Αν δεν το πήρατε είδηση, η προεδρική φρουρά άλλαξε τα μπεζ κι έβαλε τα μπλου σκούρα, ενώ εγώ κυκλοφορώ ακόμη με βερμουδίτσα... Όμως παρότι δεν συγχρονίζομαι ενδυματολογικά με την εποχή, κι αλίμονο, η εμφάνισή μου απάδει της ιδιότητάς μου, της ηλικίας και του επαγγελματικού μου χώρου (δεν τα λέω εγώ αυτά, άλλοι μου τα καταμαρτυρούν, τα κουτσομπολεύουν και ξινίζουν), έχω ωστόσο συγχρονιστεί απόλυτα με την αλλαγή της φρουράς, ιδίως το απόγευμα και το βράδυ. Στην Ηρώδου Αττικού πετυχαίνω πάντοτε στη στροφή την αλλαγή και περνάω ξυστά απ΄ τις φουστανέλες! Δεν θα έλεγα ότι οφείλεται αποκλειστικά στο ωράριό μου, διότι κι απόψε, που καθυστέρησα αρκετά, συνέβη ακριβώς το ίδιο. Σε λίγο οι τουρίστες με τις φωτογραφικές θα θεωρήσουν το ποδήλατο που περνάει απαραίτητο μέρος του πρωτοκόλλου, μια ενδιαφέρουσα ελληνική καινοτομία!
Βλέπω λοιπόν στη διαδρομή μου ευζώνους, φαντάρους και ματ, κλούβες και ξανά ματ και ξανά κλούβες. Ενδιάμεσα στις στρατιωτικοαστυνομικές βάρδιες, στέκει άλλου είδους βάρδια, στη Σόλωνος και στην αρχή της Μαυρομιχάλη και της Χαριλάου Τρικούπη, κοπέλες με μίνι και παλιότερα είχε και εντυπωσιακά τραβεστί. Μια φορά στη γωνία, δύο τραβεστί με ξανθιές περούκες και λαμέ μακριά φορέματα μου έκαναν κάπως επιθετικά "μπ-μπου"! Οπότε σταματάω, και λέω, "τσιχλίτσα"; Προς στιγμήν τα χάνει, με κοιτάει, "δυόσμος είναι!" συνεχίζω εγώ, λέει στο άλλο, "Καλεέ, δεν τροόμαξε!", σε μένα, "Γιατί, καλεέ, δεν τρομάζεις, αχού!", αλλά πήρε τελικά την τσίχλα κι έφυγα, μην κόβω και την κίνηση...
Χθες βέβαια έλειπαν οι κοπέλες, υπήρχε μια άλλη ατραξιόν. Δυο πυροσβεστικά, πυροσβέστες, μάνικες, περιπολικά και ματ, λωρίδες έκοβαν την κάθοδο, απίστευτο μποτιλιάρισμα, και μόνο εγώ ζήτησα και πέρασα (με μίσησαν οι ταξιτζήδες) ανάμεσα από καμμένα σκουπίδια, καμμένους κάδους, βρεγμένα αποκαΐδια και μια ατμόσφαιρα πίσσας, καμμένου λάστιχου και δακρυγόνου. Μετά απ΄ αυτά, έπεσα πάνω στους τσιγγάνους. Δυο οικογένειες φόρτωναν σιδερόβεργες και οξυγονοκολλούσαν. Φεύγω απ΄αλλού, μα ήταν αδιάβατα, διότι ο δήμος είχε σκάψει μια τάφρο κατά πλάτος.
Αυτή η πόλη δεν κοιμάται ποτέ...ούτ΄εγώ που πριν λίγο ξέμπλεξα με τα γραφειοκρατικά παραλειπόμενα...
Καλημερούδια!
