Απόψε βαριόμουν. Κάθησα σπίτι και έτρωγα ηλιόσπορους. Παλιά, διαβάζοντας κατανάλωνα ολόκληρα κιλά από σπόρους με τα φλούδια να σχηματίζουν βουνά γύρω μου. Τότε μάλιστα είχα κι άλλο ένα ελάττωμα, διάβαζα ένα βιβλίο πολλές φορές, οπότε μέχρι να διαβάσω όλον τον Ιούλιο Βέρν, τον Ντίκενς και τον Ουγκό, επί τον εαυτό τους πολλαπλασίως, είχα τραγανήσει ένα τάνκερ σπόρους. Υπήρχε ένα κατάστημα ξηρών καρπών κοντά στο σπίτι μου, τώρα έχει πάρει σύνταξη ο μάστορας, που είχε μεταξύ άλλων, πολύ ωραία ψημένους ηλιόσπορους με μπόλικο αλάτι. Κι ακριβώς κάτω από το σπίτι σ΄ ένα ημιυπόγειο υπήρχε ένα μικροσκοπικό εργαστήριο, το οποίο έψηνε φουντούκια, τα έβγαζε έξω στο πεζοδρόμιο πάνω σ΄ένα καραβόπανο και τα μεσημέρια η μυρωδιά σε τρέλαινε απ΄τη γωνία. Με τον μάστορα είχα βάλει στοίχημα ότι το σκυλί μου μπορούσε να φάει ηλιόσπορους. Πράγματι, της έδωσαν, τον καθάρισε, έφτυσε το φλούδι και τον έφαγε. Για μένα οι ηλιόσποροι πρέπει να ΄ναι ή καλοψημένοι ή σκέτοι, αλλά στη δεύτερη περίπτωση να τσιμπάω κατευθείαν από το ηλιοτρόπιο.


Update: Ηλιοτρόπια στην Ευρώπη! Μια ευγενική προσφορά της quartier libre, φωτοχορηγού του φτωχού σε οπτικοακουστικό υλικό μπλογκ μου!
Λοιπόν, ε, αυτή η φωτογραφία μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής! Υστερόγαμον: Τι κοινό έχουν τα ηλιοτρόπια, τα κουκουνάρια και τα σαλιγκάρια;