ΤΟ ΑΠΟΔΟΜΗΜΕΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Δεν καταλαβαίνω τίποτα πια. Ούτε τους σοφούς καθηγητές. Τους μέτρια σοφούς κάτι λίγο. Τους σοφότατους καθόλου μακαθόλου. Προσπάθησα ειλικρινά. Μάλιστα. Διάβασα απομέσα μου. Τίποτα. Χάος. Διάβασα φωναχτά. Σκότος. Διάβασα φωναχτά και ανάποδα, μήπως είναι γρίφος. Ασέληνος νυξ.

Είναι αυτή η αποδόμηση, που με συγχίζει και αποδεικνύεται αδιάσειστα, ότι είμαι αστοιχείωτη. Δεν έχω κουλτούρα και δεν θ΄αποκτήσω ποτέ μου, παραμένω μια μπανάλ ποδηλάτισσα. Η πολυκατοικία κείτεται γκρεμισμένη, πλίνθοι, κέραμοι, λούκια, μπετά, ξύλα, είδη υγιεινής κρέμονται από τον σωριασμένο έκτο πάνω στον τέταρτο, μα τα φορτηγά καθυστερούν να έρθουν να πάρουν τα μπάζα. Έρχεται όμως ο ποιητής! Δείχνει τα υλικά με το δάχτυλο, ιδού! η έμπνευση! και μετά πάει για καφέ με τον εκδότη του. Κατόπιν θα καθήσει να γράψει κανένα άρθρο σε εφημερίδα, αν προλάβει, γιατί το βραδάκι θα πρέπει να εμφανιστεί σε τηλεοπτική εκπομπή. Την άγρια νύχτα, λίγο θολωμένος, θα συνεχίσει το φιλοσοφικό του έργο χρησιμοποιώντας ατάκτως τα προαναφερθέντα υλικά της κατεδαφισμένης πολυκατοικίας.

Γέλασα πολύ, όταν άκουσα θέμα εξετάσεων σε πανεπιστημιακή σχολή ενός τέτοιου ακατάληπτου σοφού. Μπορεί να πρόκειται για φοιτητική μυθολογία αλλά μ΄αρέσουν τρομερά οι μυθολογίες, ιδιαίτερα όταν περιέχουν τέρατα. Η μοναδική βαθυστόχαστη ερώτηση για 250 φοιτητές ήτανε, προσέξτε απλότητα και βάθος, "Γιατί"; Όχι "Γιατί, μάνα μου" ή ΄"Γιατί, Θεέ μου, με εγκατέλειψες" ή "Γιατί, μπαμπά, δεν έχουμε λεφτά;". Σκέτο, υπαρξιακής αγωνίας, μεγαλειώδες "Γιατί;". Τι θα απαντούσα; Ειλικρινέστατα, θα έγραφα "γιατί κλάνει το γατί". Ίσως πέρναγα, ίσως όχι. Διότι μόνον ένας φοιτητής πέρασε, ένας που απάντησε εξίσου βαθυστόχαστα: "Γιατί όχι;" Και πήρε, λέει, άριστα, όπως ένας άλλος μπαφιασμένος, που δεν καταλάβαινε ούτε το σύγγραμμα ούτε τις παραδόσεις, μήτε τις περίπλοκης διατύπωσης ερωτήσεις, ή πάλι απλά βαριόταν να διαβάσει και τελικά ζωγράφισε στην κόλλα του ένα πέος πεότατον. Πέρασε κι εκείνος με το σπαθί του!

Αν ήμουν φιλόσοφος πανεπιστημιακή δασκάλα, φτου στον κόρφο μου, και πάλι φτου, και είχα φτάσει σε αποδομημένο ερμηνευτικό αδιέξοδο, παρά ταύτα θα έπρεπε να παρουσιάσω συγγράμματα, κι όχι ό, τι κι ό,τι, θα μάζευα άρθρα από εφημερίδες και περιοδικά μόδας, προκηρύξεις, διαφημίσεις και γραφτά φοιτητών, θα τα έριχνα στον υπολογιστή, έπειτα θα τα μαγείρευα με μπόλικο κρεμμύδι, πιπέρι, σαλιγκάρια και σως γλυκόξινη, δίπλα σπαράγγια, το όλον να μην καταλαβαίνεις τι τρως αλλά να γλύφεις τα δάχτυλά σου.
Υστερόγαμον: Ο τίτλος... γιατί έτσι!

10 σχόλια:

VaD είπε...

Γιατί;
Η απάντησή μου θα ήταν ενα εξάστιχο του τόπου μου:

Γιατι εχει ο γάτος ένα αυτί
κι ο λαγός ένα ποδάρι,
πιάνει η μάκω το ποδάρι
κι ο παπούς το παλαμάρι
και φωνάζει κούει-κούει
και κανένας δεν ακούει!

Περνάω;
:))))

Sotiris K είπε...

Ενίσταμαι, ... κάθετα(!) με τον τίτλο.
Το ποδήλατο δηλαδή τι σου φταίει; :)
Καλημέρα

happypepper είπε...

Μπράβο ρε Κοκό! Πές τα!
Πριν αρχίσω, να ευχαριστήσω θερμά για την πολύτιμη πληροφορία της ηλεκτρικής ημερομηνίας. Την ονειρευόμουν χρόνια και τώρα θα φροντίσω να πάρω ό,τι άδεια χρειάζεται...
Επί τω έργω:
Όταν μπήκα στο Πολυτεχνείο, διάφορα παιδάκια από διάφορα σχολειάκια (αυτά που ειδικεύονται στο άρωμα Polo - δεκαετία 85-95) μπήκανε στη σχολή φορώντας μπλουζάκια με γαϊδουράκια στο στήθος.
Σε χρόνο μηδέν, αυτά τα παιδάκια άφησαν μουσάκι, φόρεσαν σωλήνα παντελόνι, άφησαν τούφες τα μαλλάκια, και πήγαν σφαίρα στον Παπασωτηρίου ν' αγοράσουν λεπτά τριαντασέλιδα τευχάκια με 3 σελίδες Derrida, 3 σελίδες Βέλτσο, 3 σελίδες Eco, κ.ο.κ.
Έτσι θεωρήθηκαν πολύ "ψαγμένοι", και οι καθηγητές που θαμπωνόντουσαν (ρηχοί και οι ίδιοι) τους εξύψωσαν. Δεν πειράζει που αποστήθισαν τα τσιτάτα περί αποδόμησης χωρίς να έχουν ιδέα τί είναι η φιλοσοφία, δεν πειράζει που μπέρδευαν την Πηνελόπη Δέλτα με τα παγωτά και τον Καζαντάκη με το λαϊκό πεντάγραμμο...
Μαίτρ της ασυνάρτητης παπαρολογίας, άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε...
Φιλιά!

panagiota είπε...

Μιας και είδα γατούδια εδώ είπα να αφήσω μια ευχή για "καλή χρονιά".

Και τα "γιατί" δεν έχουν πάντα "διότι"
Τα έφαγαν ο γάτος χωρίς αυτί κι λαγός με το ένα ποδάρι...
Για του παππού το παλαμάρι, σχόλιο ουδέν, γιατί θα ψάχνουμε άλλο ένα "γιατί".

ΕΛΛΗΝ VS CHAOS είπε...

ΑΛΗΘΗΣ ΑΣΦΑΛΗΣ ΓΡΑΦΗ

http://ellhnkaichaos.blogspot.com/2009/01/blog-post_01.html

VaD είπε...

panagiota,προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως(χα!χα!χα!)του παππού το παλαμάρι δεν υπονοεί τίποτε άλλο παρά ενα παραδοσιακό ξύλινο εργαλείο που χρησίμευε ως βοηθητικό του ενός χεριού στο θερισμό,ενώ το άλλο χέρι χρησιμοποιούσε το δρεπάνι.
Οπότε,υπονοούμενο ουδέν,ο παππούς παλαμάρι;Στα γεράματα; !)))

MenieK είπε...

έτσι? Πώς?

quartier libre είπε...

@ Πού είσαι, ποδηλάτισσα;

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
για σένα
και για τον κόσμον όλο !

panagiota είπε...

Kαλό μου VaD,
Ουδεμία παρεξήγηση...
(χα χα χα)
Του παππού το παλαμαρ' άσε να το ξέρω εγώ πολύ καλά! Αμ!! δεν είναι καλο'μ ούτε ξύλο ούτε δρεπάν'
Ρώτα εμένα που βάζω παμπερς στον πατέρα΄μ και λέει: Α... ρε Κώτσο, Κωτσο! Μεγάλη ξεφτίλα! Ούτε το κατούρημα ορίζεις πια...
Σουςςςςς!!!!!
Εκεί να δεις πίκρα που βγάζει ο παππούς...
Ηταν και -πανάθεμα τον- τρελός εραστής στα νιάτα του!
Τώρα μόνο τα "γιατί" χωρίς απάντηση έμειναν...
Πάει το παλαμαρ' πια πουλί'μ ...

Coco είπε...

@VaD: πολύ μικρή το άκουγα αυτό με μια μικρή παραλλαγή, που δεν θυμάμαι!!! πωπω! άριστα δέκα!

@Sotiris K., διότι θα το αποδομήσω για να το καθαρίσω!

@Ηappypepper: 3 Φεβρ. αρχίζει προπώληση εισιτηρίων, σε άλλες πόλεις εξαντλήθηκαν αμέσως! θα είμαι απέξω με ποδήλατο και υπνόσακκο!
λοιπόν όταν ήμουν στο γυμνάσιο πάλαι ποτέ άρχισα με Έκο. Μετά Φουκώ. Μια χαρά. Με τον Ντερριντά δεν έχω ασχοληθεί σοβαρά, θα δείξει στο μέλλον. Τον Βέλτσο, έχω επιλεγμένα αποσπάσματα, όταν η διάθεσή μου είναι πεσμένη, τα διαβάζω δυνατά και ξεραίνομαι στα γέλια. Ούτε τον Ζουράρι αντέχω. Γράψτε βρε σαν άνθρωποι!

@panagiota: καλώς ήρθες, τέλεια γλυκά γατάκια έχεις! οι δικές μου μόλις ανοίξω την ντουλάπα με τα παπούτσια μπαίνουν μέσα και μια φορά η μάνα μου έκλεισε τη μαύρη κατά λάθος, γιατί αυτή δε μίλαγε, κρυβόταν.

@Κύριε Πελασγέ Ελληνοχαοτικέ Ανδρομέδιε , το μπλογκ μου είναι πράγματι εξωγήινο, αλλά από την προγιαγιά μου βαστάω και κάτι δρακόριζες καθώς και λίγο μανδραγόρα για ώρα ανάγκης.

@Meniek: εδώ δεν μπορώ να δώσω μια ευπρόσωπη απάντηση στο γιατί, θα δώσω και στο πώς;

@quartier libre: στην Αθήνα οριζοντίως και καθέτως! Καλή χρονιά και σε σένα με χαρά!

@Vad και Panagiota: στο μπλογκ μου είναι πάντα ευπρόσδεκτες τέτοιες ζωηρές κουβέντες για ενδιαφέροντα θέματα, να προσθέσω το θρυλικό παλαμάρι του βαρκάρη! Τον καημένο τον παππού! Γι΄αυτό κοιτάχτε να κάνετε πολύ ...ποδήλατο τώρα, γιατί όντε γεράσ΄ ο άνθρωπος, ίντα μπορεί να κάμει...