ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ!

Στο Πεδίον του Άρεως γινόταν ποδηλατείς με, ποδηλατώ σε. Το σώσε. Κι εγώ άνοιγα δρόμο ψάχνοντας το συνεργείο, γιατί με το καλημέρα σας έσκασε το πίσω λάστιχο, και διέθετα μεν σαμπρέλα και κλειδί, αλλά δεν είχα τρόμπα και κουταλάκια. Την ώρα που ένας ευγενής ποδηλάτης, γνωστός μου από άλλες βόλτες, προσφέρθηκε να φτιάξει το λάστιχο και γύρισε ανάποδα το ποδήλατο, είδα την κακούργα καρφίτσα, στραβή και σιχαμένη, και του την έδωσα, την οποία φύλαξε κάπου, προφανώς για να κόψει περαιτέρω διατρητικές διαθέσεις της. Στο δε μπροστινό λάστιχο βρήκα ένα γυαλί αλλ΄ ευτυχώς δεν είχε τρυπήσει. Ήρθε και ένα κουρσάκι παραδίπλα, με λάστιχο κι εκείνο, κι είχαμε δέκα λεπτά πριν την εκκίνηση.

Κατόπιν δοκίμασα τον τροχό, αλλά παραπάτησα και έπεσα κωλοκαθιστά στο χώμα και το ποδήλατο στο πλάι αποπάνω μου. Ένας άλλος ποδηλάτης πήγε να με σηκώσει γελώντας, αλλά του είπα να πιάσει πρώτα το ποδήλατο για να μπορέσω να σηκωθώ. Τι αηδίες ήταν αυτές, ακόμη δεν είχα ανεβεί στο ποδήλατο! Ωστόσο το σύνθημα δόθηκε και εκατοντάδες ποδήλατα όλων των ειδών και μεγεθών κατευθύνθηκαν αργά μέσα στον καφτό ήλιο προς την Πατησίων, όπου η Τροχαία είχε κλείσει την κάθοδο καθώς και την υπόλοιπη διαδρομή από Σταδίου, Σύνταγμα, Βασ. Σοφίας και πίσω Αλεξάνδρας.

Για μια διοργάνωση χωρίς χορηγούς ή υποστήριξη φορέων και κομμάτων, η συμμετοχή ήταν αξιοσημείωτη και η μεγαλύτερη που έχω δει ποτέ σε ποδηλατοπορεία, υπολογίζεται ότι περίπου πέντε χιλιάδες κόσμου κατέβηκαν με προσυγκεντρώσεις μικρότερων ομάδων από τα προάστεια στο κέντρο της Αθήνας, ενώ πεντακόσιοι περίπου ποδηλάτες διαδήλωσαν στην Θεσσαλονίκη καθώς και μικρότερες ομάδες σε άλλες 31 πόλεις της Ελλάδας.

Ο κόσμος που συναντούσαμε ρωτούσε τί γίνεται, οι οδηγοί ήταν γενικά θετικοί, εκτός από κάποιους που προσπάθησαν να κόψουν κάθετα την πορεία κι ένας παρατήρησε ότι σίγουρα είμαστε οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, που δεν έχουμε δουλειές να προλάβουμε, αλλά να πάμε καλύτερα να παίξουμε σπίτι μας με τα παιχνιδάκια μας. Όμως... ποτέ την Κυριακή! Από Δευτέρα θα δει πάλι το παιχνιδάκι, όταν θα έχει κολλήσει μπαφιασμένος στην κίνηση, θα ξύνει τη μύτη του και μόνο κανένα ποδήλατο θα κινείται άνετα.

Αν και η Αθήνα γέμισε χαρά και χρώμα για λίγες ώρες, το γεγονός δεν απέκτησε δημοσιότητα, και γιατί εξάλλου, όταν ενώ στο πανευρωπαϊκό συνέδριο για την προώθηση της χρήσης του ποδηλάτου ως αστικού μέσου μετακίνησης, υπογράφεται από τα κράτη μέλη ο σχετικός καταστατικός χάρτης με συγκεκριμένες δεσμεύσεις, και στο Βερολίνο τελευταία ο δήμος παρέχει με κάθε εισιτήριο του τρένου τη χρήση ενός ποδηλάτου δωρεάν για μισή ώρα στην πόλη, εδώ ευνοείται η πολιτική της ρύπανσης, του τσιμεντώματος και της ασυδοσίας.

Άφεριμ! Η βόλτα ήταν ωραία! Μαύρισα σαν ταξιτζής, είδα αξιοπερίεργα ποδήλατα, αίφνης ένα τρίτροχο recubent, ξαπλωτό, το οποίο με ένα σπαστό συνάντησα και στην επιστροφή σπίτι και σχηματίσαμε για λίγο ένα κομβόι στην Αλεξάνδρας, κουρσάκια μονοτάχυτα, αντίκες με διπλό σκελετό, γονείς με τα μωρά τους σε τρέιλερ...

Καιρός όμως και για καμιά θαλασσοβόλτα!

Υστερόγαμον: Φωτό και βίντεο βρήκα εδώ κι εκεί κι αλλού!

ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ, ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ ΚΑΙ ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Παραμόνευα... Μόλις κόπασε η βροχή βγήκα σαν το σαλιγκάρι. Πήγα στη δουλειά και μεταξύ άλλων έπηξα μέσα σε μια φρενίτιδα από χαρτιά και γραφειοκρατικές αηδίες που σιχαίνομαι, δεν είμαι για τέτοια, δεν είναι ο θεός μου γραφειοκράτης, είναι πανταχού παρών ποδηλάτης!

Παίρνω λοιπόν τηλέφωνο μετά το Τρελό Αγόρι #1 να δω πού βρίσκονται τα Αλητογατόνια, αν τα προλαβαίνω, όμως αλλού εγώ αλλού αυτοί. Γυρίζω σπίτι solo ride και κατά τα Εξάρχεια βλέπω στο κινητό κλήση από το Τρελό Αγόρι #2. Τελικά βρεθήκαμε στο Μοναστηράκι για σουβλάκια. Όλη η γατοομάδα εκεί. Είδα και το fixie να ζωγραφίζει, αλλά δεν ζήτησα να το δοκιμάσω, γιατί έτρωγα, άλλη φορά.

Για όσους έχουν όρεξη, την Κυριακή έχει την 2η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία, με εκκίνηση στις 12 από το Πεδίον του Άρεως. Μιας κι άκουσα για καλό καιρό, πρότεινα να βάλουμε και το μαγιώ μας για beach party μετά, αφού το βλέπω, ότι ούτως ή άλλως, όλοι οι πωρωμένοι κατά παραλία θα καταλήξουμε (και σε κανένα μπουγατσάδικο ή παγωτατζίδικο επίσης)!

Επειδή υποψιάζομαι, ότι θα μου πείτε πάλι για άγνωστες λέξεις, να εξηγήσω ότι το φιξάκι δεν είναι να πάει ο νους σας στο κακό, αν και πρόκειται για κόλλημα και εξάρτηση από το Σαν Φρανσίσκο μέχρι το Τόκυο μέσω Βερολίνου, είναι κουρσάκι μονοτάχυτο, fix γρανάζι πίσω, χωρίς νεκρό στο πετάλι, δηλαδή πρέπει να πεταλάρεις συνέχεια και πηγαίνει και με την όπισθεν! Έχει το πολύ ένα μπροστινό φρένο και μπορείς να κάνεις μαγικές φιγούρες κι απίστευτα πράγματα με σιρόπι και άχνη ζάχαρη.

Εκτός από το fixie στο Μοναστηράκι είδα πιο πριν και κάτι άλλο έτσι εξωτικό, αίφνης με προσπερνάει στην Ερμού μια ποδηλάτισσα, με σακάκι, βερυκοκί φούστα, καλσόν, μαύρες γόβες, ναι γόβες με τακούνια, και τσάντα γυναικεία, όχι σακίδιο... χάζεψα. Καλέ, πότε γίναμε Άμστερνταμ και Κοπενγχάγη και δεν πήρα είδηση; Ή είναι λόγω άνοιξης; Α, δεν γίνεται, πρέπει να σουλουπωθώ λίγο! Τι χάλια είναι αυτά, να γυρίζω με την αιώνια μαύρη φόρμα μου και μποτάκια... ή βρακιά με τιράντες... και σανδάλια του τουρίστα! Από αύριο ταγιεράκι φυστικί και κράνος!

ΑΟΡΑΤΟΣ ΘΙΑΣΟΣ

Χθες πήγα και είδα το Pegeuot κουρσάκι μου στο μάστορα. Ελπίζω να το κυκλοφορήσω μέχρι το τέλος της εβδομάδας και να το εγκαινιάσω στην Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία την Κυριακή. Εντωμεταξύ καθάρισα τον Σίμο και τώρα με περιμένει γυαλισμένος να τον λαδώσω. Για τον καθαρισμό της αλυσίδας δοκίμασα επιτυχώς ένα καθαριστικό που πήρα από κατάστημα με είδη μηχανής και επιτέλους η αλυσίδα και τα μηχανικά μέρη καθαρίστηκαν καλά, χωρίς να γίνω ολόκληρη μες τα γράσα. Προσπάθησα επίσης να στηρίξω το πέταλο (την κλειδαριά) πάνω στον σκελετό με τη βάση του αλλά ο συγκεκριμένος σκελετός είναι παράξενος και δεν παίρνει ούτε παγούρι, άρα το πέταλο θα δένεται πάλι στη σχάρα μαζί με τον Πίντσον, το παγούρι θα μπαίνει μέσα στην τσάντα και η βάση του πέταλου θα τοποθετηθεί στο κουρσάκι.

Όσον αφορά στον υπολογιστή τα πράγματα είναι εκνευριστικά. Πρώτον η σύνδεση κάνει νερά, κάτι συμβαίνει με το μόντεμ ή τον ΟΤΕ, κι έπειτα ανακάλυψα ότι ο καινούργιος φορητός δεν έχει εγκατεστημένο το Office 2007 παρά μια δοκιμαστική έκδοση για ένα μήνα, την οποία ενεργοποίησα μεν, πρέπει να περάσω από το κατάστημα δε, να την πω του πωλητή, γιατί τον ρώτησα αν έχει εγκατεστημένα τα Windows και μου είπε ναι, έχει τα Vista, θα προτιμούσα XP αλλά εντάξει, πού να σκεφτώ ότι δεν έχει το Office! Δεν είχα αγοράσει άλλοτε υπολογιστή μόνη μου, αλλά να πάει να χαθεί το marketing των εταιρειών, είναι δυνατόν να πάρει κανείς σταθερό ή φορητό υπολογιστή και να μην έχει μέσα μια απλή έκδοση Office, μόνο πρέπει να την αγοράσεις χωριστά; Κι άμα έχει το λένε, και το θεωρούν δώρο, άμα δεν έχει και δεν ρωτήσεις, θα το καταλάβεις, όταν τον έχεις βγάλει απ΄το κουτί του!

Καλύτερα να κάνω ποδήλατο! Την Πρωτομαγιά πήγαμε στην Φιλαδέλφεια το βράδυ, όπου γινόταν της τρελής, και φάγαμε σε ψησταριά, μάλλον προς Τσικνοπέμπτη έφερνε το σκηνικό, μ΄έναν σερβιτόρο αποπάνω με μουστάκι κολοκοτρωνέικο να φωνάζει σ΄έναν άλλον "φέρε σερβίτσα και τα ψωμιά!" Μετά την μπύρα και το coco-retsi είχα όρεξη και για την after βόλτα στο ΣΕΦ και πίσω, και στην επιστροφή, λίγο πριν το Θησείο, κάποιος γνωστός άγνωστος, που δεν ξέρω ποιος είναι, και δεν λέω ποιος είναι, με την κωδική ονομασία Τρελό Αγόρι #1, προσποιήθηκε λάστιχο και το λάστιχο εκείνο επιδιορθωνόταν μόνο με μπουγάτσα Θεσσαλονίκης!

Το Σαββατοκύριακο όμως λόγω μαζεμένης δουλειάς δεν πήγα βόλτα με τους ποδηλάτες. Μα χθες το βράδυ στην Ακαδημίας, γυρίζοντας από τον ποδηλατά και κοιτάζοντας να πάρω εφημερίδες, νόμισα πως έχω παραισθήσεις, γιατί βρέθηκα στα σκοτεινά ανάμεσα σ΄έναν παράξενο θίασο, άλλος μ΄ένα πειρατικό επίδεσμο στο μάτι, άλλος με πετραχήλι, τρίτος με κολλάρο ελισσαβετιανό και κορίτσια με έξαλλες κομμώσεις και πουκαμίσες, δεν ήταν ο θίασος του ντε Σαντ στο Σαραντόν αλλά η φοιτητική ομάδα του ροζ κτιρίου, που όρμησε στην Ακαδημίας και την διέσχισε πέντε έξι φορές, έκανε αυτοσχεδιασμούς, έβγαλε φωτογραφικές πόζες και εξαφανίστηκε για τα υπόλοιπα της πρόβας στο υπόγειο, υπό τις οδηγίες και τα συγχαρητήρια του επικεφαλής!