Τελικά το βρήκαμε. Το ένα. Το κεράκι εννοώ. Είχαμε το εννιά και δεν βρίσκαμε το ένα. Στην αρχή ψάχναμε το δύο. Διότι, για κάποιο σκοτεινό ληξειαρχικό λόγο, επισήμως ο παππούς μου ο Μηνάς είναι εννενηνταδύο, αλλά στην πραγματικότητα ένα. Σήμερα είχε γενέθλια και τα γιορτάζαμε μαζί με τη γιορτή της θείας μου της Δήμητρας. Του έρριξα βέβαια το απαραίτητο δούλεμα - ότι, που να λένε οι δικοί του τότε, πως ο γυιος τους γεννήθηκε Οχτώβρη του ΄17; Υπήρχαν κόκκινοι συνειρμοί! Όμως, του λέω, είδες; Το τείχος έπεσε, τα χρηματιστήρια ψυχορραγούν κι εσύ σβήνεις κεράκια!
Όταν ήμουν σπόρος, γυρίζαμε την Αθήνα. Τι είναι εδώ; με ρωτούσε. Η Βουλή των Ελλήνων, απαντούσα, και με άκουγε όλο το τρόλεϊ. Και εδώ; Ο Εθνικός Κήπος! Και τι είναι μέσα; Το Ζάππειο! Κι αυτό; Το Παναθηναϊκό Στάδιο! Ουφ, τα ξέρω, βαρέθηκα, πάμε να φάμε παγωτό!
Μετά του είπαμε και ψέμματα (σιγά μην τα χάφτει, την επόμενη φορά θα μου την πει), ότι το ποδήλατο θα το πάρει ο πατέρας μου με τ΄ αυτοκίνητο και εγώ θα γύριζα με τα ξαδέλφια μου, για "να κοιμάται ήσυχος"! Θυμάμαι παλιά, ότι πήγαινα στο Μαρούσι στην άλλη μου γιαγιά με το ποδήλατο, κι όταν σύντομα τ΄ανακάλυψε, μου είπε να μην ξαναπάω με αυτό, γιατί "θα την έβρισκα λιγωμένη" (λιποθυμισμένη), βάλτε και την επικουρία της θειας μου, κι έτσι πάνε πολλά χρόνια, που έχω να πάω στα βόρεια προάστεια με ποδήλατο. Τότε ήμουν ανήλικη και υποτίθεται, ότι άκουγα τους ενήλικες! Επομένως κατέβαινα προς παραλία μεριά, και τέλειωνε το θέμα!
Τον τελευταίο καιρό, ούτε βόρεια, ούτε παραλία, κάπου στη μέση παίζω! Στάδιο, Ζάππειο, Πανεπιστημίου...
