ΑΛΛΑ ΛΕΕΙ Η ΘΕΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΑΛΛΑ ΑΚΟΥΝ Τ΄ ΑΦΤΙΑ ΜΟΥ


Το ποδήλατο είναι μια απλή κατασκευή. Τουλάχιστον εξ όψεως, διότι μια βιδούλα απειροελάχιστα χαλαρή, ή μια τόση δα μπιλίτσα λίγο φαγωμένη μπορεί αντιστρόφως ανάλογα να δημιουργήσουν περίπλοκα προβλήματα με προεκτάσεις στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Οι βόλτες με την Sulpice ήταν πολύ ωραίες, και ειδικά η μεγάλη παρθενική του καινούργιου Dahon Espresso της στο Φλοίσβο με μια πανσέληνο να, σαν τη ρόδα του ποδηλάτου! Το οποίο Dahon, μεγάλο σπαστό ποδήλατο, πηγαίνει άνετα, μαλακά, ένα ποίημα!

Αλλά ιδού, που ο δαίμων αγαπά τις λεπτομέρειες! Πριν το πάρει, θυμήθηκα να της πω, να της το ρυθμίσουν στο κατάστημα και να το σφίξουν καλά. Στην βόλτα που κάναμε, ακουγόταν ένα χς χς στον μπροστινό τροχό, κόλλαγε λίγο το τακάκι του φρένου. Λίγο όμως, δεν το πειράξαμε και συνεχίσαμε.

Το ίδιο φρένο κόλλαγε από το προηγούμενο βράδυ πιο πολύ και το είχε ρυθμίσει ο άντρας της, γιατί όπως φάνηκε, ο μάστορας είχε βάλει στραβά τον τροχό και ακολούθως ρυθμίσει στραβά το φρένο. Ή πάλι δεν είχε σφίξει πολύ καλά τις βίδες και λασκάρανε.

Τελοσπάντων το βράδυ της βόλτας με το φεγγάρι, όλοι ακούσαμε τη ρόδα να κάνει χς χς! Την άλλη μέρα όμως, σήμερα δηλαδή, που το ξανακοίταξαν εκείνοι, δεν ακουγόταν κανένα γράδο! Επίσης ένα μικρό τρίξιμο στο τιμόνι, κι αυτό σταμάτησε. Όταν πήγε δηλαδή ο άντρας της Sulpice να το ελέγξει, σταμάτησαν όλα τα χς χς και τα τσικ τσικ. Η Sulpice έλεγε, μα χθες ακουγόταν! Και τώρα γιατί δεν ακούγεται τίποτα, απαντούσε ο άντρας της.

Αυτό είναι το ένα. Το άλλο είναι ότι εγώ σήμερα ήθελα να βάλω ένα παγουράκι στο δικό μου ποδήλατο, πριόνισα δυο βίδες για σωστή διευθέτηση του στηρίγματος του πετάλου λίγο πιο ψηλά, και κατόπιν το καθάρισα με ειδικό λάδι, το έπλυνα και ...δεν το λίπανα, διότι πηγαίνοντάς το από το μπαλκόνι στο σπίτι μέσα, άκουσα από τον πίσω τροχό ένα τίκι τίκι τικ, έντονο.

Χάνω την βόλτα με το μπάνιο που ήθελα να πάω, και αρχίζω τις βρώμικες δουλειές. Βγάζω τον πίσω τροχό και επιβεβαιώνω, ότι ο θόρυβος ήταν από το κέντρο του. Αχ, οι μπιλίτσες...

Επανατοποθετώ τον τροχό, έρχεται εντωμεταξύ ο πατέρας μου, του λέω, ακούς; Ναι μου λέει, όντως την άκουγε την κουδουνίστρα.

Τηλεφωνώ τον νυκτόβιο ποδηλατά, πηγαίνω, στον δρόμο ακουγόταν ένα θορυβάκι ψιθυριστό, τσικ...τικ...τκ..., βάζει εκείνος το ποδήλατο ψηλά στο στήριγμα, δοκιμάζει, κανένα πρόβλημα. Βγάζει τον τροχό, ελέγχει τούτο, ελέγχει κείνο, δεν βρίσκει τίποτα και δεν ακουγόταν τίποτα! Κρυβόταν! Αλλά κι ένα μικρό κόλλημα στο τιμόνι, ένα γρατς, όπως τό΄στριβα δεξιά, στον μάστορα πια είχε βγάλει το σκασμό!


Εκδοχές:
1. Η Suplice κι εγώ σεληνιαστήκαμε κι ακούμε θορύβους ανύπαρκτους.

2. Τα ποδήλατά μας μάς δουλεύουν ψιλό γαζί.

3. Μπροστά στους άντρες που θέλουν να τα μαστορέψουν, κάνουν την πάπια.


Υστερόγαμον: Το δικό μου θα πάει οπωσδήποτε για μια επισκευή - αναβάθμιση, και της Sulpice για ρύθμιση και σφίξιμο καλό, θέλουνε δε θέλουνε!
Α! Το σκιτσάκι πάνω είναι από Brazil!

ΕΝΑ ΚΟΡΜΙ

E, λοιπόν αυτό το κατηραμένο feed δεν φτιάχνεται με τίποτα. Θέλεις, μωρό μου, θέλεις; Θέλεις θάλασσα; Θες βουνό; Θες με το καλό; Θες με το άγριο; Δεν μιλάει. Μούγγα. Μέχρι σε κινέζικο τεχνικό site μπήκα, με αυτόματη μετάφραση και μεταφρασμένα, πάλι κινέζικα ήτανε, αλλά έδειξα ένα φιλότιμο τελοσπάντων. Είμαι βέβαιη ότι πρόκειται για κάτι απλό, έναν κωδικούλη σε σχέση με το namespace μου, υποχρέωση της Google, εγώ τι να κάνω, αφού δεν είμαι προγραμματίστρια, ο blogger ενημερώνεται μεν από τον FeedBurner, αλλά η διεύθυνσή μου στα άλλα μπλογκς δεν ενημερώνεται, λέει ο Feed Validator τα δικά του, συγχαρητήρια μανδάμ, έχετε έναν εξαίσιο Atom Feed, αλλά να, μ΄ένα μικρό ελαττωματάκι, τι να γίνει, καμμιά σχέση δεν είναι τέλεια, πάντως τα συγχαρητήριά μου και πάλι!
Ωστόσο, μιας κι έπιασα τη σφουγγαρίστρα και τα πατσαβούρια, είπα να προχωρήσω στη φασίνα. Πρώτον εγκατάσταση καινούργιου αντιβιοτικού, κυκλοφορούνε λέει, γρίπες. Κατόπιν αναβάθμιση του Internet Explorer 6 σε 8, κάπου διάβασα εντυπώσεις από e-ιδήμονες, τον χαρακτηρίζουν "απόξω κούκλα, απομέσα πανούκλα", και διαπίστωσα ότι δεν υποστηρίζει DTD τροφοδοσίες, δηλαδή αυτήν εδώ τη σελίδα, αλλά τι να κάνουμε, όταν τόλμησα τον χειμώνα να εγκαταστήσω τον Mozilla στον άλλο μου υπολογιστή, δεν εμφανιζόταν σωστά το μπλογκ, τον απεγκατέστησα και κρέμασε ο ήχος, απεγνωσμένος.
Στη συνέχεια με περίμεναν έντεκα ενημερώσεις των Vista, συν μία που άφησα απέξω και δυο στον πάγκο. Δέχτηκα τις ενημερώσεις (η μία ήτανε ο Explorer) για να μη στραβομουτσουνιάζει ο antivirus και να μην γκρινιάζει το τείχος προστασίας των Windows. Το τείχος εντάξει, αλλά ο antivirus βγάζει μια κόκκινη κάρτα και λέει ότι δεν έχει την μέγιστη προστασία, ότι δεν ενημερώνεται σε πραγματικό χρόνο κι άλλα τέτοια, τύπου μπουμπούκι με πήρες και με κατέστρεψες και με παραμελείς. Εντωμεταξύ αυτός είναι αγοραστός με τη βούλα και τα παράσημα (ESET), κι όμως του δίνω εντολή για update και με φτύνει, μήπως επειδή στο μεταξύ έχει βγει καινούρια έκδοση, κι αυτό σε διάστημα 3 μηνών, ο ποιητής εννοεί ότι πρέπει ν΄αγοράσω την καινούργια ή έστω να εγκαταστήσω την δοκιμαστική; Και αν είναι έτσι, αυτήν που αγόρασα τι να την κάνω; (σστττ, έχω και γω ιδέες!).
Προσπάθησα μετά να κατεβάσω το Adobe 9 αλλά δεν κατεβαίνει. Κι ένα free πρόγραμμα για φωτογραφίες, τα ίδια. Δοκίμασα άλλα προγράμματα, τίποτα, κι ας έχω κάνει ρύθμιση να ερωτώμαι, αν θέλω να κατεβάσει το ένα ή το άλλο και να μην τα μπλοκάρει όλα αυτόματα. Κάτι μού διαφεύγει. Μπορώ να διαβάσω μια προκήρυξη σε μορφή PDF μα τ΄αποτελέσματα του ίδιου διαγωνισμού δεν τ΄ανοίγει. Ο Adobe 9 δεν κατέβηκε ποτέ του. Για τις φωτογραφίες αρκέστηκα στο Picassa που το είχε μέσα και βλέπουμε, αφού έληξε και ένα άλλο δοκιμαστικό πρόγραμμα (νομίζω έχασα μερικές φωτογραφίες). Όσο για το feed, είναι μια περίπτωση αμαρτωλή. Έκανα τα πάντα. Τι άλλο να κάνω; Ένα κορμί είναι αυτό!
Υστερόγαμον 1 - προειδοποίησις: παρακαλώ, μη μου πει κανείς να έπαιρνα Mac, γιατί αν τα διέθετα, θα τά΄χα δώσει σε μια κούρσα υπερηχητική, που δεν θα κατέβαινα απ΄το πετάλι για ν΄ασχοληθώ και με το νετ!
Υστερόγαμον 2 - αυτοκριτική: λες και κατεβαίνω απ΄το πετάλι!

Η ΜΥΓΑ

μίας μυγούλας κάποτε
χωρίς ντροπή μια στάλα
της άρεσε να κάνει σκι
μες του καφέ το γάλα
σε καφετέριες σύχναζε
πάντα πολυτελείας
προς αναζήτηση γλυκιάς
κι αφροκρεμώδους λείας
βούιζε τάχα αδιάφορα
γύρω απ΄τα τραπεζάκια
περιφρονώντας με τουπέ
άλλα γνωστά μυγάκια
που ακροπετούσαν πονηρά
τριγύρω απ΄ τον φραπέ
ή γλύφανε μ΄απόλαυση
τη φράουλα σορμπέ
όχι, εκείνη γύρευε
πίστα αφροδρομίου
να εφορμήσει κάθετα
στου ώριμου κυρίου
τον φραπουτσίνο τον γλυκό
το δευτερόλεπτο ακριβώς
της πρώτης του γουλιάς
κι έτσι όπως ήταν νευρικός
το χέρι του απότομα
κι απρόσεκτα τινάζει
να διώξει το παράσιτο
μα τον καφέ του στάζει
στης νεαρής το ασημί
και ξώπλατο φουστάνι
μυγιάστηκε το ραντεβού
κι η μύγα ποιος την πιάνει..