ΜΠΙΠ

Στο μέσον της επιχείρησης "καθαρά χέρια", δηλαδή του κάθε όποτε ξωπετάγματος των δύο τρίτων της σαβούρας που μαζεύεται σε κάθε αξιοπρεπές ποδηλατικό και βιβλιοφαγικό σπίτι, όπου άμα ανοίξετε το ψυγείο θα βρείτε ένα μήλο και μπόλικο πάγο, ανέγνωσα δυνατά μια σύντομη σουρρεάλ ιστορία του Ignácio de Loyola Brandão.  Ακροατές ήταν δύο νυχτόβια πουλιά απέναντι απ΄ το παράθυρό μου, τα οποία, ναι μεν με είχανε γραμμένη στα αποπτιλωδέστερα των αποπτιλωμάτων τους αλλά με άφησαν πρώτα να ολοκληρώσω, παρακαλώ, μα να μιλήσω και γω, εσείς μιλήσατε τόση ώρα πιο πριν και δεν σας διέκοψα, σας παρακαλώ, να ολοκληρώσω, μετά τα νυχτόβια έκαναν κράααα και πέταξαν προς άλλα  παράθυρα να προλάβουν καμιάν άλλην εκπομπή.

 Πάλι καλά.  Γιατί μού έχει τύχει άλλοτε με τέτοια φωνή, έτσι βαθιά υπαρξιακή, προερχόμενη από τα έγκατα της κρυολογημένης μου ύπαρξης, να με ρωτήσουν στα σοβαρά, όχι καρακάξες άσχετες, άνθρωποι με πείρα της ζωής,  δύο φορές μάλιστα μες την ημέρα, πού τραγουδάω να ΄ρθουν να με ακούσουν, μπορεί βέβαια νά΄φταιγε κι ένα πολύ καλαίσθητο μπλου ή πράσινο, δεν θυμάμαι, διέθετα κι απ΄τα δύο χρώματα, ελεκτρίκ νύχι που είχα φτιάξει για χάζι, όπως και νά΄χει δεν είναι τόσο άσχημα τα πράματα, και τα βραζιλιάνικα ένρινα προφέρω με φυσικό τρόπο, και μεγάλη τύχη ανοίγεται σε κανά σκυλάδικο στην εθνική 040, δεν είναι να τις περιφρονώ αυτές τις προοπτικές τέτοια εποχή.  Το μόνο που πρέπει να φροντίσω είναι μια επιμήκυνση νυχιών, ώστε να εκπληρώσω το χρέος μου στην τέχνη και τον πολιτισμό.

Αυτά σκεφτόμουν και περίμενα να κουνήσουν τρία αυτοκίνητα μπροστά μου στην έξοδο ενός υπαίθριου χώρου στάθμευσης, είχε μαζευτεί  μια ουρά πίσω,  ο λόγος, το πρώτο αμάξι, που περίμενε κάτι από ένα κατάστημα, οπότε κάποια στιγμή ο δεύτερος ετόλμησε κι έκανε "μπιπ".  Ο τρίτος είχε πιάσει ψιλή κουβέντα με μια πωλήτρια, εγώ δεν μπορούσα να κάνω "μπιπ" ακόμα κι αν τό΄θελα, διότι δεν έχω κόρνα μα ούτε καν κουδουνάκι, έσπασε το έμβολο, έτσι ο Γυμνός Ζινζίνιου δεν διαμαρτύρεται, φωνάζω εγώ, αλλά κυρίως σε περιπτώσεις που πάνε να με φάνε μπαμπέσικα.  Μιας και τό ΄φερε η κουβέντα, να εξηγήσω, ότι ο Ζινζίνιου περιφέρεται από χθες τσίτσιδος, αφού αφαίρεσα τις ταινίες με τις  οποίες τον είχα μουμιοποιήσει, μιας και οι ταινίες αυτές, τριών ειδών και ποιοτήτων μάλιστα, κάηκαν όλες σ΄ ενάμισι μήνα και σκίστηκαν σαν χαρτί.  

Ανοίγει λοιπόν το πίσω παράθυρο στο πρώτο αυτοκίνητο και βγάζει μια μορένα το κεφάλι της, έι, παλληκάρι, χαλαρά, δεν αργούμε,  ανοίγει κι ο βιαστικός το δικό του παραθύρι και βγάζει ένα τριχωτό χέρι λέγοντας γιατί δεν πάνε πιο πέρα και στην άκρη.  Εντωμεταξύ το πρώτο αυτοκίνητο μπορούσε πλέον να φύγει, όμως έκανε στην άκρη, ανοίγει η πόρτα του οδηγού κι εμφανίζεται ολόσωμη η μοιραία απάντηση.

Η θεωρία σε υπερπλούσια δόση με διπλή σοκολάτα και φουντούκια, άσπρη πουκαμίσα δαντελωτή, μαύρο κολάν και ασημί τακούνι, θα πεθάνετε θερμιδοφονιάδες, ήρθε το τέλος σας τσιφούτηδες των δευτερολέπτων, σύστοιχη η επαναστατική πράξη χαραγμένη στον αέρα με ασημί νύχι, ο άλλος ψέλλισε, εντάξει, πάμε τώρα, όχι, δεν θα πάμε, θα το συζητήσουμε, πράγμα μάλλον ανησυχητικό, διότι για μια βραζιλιάνικη συζήτηση πρέπει να ΄σαι εξοπλισμένος με φαγητό, νερό και αλλαξιά ρούχων, αλλά προσωρινά άλλαξα πόδι στο πετάλι.  Πίσω ούτε μπιπ δεν ακούστηκε. 

8 σχόλια:

Roadartist είπε...

Γειά σου βρε κοκο.. :Ρ

MenieK είπε...

γουστάρω αναμέτρηση...

VAD είπε...

Και δεν πέσανε καρπαζιές;Ε,καλά το ειπες,χαλαρά...:)

Sulpice είπε...

Εγώ έχω ένα μόνο πράγμα να πω.... Μπιιιιιππππ!!!

Darthiir the Abban είπε...

Να πάρεις μια κόρνα με φούσκα, σαν τις παλιές, να έχεις και στιλ!

chat noir είπε...

Να φανταστώ ακόμα εκεί κολλημένη είσαι? χαχαχα πλάκα κάνω !!! :P :D kisses!!! cya!

Coco είπε...

@ Roadartist: γεια και χαρά και με τσ΄ υγείες μας!

@ MenieK: συντριπτικό το αποτέλεσμα κρίθηκε στα πρώτα δευτερόλεπτα!

@ Vad: και να σε σκοτώσουν, χαλαρά θα το κάνουν!

@ Sulpice: θα ήθελα μια μικρή ανάλυση για να μπορέσω να σας απανδήσω πρεπόνδως!

@ Darth: μμμ είχα δύο κάποτε με φούσκες από κλύσμα!
αλλά τώρα σκέφτομαι κάτι δραστικότερο! κορνέτες!

Η Αφράτη Μαρία Πειρατίνα:
http://biciinsana.blogspot.com/2010/07/maria-mole-piradona.html

@ Chat Noire: εσύ ακόμα εκεί είσαι; δεν σ΄ έφαγαν τα πίκατσου;

VAD είπε...

Ελα στο μπλογκ για λιγο χαβαλε,σου εχω αξίωμα:)