Παρακαλώ τον κύριο πρόεδρο να με απαλλάξει του θέματος. Δεν το εδιάλεξα και βαρύνομαι. Αντ΄ αυτού θα χρησιμοποιήσω το χρόνο ζωής που μου αναλογεί για ν΄αναφερθώ σε φλέγοντα ερωτήματα ακροατών, τα οποία κατήντησαν να τους στερούν τον ύπνο, όπως για παράδειγμα, πώς συμβαίνει μια ελαφρώς μεταχειρισμένη αλυσίδα ποδηλάτου να φαίνεται με μέτρηση, ότι έχει κάνει τον γύρο της αυστραλασίας, γιατί αφήνω μια ακτίνα σε σχήμα ανάποδου τελικού σίγμα και παρόμοια επίκαιρα ζητήματα.
Πληθώρα τέτοιων ερωτημάτων το τελευταίο διάστημα απαιτούν την προσοχή μας, και να, ήδη με ειδοποιούν για μια πρώτη παρέμβαση, είναι ο σινιόρ Λεάνδρου, όχι, καμμιά σχέση με τη Λέανδρος, ναι, ο ποδηλατάς μου είναι, θέλει να καταθέσει ότι τον έχουν πρήξει οι κινέζοι και το βραζιλιάνικο κράτος, ότι διακρίνει πολλά διεφθαρμένα διατλαντικά παράλληλα, τέλος ότι δεν είναι αυτοί λόγοι να παρουσιάζω άπλυτο το ποδήλατο, απογοητευτικό, υπάρχουν και προτεραιότητες, αλλιώς πού πάμε, χανόμαστε.
Μπορούμε βέβαια να συνεχίσουμε την πορεία μας. Κάποτε θα βρέξει γερά και θα τα ξεπλύνει όλα. Μέχρι και τις καβαλίνες, γιατί έχει κι απ΄ αυτές χύμα, ένα βράδυ την πάτησα, φρέσκια και βαρβάτη, αλλά δεν το ανακάλυψα παρά αργότερα στο σπίτι, που είχε γίνει αληθινός στάβλος. Χθες πάλι τα ίδια σ΄ ένα χωράφι, αλλά δεν έδωσα σημασία, γιατί έβρεχε καλά με ωράριο διημερεύον, αυτά ως προς την καθαριότητα, πλύσιμο, αέρας, λάδια, γυάλισμα.
Και τώρα φανταστήτε, ότι έχετε κολυμπήσει στη φθινοπωρινή θάλασσα με τα ρούχα και βγαίνοντας μπαίνετε στο σουπερμάρκετ με ύφος στεγνό και απλώνετε τρία χαρτονομίσματα στο ταμείο να στραγγίξουν, τί ΄ν΄ τα χαρτονομίσματα και τί ΄ναι το ζουμί τους, βγάζετε κι ένα χαρτομάνδηλο πολτοποιημένο να τα σκουπίσετε, το χαρτομάνδηλο κλαίει τη μοίρα του, η νορντεσίνα γελάει. Στη γραμμή τερματισμού μετά το ντους δεν βάζετε κρέμα στα πόδια, τα χέρια και τη μύτη που έχουν αρπάξει από τον προβρόχινο ήλιο και γελάτε.
Υστερόγαμον: πάνε τα χρυσά γράμματα σε μια πρόσκληση για γιορτή χρυσού ιωβηλαίου γάμου που είχα μαζί, τα πήρε όλα η βροχή, μόνο το κορδελάκι έμεινε, ποιοι είναι άραγε, εδώ γύρω θά΄ναι, θα τους βρω.
Μπορούμε βέβαια να συνεχίσουμε την πορεία μας. Κάποτε θα βρέξει γερά και θα τα ξεπλύνει όλα. Μέχρι και τις καβαλίνες, γιατί έχει κι απ΄ αυτές χύμα, ένα βράδυ την πάτησα, φρέσκια και βαρβάτη, αλλά δεν το ανακάλυψα παρά αργότερα στο σπίτι, που είχε γίνει αληθινός στάβλος. Χθες πάλι τα ίδια σ΄ ένα χωράφι, αλλά δεν έδωσα σημασία, γιατί έβρεχε καλά με ωράριο διημερεύον, αυτά ως προς την καθαριότητα, πλύσιμο, αέρας, λάδια, γυάλισμα.
Και τώρα φανταστήτε, ότι έχετε κολυμπήσει στη φθινοπωρινή θάλασσα με τα ρούχα και βγαίνοντας μπαίνετε στο σουπερμάρκετ με ύφος στεγνό και απλώνετε τρία χαρτονομίσματα στο ταμείο να στραγγίξουν, τί ΄ν΄ τα χαρτονομίσματα και τί ΄ναι το ζουμί τους, βγάζετε κι ένα χαρτομάνδηλο πολτοποιημένο να τα σκουπίσετε, το χαρτομάνδηλο κλαίει τη μοίρα του, η νορντεσίνα γελάει. Στη γραμμή τερματισμού μετά το ντους δεν βάζετε κρέμα στα πόδια, τα χέρια και τη μύτη που έχουν αρπάξει από τον προβρόχινο ήλιο και γελάτε.
Υστερόγαμον: πάνε τα χρυσά γράμματα σε μια πρόσκληση για γιορτή χρυσού ιωβηλαίου γάμου που είχα μαζί, τα πήρε όλα η βροχή, μόνο το κορδελάκι έμεινε, ποιοι είναι άραγε, εδώ γύρω θά΄ναι, θα τους βρω.
