ΤΑ ΜΑΜΜΟΥΘ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΧΟΡΤΟΦΑΓΑ

Του διαστημικού ανταποκριτή μας.  Έτος διαζώτου 1775.

 "Ο παλαιοντολόγος Ζ45PR παρακινημένος από επαγγελματική διαίσθηση προσεδάφισε την ερευνητική του κάψουλα μπροστά στον πέτρινο σωρό, διαπιστώνοντας με ικανοποίηση, ότι δεν ήταν απλές πέτρες, αλλά ένα γήινο βεσέ της δεύτερης κοπρολιθικής περιόδου με την τεχνική ονομασία "Βank Wall". 

Ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα μεταφέρθηκε με τις απαραίτητες προφυλάξεις στο εξωγαλαξιακό εργαστήριο προς ανάλυση.  Τα πρώτα συμπεράσματα καταρρίπτουν την κοινώς παραδεκτή επί πολλούς παλαιο-αιώνες θεωρία, ότι τα μαμμούθ και οι δεινόσαυροι είχαν εξαφανιστεί από τον πλανήτη Γη εξαιτίας ενός μετεωρίτη. 

 Αντίθετα, σύμφωνα με τα πορίσματα της νέας μελέτης, τα θηρία μεταλλάχθηκαν μπολιασμένα με έναν ιό που μετέφερε ο μετεωρίτης και επιβίωσαν σε βάθος χρόνου ανάλογα με την διασπορά του ιού.

Παρότι είχαν απωλέσει το αρχικό γιγαντιαίο τους μέγεθος, μπορούσαν να καταβροχθίζουν τεράστιες ποσότητες φυτικής τροφής  αλλά και κρέατος.  

Η αιτία της οριστικής τους εξαφάνισης παραμένει μυστήριο για τους ερευνητές, ωστόσο  εικάζεται η πιθανότητα προϊούσας αεροφαγίας."

Υστερόγαμον:  Τις φωτογραφίες τράβηξα με το πολύπαθο κινητό για να διασκεδάσω σ΄ ένα βερνισάζ.   Σετ πρώτο με  τίτλο  "Τεφρίτες ΙV". 

ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ

ΤΟ ΜΠΛΕ

Επειδή στους μούλτιπλεξ κινηματογράφους μ΄αρέσουν μόνο οι καραμελωμένες πιπόκας, χώρια ότι παντού  παίζουν αυτόν τον καιρό τα Σμουρφς, Δευτέρα κάτι έχω, την Τρίτη δεν αντέχω, αποφάσισα να μετατοπιστώ εντός του μπλου κάνοντας ένα ποιοτικό βήμα στη ζωή μου, λοιπόν κάθησα σπίτι μου μη αναπαυτικά, γιατί δεν έχω καναπέ και γιατί η τέχνη θέλει θυσίες κι άρχισα να βλέπω το Μπλου του Κισλόφσκι.  

Το αυτοκίνητο τρέχει και μέχρι να καρφωθεί στο δέντρο παίζει μια παράξενη μουσική που προκαλεί μια αίσθηση ονειρικής έντασης.  Στην επόμενη σκηνή η μουσική αλλάζει, αλλά μαζί υπάρχουν κάποιοι διάλογοι. Μμμ, σκέφτομαι, μήπως θέλει να δημιουργήσει μια εντύπωση, ας πούμε η μουσική θα σβήσει αργά και η ηρωίδα θα συνειδητοποιήσει την οδυνηρή πραγματικότητα; 

Η μουσική δεν έσβηνε. Η ηρωίς κατεβάζει ένα τζάμι του νοσοκομείου και κάτι χάπια.  Η μουσική αγρίευε.  Κάτι δραματικό θέλει να τονίσει ο ποιητής.  Η μουσική σταμάτησε κι όλα έγιναν μπλου. Ακολούθησε μια διαφήμιση. Ευτυχώς, αλλιώς ήμουν ικανή να συνειδητοποιήσω στο τέλος της τριλογίας,  ότι άκουγα παράλληλα έναν ραδιοφωνικό σταθμό.  

ΤΟ ΑΣΠΡΟ

Ίσως δεν δεν έπρεπε να μεταπηδήσω τόσο απερίσκεπτα από τα μεξικάνικα με πολωνικούς υπότιτλους στην πολωνογαλλική  διανόηση χωρίς υπότιτλους αλλά και τί μ΄αυτό αφού συμβαίνει παράλληλα να διαβάζω  τον Φουέντες ανάκατα, όχι ότι το έκανα επίτηδες αλλά μια μέρα μετά ανακάλυψα ότι το βιβλίο ήταν κακέκτυπο και μερικές σελίδες του επομένου κεφαλαίου είχαν μετατεθεί στο προηγούμενο, μ΄ αποτέλεσμα να μεταφέρομαι από ένα έξαλλο πάρτι στο Μέξικο Σίτυ αίφνης στην ενδοχώρα με τις γεροντοκόρες θείες  κι έπειτα πάλι ξαφνικά σε μια περιοχή με τρώγλες, το θέμα ήταν ότι συνεχίζονταν καλά οι προτάσεις κι ας ήταν οι σελίδες μπερδεμένες, χώρια που νύσταζα κι έβγαζα παραπάνω νόημα. Μάλιστα υπήρχε κι  ένα τρένο που έτρεχε και μετά μια άσπρη ξέξασπρη σελίδα.


 ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Το πρωί με ξύπνησε πάλι η βουβουζέλα.  Δεν καταλάβαινα τί είναι αυτός ο φριχτός επαναλαμβανόμενος θόρυβος, δεν ήξερα που ήμουν, ποια ήμουν, αλλά ταραατατά, ναι, είμαι στην Βραζιλία κι αυτή είναι η καταραμένη βουβουζέλα, καφές, τί θα κάναμε χωρίς τον καφέ, πάντως δεν θα άνοιγε το μάτι να δούμε το θέαμα, πώς παίζουν ποδόσφαιρο οι βραζιλιάνοι με το ένα παπούτσι, το άλλο το βγάζουν για να κλοτσάνε καλύτερα.

Στάθηκα λίγο στον ήλιο κι έγινα κόκκινη.   Το βράδυ περιμένοντας τους ποδηλάτες ψόφησα στο κρύο. Τα μαύρα μεσάνυχτα πέρασα από μια φημισμένη καντίνα, βάλε απ΄ όλα, και κόκκινο πιπέρι, ναι, ήταν κι ένας ποδηλάτης λιώμα απ΄την προπόνηση για το "Εκτός Ορίων" κι ένας τύπος που σέρβιρε ιστορίες από το Μεξικό,  όλο έπεφτε σε γιορτές με σκελετούς και τέτοια.  Κι εγώ θυμήθηκα τον  Μάρκο Πόλο, που με ρωτάει τί θα πει "όλα μαζί κανονικά", τό΄χει ακούσει από την μάνα του, που  τ΄ άκουσε είκοσι χρόνια πριν, ποιος ξέρει από ποιον έλληνα στο Κάμπου Βέρτζι.

ΔΕΚΑΟΧΤΩ ΜΗΝΕΣ ΑΓΓΛΙΚΑ

Η κομψή βραζιλιάνα γύρισε από τα Μιλάνα και τα Παρίσια εντυπωσιασμένη: πόσα πολλά ποδήλατα!  Ορισμένως το ποδήλατό μου απέκτησε νέο εφέ.  Θεωρείται πλέον "σίκι".  Πιο σίκι απ΄ το ν΄αλλάζω λάστιχο δίπλα στην πισίνα του βραζιλιάνου διπλωμάτη και να χαιρετάω τη Ντόνα ντζι κάζα με τα χέρια μες το γράσο, μπορείτε να φανταστείτε; Αν όχι, θα φανταστώ εγώ για σας.  

Είστε η νύφη και βρίσκεστε στην κουζίνα με την πεθερά σας.  Η πεθερά φυσικά σας έχει κάνει τη ζωή ποδήλατο.  Όμως τώρα δεν είναι πια ένα παλιοποδήλατο κει πέρα.  Είναι ένα σίκι ποδήλατο!  Διότι η πεθερά σας μιλάει αγγλικά!  

Τώρα δηλαδή που καίγεται η Ινγκλατέρα, καίγεται κι ο βραζιλιάνος να μάθει αγγλικά κι έχει βάλει και τέρμινο: δεκαοχτώ μήνες εντατικά.  Τα νεύρα μου, τις κρέμες μου κι ένα αεροπλάνο!  Δηλαδή όταν ήρθα και δεν ήξερε κανείς κιχ αγγλικά και γω κιχ πορτογαλικά, δεν συνεννοηθήκαμε μια χαρά; Τώρα η σερβιτόρα δεν λέει μόλιου, λέει κιτσούπι, και τρόμαξα να καταλάβω, κιτσούπι, κιτσούπι, επέμενε, με πυροβολούσε, κάποτε μπήκε μες το κεφάλι μου, ότι μού μιλάει αγγλικά:  Ketchup!

Δεν θέλω κιτσούπι! Θέλω μια καρύδα. Πάμε με παρέα σ΄ ένα πόστο στο πάρκο, που ήξερα ότι είχε παγωμένη καρύδα και ωραίες ριγέ καρεκλίτσες. Εκατό ή τρακόσια ιμέλι; Την καρύδα, λέω, τη νατουράου! Εκατό ή τρακόσια ιμέλι, συνέχισε ο τύπος με άγριο ύφος.  Καρύδα νατουράου!  Όχι, φρούτο δεν δίνω, μόνο βυζαγμένο σε ιμιλιλίτρι!  Αποκλείεται.  Δρόμο.  Θέλω την καρύδα ολόκληρη. Δεν θέλω πλαστικά ποτηράκια και ιμιλιλίτρι! 

Ο φύλακας του μουσείου μαθαίνει αγγλικά.  Όλοι οι φύλακες μαθαίνουν αγγλικά. Νάου ίντιρι φρούμι χίαρ! Ούδερι γουέι!  Φρούμαξα.  Τί;  Θέλετε να κάνετε την Μπραζίλια τουριστική;  Να παίξουν τα νεύρα μας; Να εξαφανιστούν οι καρύδες; Τώρα θα δείτε.  Έχω και γω χόμπι.  Κάθε Κυριακή απόγευμα που βγαίνει κι η φρουρά.  Κατεβαίνω τον Έισου Μονουμεντάου με τα χέρια πάνω ουρλιάζοντας και χαλάω τις φωτογραφίες, ρημάζω τις πόζες. Δοκιμασμένο φορ σουρ και ιντίντ!