Έλεγε λοιπόν ο Μarcel τα εξής,
Δεν είναι αδιάφορο για κάποιον να μπορέσει να βρει τη μοναδική ηδονή που είναι σε θέση να απολαύσει,
και "το κάθε πλάσμα στον κόσμο αυτό" να μπορέσει να δώσει σε κάποιο άλλο "τη μουσική, το άρωμα ή τη φλόγα του",
χρησιμοποιώντας φράσεις (στα εισαγωγικά) από τις Εσωτερικές Φωνές του Victor Hugo.
Κάπου είχα σημειώσει το απόσπασμα, το είδα και το αντιγράφω.
Εντάξει, ο Marcel έλεγε τα δικά του.
Εμείς είμαστε αδιάφοροι. Όχι όλοι, μα οι περισσότεροι.
Δεν έχουμε χρόνο και διάθεση ούτε για μουσική, ούτε για άρωμα, ούτε για φλόγα.
Ποιητής είναι αυτός που αναζητά την ηδονή και την μετουσιώνει σε μουσική, άρωμα, φλόγα.
Ποίηση;
Πώς γίναμε έτσι! Ανέραστοι! Κουφοί, άοσμοι, κρύοι! Διεκπεραιωτές.
