TROPICICLISMO!

Πώς να αιστανθώ χριστουγεννιάτικα και χουχουλιαστά με αυτόν τον ήπιο καιρό της Αθήνας, όπου τα άρτι αποκτηθέντα παγοδρόμια μετατρέπονται σύντομα σε λιμνοδρόμια; Κι όταν μάλιστα ετοιμάζομαι να ταξιδέψω σε μια χώρα, όπου το βασικό αξεσουάρ της φθινοπωρινής - χειμερινής μόδας είναι το μαγιώ, όπως δείχνουν και οι φωτογραφίες από ένα περσινό σετ του Sartorialist με μόδα του Rio de Janeiro!

Όταν εμείς έχουμε τυπικά χειμώνα, εκεί έχουν καλοκαίρι, μα είναι ένα περίεργο καλοκαίρι, ζεστό και βροχερό, με μια λέξη τροπικό. Εκεί δηλαδή που κάθεσαι στην παραλία και πίνεις την μπατίντα ντε κόκο σου, αίφνης ξεσπάει μια καταιγίδα και φεύγεις γρήγορα γρήγορα χωρίς να προλάβεις να φορέσεις τις σαγιονάρες σου, που δεν τις πολυχρειάζεσαι κιόλας.

Οι βροχές σταματούν κατά τον Απρίλη, τότε ξεκινά η δεύτερη εποχή, της ξηρασίας, ο "χειμώνας", με μέση θερμοκρασία γύρω στους 15 C., εκτός από τα πολύ νότια της χώρας, όπου μπορεί και να χιονίσει, και όπου το καλοκαίρι η κουφόβραση είναι πιο ανυπόφορη.

Κι επειδή εκεί που θα πάω δεν έχει θάλασσα, με βλέπω να κάνω ποδήλατο τροπικάου, δηλαδή ποδηλατάδα γύρω από τη λίμνη, περιμέτρου 80χλμ, με την επικρεμάμενη πιθανότητα βροχής, άστην να πέσει!

Κυρίως μετά την περίοδο των βροχών, προσφέρονται και πιο κουρσάδικες εξορμήσεις. Μάλιστα φέτος έγινε μια επιχείρηση καθαρισμού του ποδηλατόδρομου έξω από την πόλη, από τις λάσπες και το χορτάρι που είχε θεριέψει.

Με την συνεργασία του δημοτικού προγράμματος Pedala DF, κατόπιν έκκλησης των ποδηλατών, η κόκκινη λάσπη καθαρίστηκε με φτυάρια και κασμάδες. Όσο για το χορτάρι, η λύση ήταν ακόμη οικο-λογικότερη: δύο αγελάδες τράφηκαν καθ΄όλο το μήκος μέχρι σκασμού!

EL SUEÑO

Αύριο είναι η μέρα που το ποδήλατό μου θα φορέσει τα χειμωνιάτικά του, δηλαδή θ΄αλλάξει τα τρακτερωτά λάστιχα με σλικ, πόλης, συν ένα μεγαλύτερο φτερό πίσω, γιατί το δελτίο καιρού λέει για κατά τόπους έντονα καιρικά φαινόμενα, βροχές και καταιγίδες. Το σκέφτηκα, το συζήτησα και με το μάστορα. Δεν μπορεί, παλιά που είχα κουρσάκι με λεπτά λάστιχα, έβγαινα σε βρεγμένους δρόμους και συχνά υπό βροχή και ποτέ δεν γλίστρησα, και τώρα έχω φάει με το καλημέρα σας δύο σούπες, όλες δικές μου! Φταίνε τα τακάκια στα χοντρά λάστιχα, άμα πάρω λίγο φάλτσα κανένα εξόγκωμα στην όλο αποτυχημένα λίφτινγκ άσφαλτο, με πετάει πριν πω κίμινο. Βέβαια, στα σκαμμένα, τα γαρμπίλια και το γδαρμένο οδόστρωμα καλά ήταν τα τρακτερωτά, και η αλήθεια είναι ότι σ΄αυτήν την πόλη κανένα λάστιχο δεν μπορεί να θεωρηθεί κατάλληλο, πάντως για το βρεγμένο δρόμο καλύτερα ίσια λάστιχα πόλης με αυλακώσεις, διότι έπαθα και έμαθα.

Κάτι συμβαίνει με την εμφάνισή μου ή ο Πέτρος δεν βλέπει καλά, ή μάλλον και τα δύο. Γιατί στην πλατεία της Ν. Σμύρνης σήμερα, και κρίμα που δεν είχα χρόνο να καθήσουμε για κανέναν καφέ, ο Πέτρος που έχει μισό χέρι κι μισό μάτι, Αλβανός εξ Αλβανίας και ποιος ξέρει σε τι νάρκη θα ΄πεσε ή τι έγινε, μου είπε γεια σου ρε φίλε! Ο φίλος τώρα, δηλαδή εγώ, βιαζότανε να πάει να καταθέσει μια αίτηση και δεν στάθηκε να λύσει την παρεξήγηση.

Η αίτηση αφορά στο λαμπρό μέλλον μου! Είναι η τρίτη φορά που επιδιώκω να πάω για δουλειά λίγα χρόνια σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, Βραζιλία κατά πρώτον και κατόπιν Αργεντινή, Μεξικό, Περού, Βενεζουέλα και Χιλή. Δήλωσα και ευρωπαϊκές χώρες, αλλά εδώ δεν άνοιξε η θέση στο Σάο Πάολο, που ήμουν δυο φορές συνεχόμενες πρώτη στη λίστα, θα με πάρουν στας Ευρώπας; Παραταύτα, η αίτηση μου έφτιαξε το κέφι, και στα πουφ να πάει, απέκτησα λατινοαμερικάνικο αέρα, σι! (Α, είχα γράψει κι ένα ποστ παλιότερα, όταν έφαγα την πρώτη απόρριψη- "οι τροπικοί μπορούν να περιμένουν"!). Για να εξηγούμαι, τη δεύτερη φορά δεν ήμουν πρώτη αλλά δεύτερη, όμως ο πρώτος ήθελε το Βέλγιο, άρα, σκέφτηκα, θα πάει εκείνος στη μούχλα κι εγώ στους τροπικούς. Και οι δύο τελικά μείναμε στ΄αβγά μας, καμμιά θέση δεν άνοιξε! Ή τις φυλάνε για κάποιον εκλεκτό, που να ψάχνω χαυλιόδοντες, άσε ήσυχους και τους ελέφαντες και τα δόντια τους. Εντωμεταξύ το θέμα εμπνέει καλές συζητήσεις. Αλήθεια, θες να πας στη Βραζιλία; Σι! Και ξέρεις πορτογαλικά; Νο! Ούτε καν γαλλικά! Και τι θα κάνεις; Καποέιρα και ποδήλατο! Και θα δω τον Βελόσο! Μα θα πρέπει να μάθεις τη γλώσσα! Α, σι, σερταμέντε!

ΟΙ ΤΡΟΠΙΚΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ

Καίσαρα φίλε μου, αυτό που μπορούσε να με σώσει αργεί ακόμη. Θα επικοινωνούμε με ηλεκτρονικά μηνύματα και με το ιστολόγιό μου. Οι Ορίσα δεν με ευνόισαν. Οι προσπάθειές μου να επισκεφθώ τους τροπικούς απέτυχαν προς το παρόν. Θα μού στέλνεις βίντεο με τις καινούργιες σου φιγούρες της καποέιρα. Θα φυλάξω τα στρινγκ μπικίνια μου με τα στρας και θα παρηγορηθώ που δεν θα παρευρεθώ φέτος στο καρναβάλι του Σάο Πάολο, ακούγοντας αργές σάμπες και διαβάζοντας το Brazil, την αυτοβιογραφία του Καετάνο Βελόσο. Οι επισκέπτες του μπλογκ μάταια θα περιμένουν τις διηγήσεις μου από τις περιπλανήσεις στον Αμαζόνιο και τις επικίνδυνες προσεγγίσεις μου στις φαβέλες του Ρίο. Πάντως θα συνεχίσω τα μαθήματα χορού στη σχολή σάμπας, ώστε να είναι πάντοτε εφικτή η υποψηφιότητά μου στο διαγωνισμό για τη βασίλισσα ομορφιάς με το πιο καλλίγραμμο σώμα και την πιο ευλύγιστη και μακριά ουρά.. Μέσα στην υγρή ζέστη της καπνισμένης Αθήνας θα ονειροπολώ την απέραντη πράσινη χώρα πίνοντας αργά μάτε και καπνίζοντας σιγκαρίλλος..