ΕΝΑ ΑΣΥΔΟΤΟ ΤΟΠΙΟ

Ο μήνας αυτός είναι τζαζ. Από το τζαζ φέστιβαλ στο Γκάζι το περασμένο Σαββατοκύριακο. Είναι αυτοσχεδιαστικός, άστατος, ηλεκτρισμένος, χύμα κρυώματα, υγρασία, αλλεργίες, ντάλα ήλιος το μεσημέρι, αχνιστή άσφαλτος, κι η θάλασσα κάπου μακριά, την μυρίζω από εδώ, όσο για βιβλία τα άπαντα του Ξανθούλη. Από το Μενού των Φαντασμάτων κλεμμένη η φράση του τίτλου, ολόκληρη έχει "...με άρωμα φρούτων και μελιτζάνας". Πρόκειται για το τοπίο της παιδικής ηλικίας, ένας Ιούνιος τελοσπάντων.

Αρκετό πετάλι, με πέδιλα, με πολύ νερό, με πολύ κόσμο στο critical mass της Δευτέρας, το κουρσάκι μου δεν παραπονιέται καθόλου, που το μεταχειρίζομαι σαν να ΄ναι κανένα mountain στις κακοτοπιές της Αθήνας, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα, χθες βλέπω μια γιαγιά μ΄ένα καταπληκτικό κόκκινο τρίκυκλο φορτωμένο το πίσω καλάθι με ψώνια πεταλάριζε χαλαρή κατά του Στρέφη ανάμεσα στ΄αυτοκίνητα, έτριβα τα μάτια μου.

Δεν είπα όμως για τη τζαζ, κατά τις δώδεκα το βράδυ της Κυριακής ανέβηκε στη σκηνή η Maria Joao, κίτρινο φόρεμα φουσκωτό με φτερά στον ποδόγυρο, σαν εξωτικό πουλί και ξεπέρασε την ηλεκτρική κιθάρα στον αυτοσχεδιασμό, αρκετοί θαυμαστές λικνίζονταν εκστασιασμένοι μπροστά, η Maria τους μιλούσε στα πορτογαλικά, αυτοί απαντούσαν στα ελληνικά, άψογη η συνεννόηση, κι η Sulpice παραφύλαξε στo backstage για φωτογραφίες, αλλά κι εμένα στον χώρο στάθμευσης των ποδηλάτων συνέλαβε ο φακός, ωραία ήταν η βραδιά και το φεγγάρι μισό και πορτοκαλί!

ΤΖΑΖ

Όχι, δεν ψόφησα από το κρύο! Δεν έπαθα βρογχοπνευμονία, πυρετό, πλευρίτιδα, καταρροή, ισχαιμία και πλευρώτους πλευρώτους. Είναι παράξενο. Κάθομαι στ΄αβγά μου, στα ζεστά, τα προφυλαγμένα και αρρωσταίνω. Βουτάω ξαφνικά στη θάλασσα Δεκέμβρη μήνα ή πάω με το ποδήλατο μες το χιονόνερο και φεύγει το κρύωμα, ο πονοκέφαλος, η θολοκαΐλα, η κούραση, τα πάντα γίνονται αχνός. Πήρα πανωφόρι για το κρύο και το΄χω στη ντουλάπα, γιατί φοράω αυτά που φορούσα τον Οκτώβρη. Δεν είμαι καλά, γιατρέ μου. Είμαι ανάποδη.

Ακούω τζαζ αυτή τη στιγμή μα κι απόψε η κατάσταση γενικώς ήτανε τζαζ. Περνώντας τ΄απόγευμα απ΄το Κολωνάκι μύριζε καμμένο. Τα ματ είχαν παραταχθεί στην πλατεία. Είχα κάμποσο χρόνο για καφέ, λέω, θα καθήσω κάπου να διαβάσω και να πιω καφέ, εισέρχομαι εντυπωσιακά πάντα με το κράνος σ΄ένα κομιλφό καφέ, μέσα ελάχιστος κόσμος αλλά σε λίγη ώρα δεν είχα πού να βάλω το κράνος και δεν πήγαινε να το ξαναφορέσω. Δε θα ΄ταν πρέπον.

Κατόπιν στο Μπραχάμι, εκεί που έψαχνα να δέσω το ποδήλατο, ακούω μια φωνή μέσα από ένα τοστάδικο, βλέπω δυο γνωστούς, καφέ, κι άλλο καφέ, κι έμαθα το καταπληκτικό νέο, ότι μικρά άγρια γεράκια στον Υμηττό έχουν φάει ωδικά πτηνά μέσα απ΄το κλουβί τους.

Πολύ αργότερα, το βράδυ πια, σταματάει ένα αυτοκίνητο, και με καλούν τρεις φίλες για μπύρα. Καλά, σε λίγο έρχομαι. Διότι είχα μια διεξοδική συζήτηση μ΄έναν σκοτεινό τύπο, περί μεταφράσεων κι εκδόσεων του Ταλμούδ, μέχρι που παγώσαμε και λέγαμε Ταλδούμ (sic).

Κι ύστερα άρχισαν οι μπύρες και τα ρακόμελα, ώσπου η μολότωφ έγινε μοτόλωφ (sic). Η παρέα είχε μεγαλώσει επικίνδυνα, μαζευτήκαμε δέκα άτομα, με είκοσι ταυτόχρονες συζητήσεις, σε μια απ΄τις οποίες εγώ έπρεπε να εξηγήσω με πειστικό τρόπο τι μ΄έκανε να μεταπηδήσω από την ηλεκτρονική μουσική στα σκυλάδικα πριν τρία χρόνια. Ανακάλυψα επίσης τον μετανοημένο νετσαγιεφικό, που έγραφε τα συνθήματα στο δρόμο που έμενα παλιά στα Εξάρχεια. Επιπλέον εντρύφησα στην απόκρυφη επιστήμη της γεωδεσίας και στους ακόμη πιο απόκρυφους λόγους, που ορισμένες σχολές προσφέρονται με εβδομήντα και βάλε υποχρεωτικά μαθήματα. Αναλύθηκε εν παρόδω και η σημασία των λέξεων προδιάθεση, διαίσθηση, προαίρεση, βούληση, θέληση και διάθεση.

Μόνη βεβαιότητα μετά απ΄όλα αυτά παρέμενε ότι είχε παγώσει η σέλα του ποδηλάτου μου. Η μεταμεσονύκτια Αθήνα ήταν απόκοσμη και ήσυχη.

Εύχομαι Καλά Χριστούγεννα!