ΒΥΘΟΣ

εμείς θα ζούμε
υπόγεια
δυο θάλασσες τα μάτια
κι ο ουρανός θολός
θα στάζει τη βροχή του
σαν δάχτυλα που κρέμονται αμήχανα

πόσες φορές να σου το πω
δεν έχει σημασία
αν περπατάς ή κάθεσαι
ω
το νερό φθάνει ως το στήθος
κι ύστερα
εκρήξεις ηλιακών ανέμων
θραύουν τα φρύδια
του ιδανικού ορίζοντα

δεν έχω θάρρος
μόνο σπανίζω
πέρα απ΄τα φύκια
και τα κοράλλια

(Μη δίνετε σημασία, προϊόν σκέτου διπλού ούζου ήταν αυτό!)