Ανεβαίνω, ανεβαίνω...ανεβαίνει... πφ... ουφχ... στροφή... κι άλλη στροφή... σκοτάδι... αμάν, βαγγελίστρα μου, πού είναι κείνο το μοναστήρι... πιο πάνω ή το πέρασα... μπορεί και να το πέρασα... έτσι που είμαι με τη μύτη στη μύτη του παπουτσιού, ο κώλος ψηλά κι ο ιδρώτας μες το μάτι... καλέ ποιος χειμώνας, υποτίθεται κι εξοχή εδώ πάνω, τάχα δροσιά, έβρασα στο ζουμί μου...άτιμε Νταβέλη...
Ήθελες διαδρομή, πουλάκι μου, ε, και πρόκληση νυχτερινή; Ορίστε και μια στάση ατμοσφαιρική στον πύργο της δούκισσας, τον μισοτελειωμένο και ξενοδοχείο λουξ των νυχτερίδων! Από χρόνο πάντως όχι κι άσχημα, κοντά μισή ώρα από το κέντρο Χαλανδρίου, μια ώρα από το κέντρο της Αθήνας, καιρό ήθελα να την κάνω τη διαδρομή, βράδυ δόθηκε η αφορμή, εμ βέβαια, δεν αποδίδω εγώ άλλες ώρες!
Κι η θέα... λογικά πρέπει να είναι θαυμάσια, αλλά δεν την βλέπω! Πρώτον, διότι σκότος βαθύ, κάτι φωτάκια σαν αυτό που ξερρίζωσε ένας βλάκας απόψε απ΄το ποδήλατό μου! Δεύτερον διότι έβγαλα τα γυαλιά, έφευγαν με τον ιδρώτα, που πότισε το πεντελικόν όρος, κι αύριο θα φυτρώσουν ιδρωτόχορτα, του γένους idrotus orthopodilatus!
Στις επίσημες εκδηλώσεις ο κόσμος πάει με τα καλά του, μάλιστα όταν πρόκειται ν΄απονεμηθούν βραβεία, άσχετα με τα ποδηλατικά ανδραγαθήματα. Ο κόσμος ο σωστός δηλαδή, αλλ΄ο ποδηλάτης ο κόσμιος, που δεν είναι ούτε στα καλά του ούτε στα σωστά του, διότι ευκαιρία ζητάει να δοκιμάσει διαδρομές, αλλιώς γιατί να πάει, πάει με το ποδήλατό του και παρουσιάζεται άθλιος κι ευτυχής με τις μουσκεμένες δάφνες στο κεφάλι!
-Βρέχει;
-'Οχι!
- Μα, πώς;
-Ε, εντάξει, ψιχάλες!
Υστερόγαμον: Όμως τί κατηφόρα!!! Κρέμα!
