Αν προσπαθήσω να μεταφράσω την σωματική μου κατάσταση αυτή τη στιγμή με πολιτικούς όρους, θα έλεγα ότι πάσχει η αριστερά σε πολλά κρίσιμα σημεία, το κέντρο υπολειτουργεί υπνοβατώντας και η δεξιά αδυνατεί να τα βγάλει πέρα μόνη της. Ο φτωχός λαός συνεχίζει το ποδήλατο χωρίς ουσιαστική επικοινωνία με τα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Είμαι ένα μαστουρωμένο ζόμπι. Πάνω στο ποδήλατο νιώθω καλά. Μάλλον διότι εν κινήσει χαλαρά αιματώνεται το ξερό κεφάλι. Καθισμένη νιώθω σαν να φοράω μια κατσαρόλα, απ΄αυτές τις παλιές βαριές χύτρες ταχύτητος. Είναι φανερό, δεν έπρεπε να καθήσω, ιδού, ότι μου βγήκε σε κακό! Με χαλάει να κάθομαι! Η Sulpice μου χάρισε τον μικρό Ρομπέρ, ευελπιστώντας, όπως και γω, ότι θα μάθω γαλλικά. Την ευχαρίστησα λέγοντάς της, ότι είμαι σαν να μου έπεσε στο κεφάλι ο μεγάλος Ρομπέρ μαζί με τον Λαρούς. Τον μεγάλο. Μου θύμισε, ότι στο τηλέφωνο της είχα πει, πέφτω. Όλα έγιναν σε αργή θεαματική κίνηση. Cut!
Κινούμαι αργά σαν τον Άρμστρονγκ στο φεγγάρι και σέρνω ένα βλέμμα, που οι ρομαντικοί θα χαρακτήριζαν ονειροπόλο κι οι ρεαλιστές χαμένο. Στα Εξάρχεια με κοιτούσαν κάποιοι με νόημα. Σου λέει, νάτα, ποιος ξέρει τι πίνει κι αυτή... Είμαι ένα συννεφάκι.
