Είμαι τώρα στο εστιατόριο μεσημέρι και τρώω, γίνεται χαμός, κάπου πέρα ένας παχιός μ΄ άσπρα μούσια και τιράντες ροζ έχει πιει τις μπύρες του, έχει έρθει στο κέφι και φωνάζει, μάλλον με πολιτική αφορμή από προηγούμενη συζήτηση, εσύ, ε, εσύ, είσαι ευχαριστημένος; ε, εσύ είσαι ευχαριστημένη; Στο μεταξύ εγώ βρίσκομαι στην άλλη άκρη στο ταμείο για το λογαριασμό να φύγω, όταν αυτός απευθύνεται και σε μένα, αν είμαι ευχαριστημένη, αλλά δεν κατάλαβα, γιατί δεν τον έβλεπα, όμως ακούω του λένε, είναι ελληνίδα. Ελληνίδα;! τού κόβεται μαχαίρι το μεθύσι και η φωνή μαζί, μια βαριά σιωπή πλακώνει το χώρο, οδοντογλυφίδα να έπεφτε θ΄ακουγόταν. Αυτή δεν είναι φυσιολογική βραζιλιάνικη συμπεριφορά. Υπό κανονικές συνθήκες ακολουθεί συνήθως ένα κουβεντολόι, μια επικοινωνία. Τώρα τίποτα, πάγος. Κρατώ κι εγώ το ύφος, χαιρετώ, όπως χαιρετάνε στις κηδείες και αποχωρώ αγέρωχα. Μέχρι να βρεθώ εκτός βολής δεν ακούγεται κιχ.
 |
ΘΕΡΜΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
| προσφέρουμε μενού της ημέρας: φασόλια, ρύζι, μακαρόνια, | |
|
|
|
|
|
πουρές, μοσχάρι μιλανέζ (!) ή μπουτάκι κοτόπουλου. πατάτες τηγανιτές
5 ρεάλια
(αλλά έτσι όπως τό΄χουν γράψει είναι σαν να λέει "έχουμε ζεστή μπυρίτσα"!)
|
| | | | | | | |
|
|
|
