DEPOIS ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ MESMO ASSIM!

Εδώ στον λυσσασμένο τροπικό του Αιγόκερω είναι βέβαια χειμώνας, αλλά για μένα, τον μεσογειακό τύπο, είναι καλοκαίρι, να πω όμως και την μορένα την αλήθεια, όλο τον χρόνο νοιώθω πια πώς είναι καλοκαίρι, και ναι, κοιτάχτε, χειμών λέει, και το μόνο που κρατάω καμμιά μπλούζα για τον ψόφο το βράδυ, τη μέρα ψήνομαι και με τρώνε οι τιράντες. Σαχάρα λοιπόν, και καταραμένη εποχή για τους ινδιάνους, γιατί η τροφή λιγόστευε και βγάζαν κάλους να την βρούνε, και το βράδυ τρεμουλιάζανε πλάι στ΄αποκαϊδια, μπλέκανε τα μπούτια τους να ζεσταθούν, αποκοντά και τα οικόσιτα μαϊμούδια, που την ημέρα ταξιδεύανε κρατημένα πάνω σε κανένα μαλλί ή πόδι.

Ένα ινδιάνικο καλοκαίρι επομένως, με χυμούς και σκασμένα χείλια, την μύτη να τρέχει και το ίντερνετ να σούρνεται, μα μέρες τώρα δεν μπορώ ν΄ανεβάσω ανάρτηση, να δούμε αν τούτη θα την αποθηκεύσει, ήθελα εντωμεταξύ και φωτογραφίες, έλειψε ο φερετζές! Τηλέφωνα στα τηλέφωνα, στην πανάθλια εταιρεία, βαριέμαι και να περιγράψω τον τραγέλαφο, ν΄αλλάξω πλάνου να βάλω κάτι πιο γρήγορο, με παραπέμπανε αποδώ κι αποκεί, σε αυτόματους τηλεφωνητές, δίνω τον κότζικου ντζι παγκαμέντου, μου δίνουν το νούμερου ντζι προτοκώλου, σωστά το γράφω, όσο με πήρε τηλέφωνο ο Ρεχάγκελ, με πήρανε κι αυτοί, μπαίνω στο σάιτ να κάνω την διαδικασία ηλεκτρονικά, τίποτα, ο λαβύρινθος με τους καθρέφτες, θα ξαναπάρω τηλέφωνο και αν δεν γίνει τίποτα, θα πάω εκεί, αλλά σαν έχω κέφια, γιατί είπαμε, ο ήλιος σκοτώνει κι οι εγκαταστάσεις βρίσκονται κάπου στην βιομηχανική ζώνη.

Ας σούρνεται όμως το ιντερνέτσι, παίζει η Εθνική το μεσημέρι, και δεν πρέπει να σούρνεται εκείνη, γιατί διακόσια εκατομμύρια Βραζιλιάνοι μας υποστηρίζουν, μπάσου ντζ΄Αρζεντσίνα, να χάσει, γιατί της έχω και προσωπικό άχτι, κι επειδή θα πρόκειται για θαύμα εξαίρετον, ορίστε τάζω ένα κομπολόι ελληνικό δυσεύρετο δωπέρα και εκατό χιλιόμετρα με το ποδήλατο στην Νόσσα Σινιόρα Μαρία Απαρεσίντα! Όσο για την Σελεσάουν, μιλάμε για πάθος και παλμό, κατ΄αρχήν τα κτίρια είναι διακοσμημένα με φαρδιές ταινίες πράσινες και κίτρινες αποπάνω ως κάτω και σ΄όλο το πλάτος και την σημαία μπροστά, και οι περισσότεροι κυκλοφορούν εδώ κι ένα μήνα με κίτρινες μπλούζες και σημαίες στ΄αυτοκίνητα, αυτό είναι ένα είδος πρόληψης, γούρι δηλαδή να νικήσει η ομάδα! Κι έπειτα το χάος, ό, τι βρόμικο παιχνίδι και να παίξανε οι Ιβοριανοί, πήρανε απλά τα τρία, με τις υγείες τους!

Τρέλα ακόμη και στην Brasilia, που είναι σνομπ και κρυόκωλη, μ΄ένα λόγο organisada, παίζανε ποδόσφαιρο στους δρόμους ξυπόλητοι, σε κάθε quadra, και μού εξηγούσε ο Vinicius, ανάμεσα σε δύο μπύρες, τί σημαίνει το ποδόσφαιρο και το καρναβάλι για τους φτωχούς στην Βραζιλία, είναι τα ων ουκ άνευ, και τί να κάνουμε, που άλλοι κερδίζουν δις και άλλοι πνίγονται στις παράγκες, είναι τα ριζωμένα αυτά, το χαμόγελο, γλυκό από μια ήπια μελαγχολία, μια saudade, μόνο οι povos χαίρονται στ΄αλήθεια, κερδίσουν, χάσουν, θα κάψουνε τον τόπο, και πήρανε τα λεωφορεία απ΄ τα περίχωρα να ζωντανέψουν λίγο το σεληνιακό κέντρο, κι έχουνε εναποθέσει λέει τις ελπίδες τους στον Λούλα, μα και πώς να συμβιβαστούνε τ΄ασυμβίβαστα, δύσκολα τα πράγματα, άλλη μια μπύρα σε χαμηλά ποτηράκια.

Μετά αλλάξαμε κουβέντα, να πάω λέει στο Χίου, θα το ερωτευτώ! Τί, λέω, δεν ακούωωω, χτυπιέται η μουσική, ιδρωμένες αισθησιακές φιγούρες ροκ και καποέιρα αναμίξ, κίτρινες μπλούζες ανεμίζουν, ο μπάρμαν έχει οχτώ χέρια, στο Χίου λέωωω, ναι, ναι, Cidade Maravihlosa! A, que beleza, μου λέει, το ξέρεις, που έτσι το λέμε, έχει μεν violencia, αλλά δεν παύει να΄ναι πανέμορφο, το καμάρι μας, και ναι, και με την Brasilia, του λέω, τί γίνεται, μυστήρια πόλη, κρύβεται μες την άπλετη άπλα, και σκάει ένα αινιγματικό χαμόγελο, μ΄όλα του τα δόντια ν΄ασπρίζουν, ναι ξέρει, αλλά δεν λέει.

Υστερόγαμον: σαράντα χρόνια εδώ, οι έλληνες λένε, "καλό καλοκαίρι mesmo assim", αυτήν την εποχή, κι όχι καλό χειμώνα, δεν αλλάζει φαίνεται η μεσογειακή αίσθηση!

Α! Τραγουδάκι: Preta, Pretinha!

Μαύρη, μαύρη, μαυρούλα, τρέχοντας πηγαίνω, μου φωνάζεις, ενώ τρέχω στο πλοίο, άνοιξε την πόρτα και το παράθυρο, βγες να δεις τον ήλιο ν΄ανατέλει ...είμαι ένα πουλί, ζω πετώντας, η νοσταλγία δεν έρχεται να με σκοτώσει, μου φωνάζεις, δεν είναι ιδέα μου, μόνο αυτό μόνο... μου φωνάζεις, μόνο αυτό, ενώ τρέχω στο πλοίο...

Από τους Novos Baianos και ποδόσφαιρο, σόλο ο Μοraes και σε σύγχρονο live!

ΤΙ ΣΕ ΜΕΛΛΕΙ ΑΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ AGUAS CLARAS ΓΙΑ ΑΠ΄ ΤΟ GUARA!

Στις 12 του Ιούνη γιορτάζουν οι λατινοαμερικάνοι την Dia dos namorados, Μέρα των ερωτευμένων, ήγουν το αντίστοιχο με τις 14 Φλεβάρη, μόνο που δεν έχουνε τον άγιο Βαλεντίνο τον προκομμένο αλλά τον Αγιαντώνη τον δεμένο! Για την ακρίβεια, του αγίου είναι η επομένη, στις 13, αλλά επειδή θεωρείται προστάτης του γάμου, ε, προηγείται ας υποθέσουμε ο έρως, μετά κανείς δεν μπορεί να βγάλει άκρη κι ας είναι και με φωτοστέφανο κι ας έχει κι άγαλμα, που το πιάνουν λέει, το δένουν με κορδελίτσες και σκοινάκια, και το βγάζουν απ΄ τη θέση του την τιμητική και τον βάζουνε τον άγιο τιμωρία μέσα στο κελάρι, μονάχο στα σκοτεινά, με τα ποντίκια, κλείνουν και την πόρτα, αφήνουν και το καντήλι του σβηστό ν΄αραχνιάσει, κι αν θέλει κάποτε να βγει αποκειμέσα, ν΄ αποκατασταθεί, πρέπει πρώτα ν΄αποκαταστήσει την κοπέλα που τον έδεσε, και δεν αστειεύομαι, εδώ ειδικά στην Minas Gerais ζορίζεται ο άγιος, μα δεν του δίνουν άλλη ειδικότητα, ο Πάπας ήταν κάθετος σ΄αυτό το θέμα, όποιος λέει πάλεψε με τους δαιμόνους, έλα να τονε δω και με τους έρωτες, πώς λύνει και πώς δένει!

Όσο ο άγιος κάνει τον Χουντίνι, τα ζευγάρια κι οι αζευγάρωτοι είναι ξαμολυτοί και χαρίζουν σοκολάτες. Αυτό γίνεται φανερά αλλά βέβαια και κρυφά, μάλιστα στην Κολομβία το παραδέχθηκαν το πράγμα το αναντίρρητο κι η γιορτή είναι αφιερωμένη στον amigo segredo, τον κρυφό φίλο, καταλαβαίνει κανείς τί κουτσομπόληδες πρέπει να ΄ναι εκεί πάνω! Μα και τον Βαλεντίνο δεν τον ξεχνάνε, ούτε οι ερωτευμένοι ούτε ο εμπορικός σύλλογος, όμως αυτός είναι ασυμμάζευτος, μπλέκει συνήθως μες τα καρναβάλια, γίνεται αγνώριστος με φτερά και πούπουλα, πίνει και χορεύει και βέβαια δεν του ζητάς λογαριασμό.

Είχα σκοπό λοιπόν σήμερα, τιμώντας την γιορτή, ν΄ αφιερώσω κατά πρώτον μερικές απερίσπαστες ώρες στον μοναδικό και ανυπέρβλητο έρωτα της ζωής μου, τον Τάσο τον ποδήλατο, και μετά τα χιλιόμετρα, θα έτρωγα μια σοκολάτα για αρχή. Όμως άλλα βούλεται, κι ο άγιος φαίνεται δεν την παλεύει δεμένος μόνος του, κρατά και κάποιους να του κάνουνε παρέα, έτσι έμεινα μέσα, κι έφαγα αντί για σοκολάτα, σούπα, το ξέρω είναι τελείως αντιερωτικό, αλλά τί να γίνει, μάλλον κρύωσα, κάποιο τροπικό ρεύμα μ΄ έκοψε, κι έχασα δύο μηδέν σαν την Εθνική, ένα για το ποδήλατο κι άλλο ένα για τη σοκολάτα! Αλλά αύριο θα την πάρω τη ρεβάνς, certo!

Υστερόγαμον: Τραγουδάκι!

FILOSOFIA

Το Iguatemi είναι μια αλυσίδα εμπορικών κέντρων στη Βραζιλία και σ΄αυτό που άνοιξε πρόσφατα εδώ, συγκεκριμένα στο αμφιθέατρο της Livraria Cultura παρουσιάστηκε προχθές το βράδυ το βιβλίο της Βασιλικής Κωνσταντινίδου, "Os Guardioes Dαs Lembrancas" (Οι Θεματοφύλακες Των Αναμνήσεων), το οποίο είχε ήδη παρουσιαστεί και κυκλοφορήσει πέρισυ στο Sao Paulo και το Buenos Aires.

Το βιβλίο αυτό είναι δίγλωσσο στα ελληνικά και τα πορτογαλικά, με υλικό και φωτογραφίες που ιστορούν την παρουσία των Ελλήνων στην Βραζιλία ξεκινώντας από ενάμισι περίπου αιώνα. Η συγκυρία της παρουσίασής του στην Brasilia ήταν δύσκολη, γιατί συνέπεσε με τον θάνατο ενός από τους παλιούς, που είχαν έρθει όταν χτιζόταν το Plano Piloto. Είναι ο τρίτος από την αρχή του χρόνου, σαφώς η κοινότητα εδώ βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο.

Κάποιες από τις φωτογραφίες δείχνουν την κατασκευή ενός σιδηρόδρομου στην περιοχή του Mato Grosso. Απ΄ό, τι θυμούνται οι πιο γέροι, αρκετοί έλληνες είχαν πάει εργάτες εκεί. Και τί γίνανε, ρώτησα. Ε, μα τους έφαε το σκοτάδι! Κι άλλοι πάλι θυμούνται, που δουλεύανε στα θεμέλια του Palacio do Planalto, πώς ήρθανε και γύρισαν πάλι να κλέψουν την γυναίκα τους και να ξαναφύγουν ή που τους είπε η μάνα τους, όταν τους έβαζε στο καράβι "το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον", άει στο καλό!

Από τη μια που αγρυπνούσαν το νεκρό στην εκκλησία κι από την άλλη οι αναμνήσεις, ο Γαληνός πεισμάτωσε και μου λέει στο ξαφνικό, ότι την Κυριακή αυτή τελειωτική συνάντηση, να συμφωνήσουν επιτέλους, και να το δει αυτό το ..., κι έκανε με το χέρι του έτσι κάτι ψηλό, γιατί λέει, όπου νά΄ναι, θα τον ψάλει ο παπάς. Το ψηλό αυτό είναι η ανοικοδόμηση της ελληνικής κοινότητας, θέλουν να φτιάξουν την Αγιά Σοφιά με τον Παρθενώνα μαζί, και το υπόλοιπο να μην μείνει χωράφι ανεκμετάλλευτο, με τον καιρό ισοπεδώνεται το υπάρχον οικοδόμημα, μόνο ο ναός αντέχει κάπως αλλά η διχόνοια η τρομερή περισσότερο!

Όσο βγάζανε φωτογραφίες είχα εξαφανιστεί πίσω από τις βιβλιοθήκες με τον Ασυγκράτητο, και χαζεύαμε εικόνες της Σαντορίνης. Ο βραζιλιάνος αυτός ξύπνησε ένα πρωί και αποφάσισε να μάθει ελληνικά, ξέρει ένα σωρό ελληνικά τραγούδια απέξω μα τώρα θέλει να μάθει και τα βιβλία, φυσικό είναι, αλλά εγώ είχα θολώσει πια τόσο που δεν θυμόμουν ούτε έναν έλληνα συγγραφέα, το μόνο που θυμόμουν ήταν, ότι είχα δέσει το ποδήλατό μου σ΄ένα δέντρο μπροστά στην μεσαία είσοδο, πρέπει να τα σημαδεύεις, αν δεν θες να κολυμπάς άσκοπα στην αυτοκινητοθάλασσα.

Περνώντας σφαίρα από τη γέφυρα συνήλθα με τον ψυχρό αέρα, πάγος σκέτος λόγω του νερού. Στο δρόμο σταμάτησα σ΄ένα σουπερμάρκετ να πάρω γατοτροφή και ανθρωποτροφή. Ψώνισα μα βγαίνοντας κάτι δεν πήγαινε καλά, απ΄ότι κατάλαβα πρέπει να είχαν ληστέψει έναν ταξιτζή από την Samambaia, που τον ξέρω γιατί έχει εκεί πιάτσα και μια φορά μού έκανε μια μεταφορά. Ένας τύπος της αστυνομίας με πολιτικά φορώντας πουλόβερ με το σήμα στο στήθος και το περίστροφο στο δεξί και επιδεικνύοντας κινήσεις κομάντο έλεγχε δεξιά αριστερά κι ένας άλλος ερευνούσε το εσωτερικό και το πορτμπαγκάζ του ταξί.

Καθώς έλυνα και τακτοποιούσα το ποδήλατο, ο κομάντο μού έριχνε ματιές. Έκανε ένα βήμα πλαγίως προς τα εμένα νευρικός, σκοπεύοντας το μαύρο σακκίδιό μου, απ΄όπου έβγαλα ένα σαλάμι και δύο αγγούρια, ψάχνοντας τον αναπτήρα στο βάθος. Μετά πάντα σε ετοιμότητα πήγε στο αυτοκίνητό του παραπέρα και ανοιγόκλεισε την πόρτα με το περίστροφο τεντωμένο. Άναψα ένα τσιγάρο αλλά εκείνη τη στιγμή έφτασε ένα περιπολικό και δεν γινόταν να μιλήσω με τον ταξιτζή.

Υστερόγαμον: Noel Rosa από τον Chico Buarque, Filosofia, και με κλασική κιθάρα από τον Paulinho da Viola.