ΛΥΣΣΑ ΚΑΚΙΑ

Μπήκε στη δουλειά σήμερα μια πετσί και κόκκαλο και δήλωσε στη φίλη της που είναι το εντελώς αντίθετο ότι την κυνήγησε και τη δάγκωσε ένα σκυλί στην πλατεία. Όταν η φίλη της που είναι Επί των Συγκολλήσεων (sic) το επάγγελμα τη ρώτησε αν έκανε αντιλυσσικό εμβόλιο με έπιασαν ακατάσχετα γέλια, και δεν ήξερα πού να κρυφτώ, όχι για να μη με πουν κωλόπαιδο και αναίσθητη, που είμαι, αλλά για να μη με δαγκώσουν εκείνες. Ναι, είχε κάνει και αντιλυσσικό, και αντιβίωση πήρε και φτηνά την γλίτωσε, γιατί το λυσσασμένο τέρας της έσκισε το παντελόνι και ευτυχώς γιατί θα της έκοβε ένα κομμάτι νααα, κι άρχισε κι έλεγε πως στο νοσοκομείο είδε κάτι ανάλογο ... φρίκη πρωί πρωί, κι όλες κι όλοι πια βρήκαν θέμα για τα λυσσασμένα αδέσποτα, και γω να πνίγομαι από τα γέλια, γιατί λυπόμουν το σκύλο που την πέρασε για κόκκαλο και ατύχησε κι ήθελα να ρωτήσω, ο σκύλος τί απέγινε;

Δεν μισώ κανέναν ούτε θέλω να φάνε κανέναν τα τέρατα. Όμως όταν περνάω απ΄ την πλατεία με το ποδήλατο σιγά σιγά με κυνηγούν πεντ΄ έξι σκύλοι, γαβγίζουν από κοντά, κολλάνε στα πόδια μου, τους βγάζω τη γλώσσα αλλά δε μ΄έχουν φάει ακόμα. Ποτέ δεν δαγκώσανε κάποιο παιδί. Ποιος παρανοημένος σκύλος πήγε να μασουλήσει την κακομοίρα εκείνη και σε ποια άβυσσο σκυλίσιας απελπισίας πρέπει να βρισκόταν για να επιχειρήσει ν΄αυτοκτονήσει δαγκώνοντάς την; Γιατί σίγουρα ψόφησε.

ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

Όταν βγήκα χθες απ΄ το ίντερνετ καφέ είχε νυχτώσει χωρίς να το καταλάβω. Όχι μόνο είχε νυχτώσει, μα είχαν βγει κι οι δράκουλες. Ήταν έξι και πίνανε κόκκινες μπύρες εκεί απέξω και καπνίζανε. Ο Νοσφεράτου κι η παρέα του. Στον δεξιό του δείκτη λαμπύριζε ένα ασημένιο περιδακτύλιο με μυτερό νύχι, είχε βαμμένα μάτια και μακριά ίσια μαλλιά. Παρά τη ζέστη φορούσε μια ποδήρη δερμάτινη καπαρντίνα κι απ΄αυτό καταλάβαινες πως ήταν αληθινός κόμης βρυκόλακας κι όχι τίποτα απομίμηση. Μέσα απ΄ το σχίσιμο της καπαρντίνας κάτω πρόβαλαν κεντημένα τα μπατζάκια του παντελονιού με ασημένια σχέδια.

Ο υπασπιστής του, πολύ λεπτός, είχε μια ασημένια ζώνη με καρφιά, πουκάμισο ανοιχτό στο στήθος όλο, μαύρο φυσικά, και δερμάτινο παντελόνι. Τα μακριά ως τον αγκώνα πέτσινα γάντια του έδεναν με καμμιά δεκαριά ασημένιες πόρπες το καθένα. Άλλοι δυο ακόλουθοι φορούσαν ανάλογα μαύρα ρούχα και μπότες, ενώ υπήρχαν και δυο βαμπ, ποιες νά΄τανε, η Λίλιθ κι η Λούσυ, με μακριά μαύρα ντεκολτέ φορέματα, μια ξανθιά και μια μελαχροινή, με σκούρο μακιγιάζ και ψηλή κόμμωση.

Για καλή μου τύχη είχα το ποδήλατο εκεί κοντά και βιάστηκα να το ξεκλειδώσω. Τότε ακούω έναν τους να ρωτάει: "Τι ώρα είναι"; "Δώδεκα και πέντε! Πάμε!" απάντησε ο Κόμης. Έβαλα έβδομη ταχύτητα κι εξαφανίστηκα.

Κι επειδή είπα ότι σήμερα θα είμαι ποιητική, παραθέτω ένα στιχούργημα, από την χειμωνιάτικη συλλογή φρικουργημάτων μου (ανάγνωση υποβλητικά και αργά):

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ

Νέκρα στις δώδεκα το βράδυ

Πέσαν για ύπνο τα γατάκια

Σβήνουνε όλα τα φωτάκια

Βάρκες κουνιούνται στο σκοτάδι!

Τελείωσε στις δώδεκα ακριβώς

η εκπομπή του ραδιοφώνου που μ΄αρέσει

άφησα το βιβλίο μου στη μέση

του δωματίου μου έκλεισα το φως!

Μα μέσα στη βαθιά μαυρίλα

Πίσω απ΄τα σύννεφα πανσέληνο φεγγάρι

Ω, μια αιθέρια ανατριχίλα...

Βγήκε ο κόμης Ντράκουλ να βολτάρει!

Έδειχναν τα σημάδια σίγουρα πως θα ΄ρθεί

Και πως τον έκοβε για αίμα λόρδα

Μια κουκουβάγια έπεσε ξάφνου ξερή

Κι απ΄ του μπακάλη εξαφανίστηκαν τα σκόρδα!

Όλα τα σπίτια προσπερνάει βιαστικά

Κι η ανάσα του ξεχύνεται καφτή

Επάνω σ΄έναν τοίχο κολλάει μια σκιά

Κι ένα ποντίκι τρέχει να κρυφτεί.

Τι έκανε ο Ντράκουλ χθες δεν ξέρω

Μα όλοι σήμερα φαίνονται χάλια

Χλωμή με ατονία δεν διαφέρω

Να στίψω αμέσως τρία πορτοκάλια!

ΚΟΥΜΠΑΚΙΑ

Πριν λίγο ανακάλυψα ότι έσπασε το κουμπί της κίτρινης βερμούδας μου! Ζαλίζομαι στη σκέψη ότι πρέπει να βρω ένα κατιτίς να το αντικαταστήσω, μην πέσει το βρακί! Ευτυχώς υπάρχει κορδονάκι! Όλη τη βδομάδα τρεχάλα, βάζω ό, τι βρω μπροστά μου, να ψάχνω τώρα και για κόπιτσα; Άλυτο πρόβλημα!

Η αλήθεια είναι, ότι το ποστ το γράφει το φάντασμά μου για μένα! Έχω εξαντληθεί, κι ελπίζω η επόμενη εβδομάδα να μην έχει τόσες ηλίθιες ατυχίες, όσες με βρήκαν τις τελευταίες δύο. Η πιο πρόσφατη βλακεία είναι, ότι έψαχνα από το μεσημέρι μέχρι πριν λίγο επειγόντως ένα e-book, για λόγους δουλειάς, το οποίο χάθηκε μαζί μ΄όλα τ΄αρχεία του υπολογιστή στο φορμάτ εξαιτίας του ιού. Ευτυχώς η Sulpice, που ήξερε το θέμα μου, βρήκε το site και με διαφώτισε, γιατί πια εγώ ούτε την τύφλα μου δεν βλέπω. Επίσης μού έδωσε χθες και κάποια προγράμματα που είχα χάσει, και υποθέτω ότι τώρα μπορώ ν΄ανταπεξέλθω. Πέντε προγράμματα που είχα δοκιμάσει πιο πριν, δεν απέδιδαν, για ζοφερούς άγνωστους ηλεκτρονικούς λόγους. Το άλλο καλό νέο είναι ότι μετά από δύο απίστευτα ξενύχτια εξαιτίας λάθος κωδικού, που μου είχαν δώσει, έχω και ασύρματη σύνδεση!

Όλα καλά, επομένως, αλλά χρειάζομαι ένα spa! Κι ένα κλειδί 12αρι μάλλον γιατί λάσκαρε η καινούρια σέλα και τρίζει σαν το Χάρο. Μα τί κωλόδρομοι είναι αυτοί, και τους είχα ξεχάσει; Τρύπες, λακκούβες, μνήματα, χαράδρες, τούμπες, φλούμπες, χαλικόχωμα, στραβοχυμένη και ξεγδαρμένη άσφαλτος, κι από πάνω να κολλάει στην κυκλοφορία ως και το ποδήλατο! Το οποίον πλέον μετά από την ολιγοήμερη δοκιμή στην κανονική αστική κυκλοφορία έχει γίνει κουδουνίστρα. Όλο κάτι λασκάρει, τα λάστιχα πέφτουν, θόρυβοι κλιν κλον ακούγονται, τριξίματα και σκουξίματα, πάει το κακόμοιρο, σ΄ένα μήνα θα θέλω άλλο!

Οι καημένες οι ξένες εταιρίες, δεν ξέρουν! Προτείνουν στα σχετικά sites ποδήλατα πόλης πολύ, πως να το πω, κομψά, κυρίες! Ενώ εδώ χρειάζεται κάτι μεταξύ τρακτέρ και οδοστρωτήρα για να κυκλοφορήσεις. Πάρε ένα ποδήλατο! Αν ζήσεις, δεν θα το μετανοιώσεις, είπε ο Mάρκος (Twain)!