tag:blogger.com,1999:blog-17602900819839689092012-02-15T09:14:00.604+02:00Ο ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ   Bernardo SoaresCocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.comBlogger3021100tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-43453823437927866782012-02-15T06:15:00.005+02:002012-02-15T07:58:19.582+02:00<div style="text-align: justify;">Όχι ρε Βαλεντίνε, δεν σε πιστεύω, δεν είσαι άγιος εσύ, τί είσαι δεν ξέρω, πάντως άγιος όχι, και βέβαια όχι του έρωτα, των αγορών είσαι, γιατί αν ήσουν σωστός δηλαδή κι όχι μια μούφα του μάρκετινγκ δεν θα τά ΄χες αφήσει έτσι τα πράγματα ξεκάρφωτα, να μας κάνει κουμάντο μια θείτσα σκέτη νέτη ανέραστη στη γιορτή σου την ευρωπαϊκιά, να τις τρως μόνος σου τις ελβετικές σοκολάτες κι εμείς να βαλαντώνουμε, να τρώμε χώμα, να χαθείς, να χάνεσαι ξενέρωτε.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πόσο θα μας πουλήσεις, βρε σιχαμένε, στο παζάρι το τομάρι μας, που το΄χεις εκεί τεντωμένο στα πέντε ξύλα να στεγνώσει σαν χταπόδι, να το ψήσεις να το καταπιείς αμάσητο και να σου κάτσει στο στομάχι, πρόσεχε καλά, γιατί δεν είναι μεζές, το τελευταίο κοτρώνι είναι και θα τα βγάλεις όλα μαζί κι όλα μαζί θα σε φάνε.&nbsp; Κι αυτό δεν είναι καμιά προφητεία του Αγαθάγγελου αλλά η αλήθεια, που γνωρίζεις και φοβάσαι και μας κάνεις το ντούρο τώρα, γιατί το νιώθεις, πως έρχεται η ναυτία.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κι έτσι όπως αρχίζεις και ζαλίζεσαι παραγγέλνεις τους καμαρότους με τα κατρουγιάλια και τα χανουμάκια με τις βεντάλιες να σ΄εξυπηρετήσουν και δίνεις εντολή στ΄αμπάρια να βαράνε πιο γρήγορα τα τούμπανα και να κόβει ανελέητα το μαστίγιο στο ψαχνό, να τραβάν οι σκλάβοι τα κουπιά πιο γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα κι όποιος ψοφάει να τον πετάνε στη θάλασσα άκλαφτο, γιατί σηκώνεται κόντρα το κύμα μα πρέπει να προλάβεις νά ΄σαι στην ώρα σου άψογος, γιατί έταξες στο πρόσωπο μπριγιάν και δείπνο επίσημο&nbsp; με θέα το άγαλμα της ελευθερίας.&nbsp;&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αλλά ας το ξέρεις βέβαια, εγώ θα στο θυμίσω, μην δεν το θυμηθείς, την ώρα που θα δεις να κάνει μάτι σ΄ άλλον,&nbsp; ότι δεν αγοράζονται όλα.&nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-4345382343792786678?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-12360953592882788262012-02-10T08:51:00.005+02:002012-02-10T19:21:16.061+02:00<br />ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΛΟΓΟΥ<br /><br />ΣΚΗΝΗ:&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΑΛΟΓΟΥ<br />ΠΡΟΣΩΠΑ:&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ΣΚΟΤΕΙΝΑ<br /><br />ΠΡΑΞΗ&nbsp; ΜΙΑ ΚΑΙ Η ΑΥΤΗ<br /><br /><br />(Χτύποι)&nbsp; Ανοίχτε, ρε, να βγούμεεεε!<br />Τί θα γίνει μ΄αυτόν τον μαλάκα, μάτι δεν κλείσαμε!<br />Ανοίχτε, ρεεεεεεεε!<br />Σκάσε, το στανιό σου, να κοιμηθούμε, έχουμε και δουλειά αύριο!<br />Ποιος έχει δουλειά;<br />Α- νοί- χτε! <br />Ξυπνάμε νωρίς, λέμε, θα το βουλώσεις, μην έρθω να στο βουλώσω εγώ;<br />Δεν θα κατεβείς στην πανελλαδική;<br />Α- νοί-χτεεεεε!<br />Καρπούζια ρε, φόνο θα κάνω, τώρα θα...<br />Α-γκ-χ... <br />Μη ρε παιδιά, δεν κάνει...<br />Πώωω, φίλε, είναι και στενά δω μέσα, τί΄ ν΄ τούτοι...<br />Ποιος άναψε τσιγάρο;&nbsp; Θα πνιγούμε, βγες στο παράθυρο!<br />Ποιο παράθυρο;<br />Πίσω κει, την τρυπούλα! Γκφφ, δεν είπαμε, δεν καπνίζουμε μέσα;<br />Αααα, νάτος!<br />Ποιος;<br />Αυτός έξω!<br />Ποιος, δεν βλέπω!<br />Αυτός είναι σου λέω! Πώς βρέθηκε έξω;<br />Πιάσε την κάμερα!<br />Δεν έχω γωνία, μόνο τα πόδια του πιάνω!<br />Πώς είναι έξω αυτός;<br />Πλήρωσε ρε και βγήκε, τί πώς!<br />Πώς πλήρωσε! Αφού χρωστάει!<br />Εσύ χρωστάς!<br />Τίποτα δεν χρωστάω εγώ! Καθάρματα, κλέφτες!<br />Τον ψήφισες όμως!<br />Για να σε δω καλά, να σού πω τί ψήφισα!<br />Εγκώ, κύριο, όκι εμένα, εγκώ Αφγκάνι!<br />Τί θέλει εδώ ο μαύρος;<br />Όκι μαύρο, εγκώ Αφγκάνι! <br />Εδώ είναι Ελλάδα, ρε! Θα πεθάνεις!<br />Όκι, όκι, εγκώ μαρμαρά, μπάρκο Ιτάλια!<br />Το μάρμαρο, ρε, ποιος θα το πληρώσει! Ο γαμπρός μου... <br />Χέσε μας ρε πατριώτη με το γαμπρό σου, σκάστε πια δω μέσα να κοιμηθούμε!<br />Ναι, μωρέ, και πήρες όλη την κουβέρτα!<br />Τί πήρα, εγώ ΄χω το μπουφάν μόνο!<br />Ανάθεμα, όλα τά ΄χαμε, τι ψόφος είν΄αυτός;<br />Achtung!&nbsp; Achtung! <br />Μη φτύνεις πάνω μου!<br />Ειδήσεις ακούω!<br />΄Ασε ρε, δε βάζεις κάνα χέρι ν΄ανάψουμε τη σόμπα!<br />Πού τα βρήκες τα ξύλα;<br />Γιατί καπνίζει έτσι; Πωωω, κάπνα...&nbsp; τί καίτε πάλι...<br />Ο άρρωστος έριξε τα ομόλογα στη σόμπα!<br />Και τί ήθελες να κάνω; Βρες μου εσύ ξύλα!<br />Ξέρω εγώ ποιος τα κρύβει, αυτός εκεί ο μουλωχτός!<br />Εμένα λες;&nbsp; Πρόσεχε καλά, γιατί εσένα σ΄έχω και σε βίντεο!<br />Όχι, τον άλλο δίπλα, έννοια σου όμως, κι οι δυο στο σκαμνί θα κάτσετε!<br />Α, καλό ρώτημα, πού πήγε το σκαμνί;<br />Ποιο σκαμνί, ρε, ο καθένας με τον πόνο του! Πάρτο χέρι σου, δεν έχει εδώ σκαμνιά!<br />Εδώ ήταν, το βράδι το φύλαξε η κυρά Σούλα! Ποιος αλήτης το πήρε;<br />Δεν πήρα γω κανένα σκαμνί, ξεφορτώσου με...<br />Άχρηστοι, το σκαμνί μωρέ, πώς θα ψήσει η κυρά Σούλα τώρα...<br />Φαϊ; Πού είναι; Πείνασα.<br />Πήγε στο χωριό να φέρει και δεν θά΄χει ξύλα να κάψει, ηλίθιοι!<br />Να κάψουμε το άλογο!<br />Μίλησε ο έξυπνος! Να καούμε σαν τα ποντίκια!<br />Όχι καλέ, θα βγούμε πρώτα έξω!<br />Έλα, να σε δω!<br />Καλά ντε,&nbsp; μη σπρώχνεις!<br />Δεν σπρώχνω!<br />Γιατί κουνάει;<br />Σεισμός!<br />Σεισμός!<br />Δεν είναι σεισμός! Πήρε μπρος το άλογο!<br />Κρατήσου, ρε, μην πέφτεις πάνω μου! <br />Πού πάμε;<br />Γιατί πάει μπρος πίσω; <br />Δεξιά αριστερά πάει!<br />(Γδούπος)<br />Νάτα, κολλήσαμε πάλι!<br />(Χτύποι) Ανοίχτεεεεε, ρεεεεεε!<br />Μας τα ζάλισες! <br />Ξεκόλλα από πάνω μου!<br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-1236095359288278826?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-25263721877457907122011-11-17T05:16:00.007+02:002011-11-17T05:33:35.890+02:00<div style="text-align: justify;">Παρακαλώ τον κύριο πρόεδρο να με απαλλάξει του θέματος. Δεν το εδιάλεξα και βαρύνομαι.&nbsp; Αντ΄ αυτού θα χρησιμοποιήσω το χρόνο ζωής που μου αναλογεί για ν΄αναφερθώ σε φλέγοντα ερωτήματα ακροατών, τα οποία κατήντησαν να τους στερούν τον ύπνο, όπως για παράδειγμα, πώς συμβαίνει μια ελαφρώς μεταχειρισμένη αλυσίδα ποδηλάτου να φαίνεται με μέτρηση, ότι έχει κάνει τον γύρο της αυστραλασίας, γιατί αφήνω μια ακτίνα σε σχήμα ανάποδου τελικού σίγμα και παρόμοια επίκαιρα ζητήματα.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πληθώρα τέτοιων ερωτημάτων το τελευταίο διάστημα απαιτούν την προσοχή μας, και να, ήδη με ειδοποιούν για μια πρώτη παρέμβαση, είναι ο σινιόρ Λεάνδρου, όχι, καμμιά σχέση με τη Λέανδρος, ναι, ο ποδηλατάς μου είναι, θέλει να καταθέσει ότι τον έχουν πρήξει οι κινέζοι και το βραζιλιάνικο κράτος, ότι διακρίνει πολλά διεφθαρμένα διατλαντικά παράλληλα, τέλος ότι δεν είναι αυτοί λόγοι να παρουσιάζω άπλυτο το ποδήλατο, απογοητευτικό, υπάρχουν και προτεραιότητες, αλλιώς πού πάμε, χανόμαστε.<br /><br />Μπορούμε βέβαια να συνεχίσουμε την πορεία μας. Κάποτε θα βρέξει γερά και θα τα ξεπλύνει όλα.&nbsp; Μέχρι και τις καβαλίνες, γιατί έχει κι απ΄ αυτές χύμα, ένα βράδυ την πάτησα, φρέσκια και βαρβάτη, αλλά δεν το ανακάλυψα παρά αργότερα στο σπίτι, που είχε γίνει αληθινός στάβλος. &nbsp; Χθες πάλι τα ίδια σ΄ ένα χωράφι,&nbsp; αλλά δεν έδωσα σημασία, γιατί έβρεχε καλά με ωράριο διημερεύον, αυτά ως προς την καθαριότητα, πλύσιμο, αέρας, λάδια, γυάλισμα.<br /><br />Και τώρα φανταστήτε, ότι έχετε κολυμπήσει στη φθινοπωρινή θάλασσα με τα ρούχα και βγαίνοντας μπαίνετε στο σουπερμάρκετ με ύφος στεγνό και απλώνετε τρία χαρτονομίσματα στο ταμείο να στραγγίξουν, τί ΄ν΄ τα χαρτονομίσματα και τί ΄ναι το ζουμί τους, βγάζετε κι ένα χαρτομάνδηλο πολτοποιημένο να τα σκουπίσετε, το χαρτομάνδηλο κλαίει τη μοίρα του, η νορντεσίνα γελάει.&nbsp; Στη γραμμή τερματισμού μετά το ντους δεν βάζετε κρέμα στα πόδια, τα χέρια και τη μύτη που έχουν αρπάξει από τον προβρόχινο ήλιο και γελάτε.<br /><br />Υστερόγαμον: &nbsp; πάνε τα χρυσά γράμματα σε μια πρόσκληση για γιορτή χρυσού ιωβηλαίου γάμου που είχα μαζί, τα πήρε όλα η βροχή, μόνο το κορδελάκι έμεινε, ποιοι είναι άραγε, εδώ γύρω θά΄ναι, θα τους βρω. &nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-2526372187745790712?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-39514755887414938522011-11-12T09:00:00.006+02:002011-11-12T10:20:49.863+02:00<div style="text-align: justify;">Στο καφενείον <i>Η Ωραία Ελλάς, </i>πότε ήτανε, θα πάνε δυο βδομάδες, που βγήκε ο Ακατανόμαστος και εδήλωσε.&nbsp;&nbsp;<i> </i>Έναν Ατλαντικό παραπέρα, μες τ΄ άγρια χαράματα, εγώ από κεκτημένη διαστροφή θέλησα να μάθω τί εδήλωσε.&nbsp; Δεν πρόλαβα. Ακούστηκε ένα παφ! και βυθίστηκα στο έρεβος.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σε πέντε λεπτά έρχεται το ρεύμα.&nbsp; Επιχειρώ πάλι. Πουφ! και μόνο η γάτα έβλεπε.&nbsp; Σε έξι λεπτά επανήλθε το φως. Πατάω τον ειδησεογραφικό σύνδεσμο για τρίτη φορά, τς..τς...τσπφ! μαυρίλα, σκάει και μια λάμπα.&nbsp; Η γειτονιά έμεινε χωρίς ηλεκτρικό για τρεις ώρες.&nbsp; Από τότε συμβαίνει να πέφτει το ρεύμα και να σούρνεται το νέτσι.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τα πρόσφατα δύο εικοσιτετράωρα χωρίς ηλεκτρικό και μες την υγρασία και το κρύο, γιατί έχει παλαβώσει&nbsp; το κλίμα, αναλογίστηκα σε βάθος την κατάντια μου. Μωρή, άλλη δουλειά δεν είχες πρωί πρωί, δεν είσαι καλά, υποφέρεις, κόλλησες, αλλιώς σε είχα γνωρίσει, θα σου βάλω ηλεκτρονικό φίλτρο, σύνελθε πριν σε χωρίσω, να χαίρονται οι ψυχίατροι!&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι δύο μου εαυτοί γίνανε μαλλιά κουβάρια και αποφεύγονταν.&nbsp; Στο μεταξύ ο τρίτος εαυτός, που πάσχει από κάτι αυτοκρατορικό, βρήκε ευκαιρία να ρυθμίσει την διακόσμηση σύμφωνα με τα γούστα του.&nbsp; Όταν γύρισαν οι άλλοι, τον βρήκαν να ρεμβάζει στρογγυλοκαθισμένος στη λουί κενζ. Α, πάνω στην ώρα, και μ΄ έτρωγε το δίλημμα, τί λέτε, ριχτάρι άνιμαλ πριντ ή φλοράλ;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oqmBYaCLM_0/Tr4Yz_sdr3I/AAAAAAAABj0/pwz4SoMSGEA/s1600/louis+001.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-oqmBYaCLM_0/Tr4Yz_sdr3I/AAAAAAAABj0/pwz4SoMSGEA/s320/louis+001.jpg" width="207" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;"><br />Έφριξαν και οι δύο.&nbsp; Καλέ, ο κόσμος καίγεται κι η Αντουανέτα χτενίζεται! Ψωμί δεν έχουμε, τα μπαρόκ ανοχής περίσσεψαν!&nbsp; Ωφ, πώς κάνετε έτσι, έχω παραγγείλει και για σας θρόνους κι υποπόδια.&nbsp; Κόφτε τώρα την αντιπολίτευση κι ανάφτε τον πολυέλαιο γιατί περιμένω επισκέψεις στο <a href="http://youtu.be/wVV-a0W7DLA">μπουντουάρ</a> μου! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Υστερόγαμον:&nbsp; Η ανάρτηση είναι ελεύθερη απάντηση στο παιχνίδι που με είχε καλέσει η <a href="http://kovovoltes.blogspot.com/">Kovovoltes</a>, να πω για τον εαυτό μου!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-3951475588741493852?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-22636268492229769442011-11-02T04:34:00.003+02:002011-11-02T04:46:50.587+02:00<div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><b><span style="font-size: small;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><br /></span></span></b></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">«Αύριο μπορεί ν’ ανατιναχτούν</span></span></b></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><b><span style="font-size: small;">και τα δικά μας παπούτσια στον αέρα<span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">&nbsp;</span></span></b></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><b><span style="font-size: small;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">αύριο και τα δικά μας χέρια να σταυρωθούν στο αιώνιο</span></span></b></div><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><b><span style="font-size: small;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">&nbsp;</span></span></b></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"><span class="text_exposed_show">... μα μόλις φύγουμε<br /> θα ανοίξουν άνεμοι ελευ<br /> που αναδεύουνε το νου των ζώντων<br /> ως το ύψος των θεριών</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"></h6><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-EyDc32TGsOI/TrCjztl1nDI/AAAAAAAABiw/RCAuOKAipRk/s1600/arte+005+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-EyDc32TGsOI/TrCjztl1nDI/AAAAAAAABiw/RCAuOKAipRk/s320/arte+005+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" width="320" /></a></div><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"> <span class="text_exposed_show">&nbsp;</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"><span class="text_exposed_show"></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show">αύριο<br /> που στους χτύπους της καρδιάς θα πλάθεται<br /> μια αρμάδα άπιαστα πουλιά<br /> μ’ ελιγμούς και φτερά<br /> μέχρι την απογείωση του δικαίου</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></span></h6><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-AGFw7H-WqOg/TrCj0cIeP8I/AAAAAAAABi4/Ndy7N1uOJMs/s1600/arte+008+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="283" src="http://3.bp.blogspot.com/-AGFw7H-WqOg/TrCj0cIeP8I/AAAAAAAABi4/Ndy7N1uOJMs/s320/arte+008+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<br /><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show">&nbsp;</span></span></b></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show">τότε πρέπει να εφεύρετε άλλα όπλα για το σημάδι σας<br /> δε θα μας φτάνουν τα σύγχρονα κράματα</span></span></b></span></h6><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-EaRdZxMfpD4/TrCj1bl2mOI/AAAAAAAABjA/WfPUffbgq30/s1600/arte+011+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="239" src="http://3.bp.blogspot.com/-EaRdZxMfpD4/TrCj1bl2mOI/AAAAAAAABjA/WfPUffbgq30/s320/arte+011+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-beyhSVHcb30/TrCj2RcMMoI/AAAAAAAABjI/4KQbA2BSTuQ/s1600/arte+020+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="316" src="http://1.bp.blogspot.com/-beyhSVHcb30/TrCj2RcMMoI/AAAAAAAABjI/4KQbA2BSTuQ/s320/arte+020+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" width="320" /></a></div><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: x-small;"><b><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></b></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: x-small;"><b><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></b></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: x-small;"><b><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></b></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: x-small;"><b><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></b></span></h6><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"><span class="text_exposed_show"></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"><span class="text_exposed_show"></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"><span class="text_exposed_show"></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"><span class="text_exposed_show"></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"><span class="text_exposed_show"></span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"><span class="text_exposed_show">&nbsp;</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"><span class="text_exposed_show">τότε οι πύργοι των τιμών σας θα λιώνουνε αργά<br /> και μόνοι πίσω απ’ τις στοίβες των φαρμάτων<br /> θα παίζετε χαμένοι το σκυφτό<br /> των κούφιων νομισμάτων…»</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"><span class="text_exposed_show">&nbsp;</span></span></span></h6><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-mAhLj9l5MLM/TrCj2y82o2I/AAAAAAAABjQ/50zggQUH8ow/s1600/arte+016+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-mAhLj9l5MLM/TrCj2y82o2I/AAAAAAAABjQ/50zggQUH8ow/s320/arte+016+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" width="194" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-5-6D3Ae1LB8/TrCj3tfylLI/AAAAAAAABjY/F54zJUtTNvg/s1600/arte+019+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-5-6D3Ae1LB8/TrCj3tfylLI/AAAAAAAABjY/F54zJUtTNvg/s320/arte+019+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" width="171" /></a>&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><a href="http://www.sokzi.blogspot.com/">&nbsp;Σωκράτης Ξένος&nbsp;</a>&nbsp;</span></span></b></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"><i>14 Οκτ. 2011</i>&nbsp;&nbsp;&nbsp; <a href="http://www.facebook.com/profile.php?id=100000763683387">fb </a></span></span></b></span></h6><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-B4bhIZbtZaM/TrCj4eoiulI/AAAAAAAABjg/wr3_bIlqQ_Q/s1600/arte+004+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"></span></h6><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-B4bhIZbtZaM/TrCj4eoiulI/AAAAAAAABjg/wr3_bIlqQ_Q/s1600/arte+004+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="219" src="http://3.bp.blogspot.com/-B4bhIZbtZaM/TrCj4eoiulI/AAAAAAAABjg/wr3_bIlqQ_Q/s320/arte+004+-+%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; φωτ: Coco </td></tr></tbody></table><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="messageBody translationEligibleUserMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><br /> <span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: small;"><span class="text_exposed_show"><br /> <br /> <br /> </span></span></span></h6><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-2263626849222976944?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-58381652585674095652011-11-01T00:51:00.004+02:002011-11-01T08:30:32.223+02:00<div style="text-align: justify;">Αυτές τις μέρες χρειαζόμουν κούρεμα κι είχα πάθει άρνηση.&nbsp; Τριγύριζα έξω από το κουρείο, χαιρετιόμασταν με το Δον, αλλά δεν καθόμουν.&nbsp; Στο μεταξύ μια έμμονη ιδέα ν΄ αφήσω πάλι τα μαλλιά μου μακρυά, τριγύριζε στο μυαλό μου με το επιχείρημα, ότι θα είναι ωραία να τ΄ανεμίζει το αεράκι.&nbsp; Αμέσως ερχόταν ο αντίλογος, ότι αν μακρύνουν, θ΄αναγκαστώ για πρακτικούς λόγους να τα πλέξω κοτσίδες, κι έπειτα το πιθανότερο θα τις τραβάω, επομένως δεν γλιτώνω το κούρεμα.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το καθυστερώ ωστόσο, γιατί περιμένω κιόλας να μακρύνουν λίγο, ώστε να διορθωθεί η λάθος ψαλιδιά. Επειδή κάποια στιγμή μού εκνεύρισε το Δον μια φωνακλού, του τάραξε το νευρικό σύστημα και κείνος, αντί να της κόψει την αλογοουρά, παίζει ένα φάλτσο σε μένα, χραπ! και φεύγει ένα 60% απ΄την κορφή στο πάτωμα.&nbsp; Ευτυχώς εδώ στο Μπραζίου μακραίνει γρήγορα η τρίχα, παρατηρημένο, λόγω κλίματος.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο μεταξύ το κλίμα διαταράχθηκε.&nbsp; Όλη την προτελευταία βδομάδα του μήνα ψοφήσαμε στο κρύο.&nbsp; Τέτοιο κρύο δηλαδή στο οροπέδιο ουδέποτε τέτοια εποχή, αρχή του καλοκαιρινού ωραρίου, να σφιγγόμαστε ημίγυμνοι και να γκρινιάζουμε φφφρ ίι ου, φφφρ ίι ου, αυτή είναι μια βραζιλιάνικη αντιμετώπιση, την οποία εμπέδωσα, όσο για μες στο σπίτι τυλίχτηκα καλά καλά ένα μπουρνούζι φλις, το οποίο είχε καταντήσει διακοσμητικό. &nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κατόπιν έπιασε απότομος καύσωνας ενώ συνεχίζεται το αυτόματο πότισμα.&nbsp; Αποτέλεσμα μια ελεεινή ίωση που χτύπησε τον άμαχο πληθυσμό κι εμένα μαζί.&nbsp; Βέβαια θα περάσει, τί να μου πει εμένα μια βρομοΐωση, αφού δεν με ξέκανε ακόμα το ελληνικό κράτος, αυξάνω τις πιθανότητες να γίνω άτρωτη.&nbsp; Δεν με σκιάζει φοβέρα καμμιά.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τώρα ας πούμε, που γράφω περιμένω να κόψει η βροχή να βγω. Πάλι βέβαια θα γυρίζω με βρεμμένο κώλο γιατί δεν έχω προκάνει να βάλω ένα φτερό, που τί να μαζέψει, τα πολλά πολλά. Αλλά άμα έχει μόλις βρέξει ή ψιλοβρέχει είναι όμορφα, εκτός που εκνευρίστηκα σαν πέρασα από τα καμμένα, πάει το άρωμα πάει η ομορφιά, πάνε όλα, τρομερές φωτιές εδώ γύρω επί τέσσερις μέρες, τέλος εποχής της ξηρασίας, σε προστατευόμενες εκτάσεις και δρυμούς, για να τσιμεντώσουν μετά, την ψυχή τους την τσιμεντωμένη, κι εγώ αρχικά δεν πήρα είδηση γιατί παρακολουθούσα τί γινότανε στην ΔΕΘ, μου μύρισε καμμένο και πνιγόμουν, μωρέ, σαν να είμαι εκεί, όχι, δεν ήμουν εκεί, ήμουν εδώ και καιγόταν ο κώλος μου ντόλμπυ σαράουντ σύστεμ, λίγο πριν βραχεί, καθώς προείπα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-5838165258567409565?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-7181262187763360232011-10-17T18:04:00.006+03:002011-10-17T18:26:56.683+03:00<div style="text-align: justify;">Έτρωγα ηδονικά ένα παγωτό με πραγματική σοκολάτα, πλεονασμός το <i>ηδονικά</i>, πώς αλλιώς τρώγεται ένα παγωτό, πλεονασμός και το <i>πραγματική</i>, ή είναι σοκολάτα ή δεν είναι, όμως να με συγχωρήσουν οι φιλόλογοι, αλλά πώς θα επικοινωνήσουμε τώρα δω πέρα, που έμεινε άνεργη η κυριολεξία, δεν φταίει άλλος παρά εμείς, που σολοικίζουμε ασυστόλως, γευόμενοι οπωσδήποτε ηδονικά τάχα μου παγωτά και τάχα μου σοκολάτα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτρωγα λοιπόν το παγωτό σοκολάτας, όταν εμφανίζεται ένας αλαφιασμένος, δική σας είναι η άσπρη μπεεμβέ;&nbsp; Μμμ, όχι, (σλλππ), η δική μου είναι εδώ, δείχνω με το κουταλάκι, γυρίζει μηχανικά και βλέπει τη <a href="http://4.bp.blogspot.com/-89kFea42tLs/TaK74Gdbk8I/AAAAAAAABZw/G_rZ2Pd_Efk/s320/sudoes+001.jpg"><i>Σκουπιδιάρα</i></a>.&nbsp; Από το απερίγραπτο βλέμμα του εννόησα, ότι θα μπορούσε να ήταν το τελευταίο παγωτό της ζωής μου, μάλιστα μισοφαγωμένο, αλλά ευτυχώς βιαζόταν.<br />&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-Nzd-rwHd6E8/TpxCCpcYnYI/AAAAAAAABiY/wUGg10UQB3Q/s320/ipe+001.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" width="319" /></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><i>Αγαπά ό, τι κάνει&nbsp;</i></td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table>&nbsp;&nbsp; </div><div style="text-align: justify;">Θα μ΄ έπνιγε ακόμη κι αν του εξηγούσα, παρντόν, παρεξήγησις, μηδέν ειρωνεία, μα τώρα που το σκέφτομαι, ίσως πάλι να μην γλίτωνα, άμα σ΄ έχει κλείσει η μπεεμβέ και πνίγεσαι, θολώνει το μάτι.&nbsp; Δεν θα με πίστευε ακόμα κι αν του απαριθμούσα τις λιβιδικές θύελλες που προκαλεί η Σκουπιδιάρα σε κάθε της βόλτα, τις οποίες θ΄αρχίσω πια να τις σημειώνω σε καλπέν, δεν λέω <i>μπλοκάκι</i> γιατί δημιουργεί αντιερωτικούς συνειρμούς.&nbsp; Κι αν είχε περιέργεια κι υπομονή, θα του πρότεινα να περάσουμε από ένα όποιο βενζινάδικο να δει μόνος του, σε ποια θα τσακιστούν να βάλουνε αέρα, στην μπεεμβέ ή τη Σκουπιδιάρα;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-sV-21cknImA/TpxDSPTeMBI/AAAAAAAABig/TbqgGrQu-84/s1600/ipe+012.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-sV-21cknImA/TpxDSPTeMBI/AAAAAAAABig/TbqgGrQu-84/s320/ipe+012.jpg" width="240" />&nbsp;</a></td><td style="text-align: center;"></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Ip<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument></xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles></xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]><style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults v:ext="edit" spidmax="1026"/></xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout v:ext="edit"> <o:idmap v:ext="edit" data="1"/> </o:shapelayout></xml><![endif]--><span lang="PT-BR" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-fareast-language: EL;">ê</span></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όμως τί να κάθεσαι να εξηγείς, να λιώσει και το παγωτό! &nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-718126218776336023?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-91730250552364182782011-09-24T10:44:00.008+03:002011-09-24T11:11:29.689+03:00<br />Του διαστημικού ανταποκριτή μας.&nbsp; Έτος διαζώτου 1775.<br /><div style="text-align: justify;"><blockquote>&nbsp;"Ο παλαιοντολόγος Ζ45PR παρακινημένος από επαγγελματική διαίσθηση προσεδάφισε την ερευνητική του κάψουλα μπροστά στον πέτρινο σωρό, διαπιστώνοντας με ικανοποίηση, ότι δεν ήταν απλές πέτρες, αλλά ένα γήινο βεσέ της δεύτερης κοπρολιθικής περιόδου με την τεχνική ονομασία "Βank Wall".&nbsp;</blockquote></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-H2ctzPY3u1A/Tn2CjU8Qp2I/AAAAAAAABhk/M75DGWfNNcM/s1600/arte+013.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-H2ctzPY3u1A/Tn2CjU8Qp2I/AAAAAAAABhk/M75DGWfNNcM/s320/arte+013.jpg" width="240" /></a></div><br /><br /><blockquote>Ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα μεταφέρθηκε με τις απαραίτητες προφυλάξεις στο εξωγαλαξιακό εργαστήριο προς ανάλυση.&nbsp; Τα πρώτα συμπεράσματα καταρρίπτουν την κοινώς παραδεκτή επί πολλούς παλαιο-αιώνες θεωρία, ότι τα μαμμούθ και οι δεινόσαυροι είχαν εξαφανιστεί από τον πλανήτη Γη εξαιτίας ενός μετεωρίτη.&nbsp;</blockquote><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ucOva8kgqoU/Tn2FM2FgbpI/AAAAAAAABh4/XnqbTQj9Wps/s1600/arte+022.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-ucOva8kgqoU/Tn2FM2FgbpI/AAAAAAAABh4/XnqbTQj9Wps/s320/arte+022.jpg" width="248" /></a></div><br /><br /><blockquote>&nbsp;Αντίθετα, σύμφωνα με τα πορίσματα της νέας μελέτης, τα θηρία μεταλλάχθηκαν μπολιασμένα με έναν ιό που μετέφερε ο μετεωρίτης και επιβίωσαν σε βάθος χρόνου ανάλογα με την διασπορά του ιού. </blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-EJiRHW8mN88/Tn2CyjjrCTI/AAAAAAAABhs/JKzOCjGW-sA/s1600/arte+027.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-EJiRHW8mN88/Tn2CyjjrCTI/AAAAAAAABhs/JKzOCjGW-sA/s320/arte+027.jpg" width="293" /></a></div><br /><br /><blockquote>Παρότι είχαν απωλέσει το αρχικό γιγαντιαίο τους μέγεθος, μπορούσαν να καταβροχθίζουν τεράστιες ποσότητες φυτικής τροφής&nbsp; αλλά και κρέατος.&nbsp;&nbsp;</blockquote><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-szqy64PJai4/Tn2DJPa6gAI/AAAAAAAABh0/3p-8Xk2vFpM/s1600/arte+032.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-szqy64PJai4/Tn2DJPa6gAI/AAAAAAAABh0/3p-8Xk2vFpM/s320/arte+032.jpg" width="298" /></a></div><br /><br /><blockquote>Η αιτία της οριστικής τους εξαφάνισης παραμένει μυστήριο για τους ερευνητές, ωστόσο&nbsp; εικάζεται η πιθανότητα προϊούσας αεροφαγίας." </blockquote><br /><br /><br />Υστερόγαμον:&nbsp; Τις φωτογραφίες τράβηξα με το πολύπαθο κινητό για να διασκεδάσω σ΄ ένα βερνισάζ.&nbsp;&nbsp; Σετ πρώτο με&nbsp; τίτλο&nbsp; "Τεφρίτες ΙV".&nbsp; <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-9173025055236418278?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-63657139905485195242011-08-24T07:34:00.008+03:002011-08-24T08:33:01.574+03:00<div style="text-align: justify;"> ΤΟ ΜΠΛΕ</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Επειδή στους μούλτιπλεξ κινηματογράφους μ΄αρέσουν μόνο οι καραμελωμένες πιπόκας, χώρια ότι παντού&nbsp; παίζουν αυτόν τον καιρό τα Σμουρφς, Δευτέρα κάτι έχω, την Τρίτη δεν αντέχω, αποφάσισα να μετατοπιστώ εντός του μπλου κάνοντας ένα ποιοτικό βήμα στη ζωή μου, λοιπόν κάθησα σπίτι μου μη αναπαυτικά, γιατί δεν έχω καναπέ και γιατί η τέχνη θέλει θυσίες κι άρχισα να βλέπω το Μπλου του Κισλόφσκι.&nbsp;&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Το αυτοκίνητο τρέχει και μέχρι να καρφωθεί στο δέντρο παίζει μια παράξενη μουσική που προκαλεί μια αίσθηση ονειρικής έντασης.&nbsp; Στην επόμενη σκηνή η μουσική αλλάζει, αλλά μαζί υπάρχουν κάποιοι διάλογοι. Μμμ, σκέφτομαι, μήπως θέλει να δημιουργήσει μια εντύπωση, ας πούμε η μουσική θα σβήσει αργά και η ηρωίδα θα συνειδητοποιήσει την οδυνηρή πραγματικότητα;&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Η μουσική δεν έσβηνε. Η ηρωίς κατεβάζει ένα τζάμι του νοσοκομείου και κάτι χάπια.&nbsp; Η μουσική αγρίευε.&nbsp; Κάτι δραματικό θέλει να τονίσει ο ποιητής.&nbsp; Η μουσική σταμάτησε κι όλα έγιναν μπλου. Ακολούθησε μια διαφήμιση. Ευτυχώς, αλλιώς ήμουν ικανή να συνειδητοποιήσω στο τέλος της τριλογίας,&nbsp; ότι άκουγα παράλληλα έναν ραδιοφωνικό σταθμό.&nbsp;&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ΤΟ ΑΣΠΡΟ</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ίσως δεν δεν έπρεπε να μεταπηδήσω τόσο απερίσκεπτα από τα μεξικάνικα με πολωνικούς υπότιτλους στην πολωνογαλλική&nbsp; διανόηση χωρίς υπότιτλους αλλά και τί μ΄αυτό αφού συμβαίνει παράλληλα να διαβάζω&nbsp; τον Φουέντες ανάκατα, όχι ότι το έκανα επίτηδες αλλά μια μέρα μετά ανακάλυψα ότι το βιβλίο ήταν κακέκτυπο και μερικές σελίδες του επομένου κεφαλαίου είχαν μετατεθεί στο προηγούμενο, μ΄ αποτέλεσμα να μεταφέρομαι από ένα έξαλλο πάρτι στο Μέξικο Σίτυ αίφνης στην ενδοχώρα με τις γεροντοκόρες θείες&nbsp; κι έπειτα πάλι ξαφνικά σε μια περιοχή με τρώγλες, το θέμα ήταν ότι συνεχίζονταν καλά οι προτάσεις κι ας ήταν οι σελίδες μπερδεμένες, χώρια που νύσταζα κι έβγαζα παραπάνω νόημα. Μάλιστα υπήρχε κι&nbsp; ένα τρένο που έτρεχε και μετά μια άσπρη ξέξασπρη σελίδα. <br /> <br /> <br /> &nbsp;ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ<br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <div style="text-align: justify;"> Το πρωί με ξύπνησε πάλι η βουβουζέλα.&nbsp; Δεν καταλάβαινα τί είναι αυτός ο φριχτός επαναλαμβανόμενος θόρυβος, δεν ήξερα που ήμουν, ποια ήμουν, αλλά ταραατατά, ναι, είμαι στην Βραζιλία κι αυτή είναι η καταραμένη βουβουζέλα, καφές, τί θα κάναμε χωρίς τον καφέ, πάντως δεν θα άνοιγε το μάτι να δούμε το θέαμα, πώς παίζουν ποδόσφαιρο οι βραζιλιάνοι με το ένα παπούτσι, το άλλο το βγάζουν για να κλοτσάνε καλύτερα.<br /> <br /> Στάθηκα λίγο στον ήλιο κι έγινα κόκκινη.&nbsp;&nbsp; Το βράδυ περιμένοντας τους ποδηλάτες ψόφησα στο κρύο. Τα μαύρα μεσάνυχτα πέρασα από μια φημισμένη καντίνα, βάλε απ΄ όλα, και κόκκινο πιπέρι, ναι, ήταν κι ένας ποδηλάτης λιώμα απ΄την προπόνηση για το "Εκτός Ορίων" κι ένας τύπος που σέρβιρε ιστορίες από το Μεξικό,&nbsp; όλο έπεφτε σε γιορτές με σκελετούς και τέτοια.&nbsp; Κι εγώ θυμήθηκα τον &nbsp;Μάρκο Πόλο, που με ρωτάει τί θα πει "όλα μαζί κανονικά", τό΄χει ακούσει από την μάνα του, που&nbsp; τ΄ άκουσε είκοσι χρόνια πριν, ποιος ξέρει από ποιον έλληνα στο Κάμπου Βέρτζι. </div> </div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-6365713990548519524?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-65100093507136261822011-08-18T11:22:00.006+03:002011-08-19T04:09:27.520+03:00<div style="text-align: justify;"> Η κομψή βραζιλιάνα γύρισε από τα Μιλάνα και τα Παρίσια εντυπωσιασμένη: πόσα πολλά ποδήλατα!&nbsp; Ορισμένως το ποδήλατό μου απέκτησε νέο εφέ.&nbsp; Θεωρείται πλέον "σίκι".&nbsp; Πιο σίκι απ΄ το ν΄αλλάζω λάστιχο δίπλα στην πισίνα του βραζιλιάνου διπλωμάτη και να χαιρετάω τη Ντόνα ντζι κάζα με τα χέρια μες το γράσο, μπορείτε να φανταστείτε; Αν όχι, θα φανταστώ εγώ για σας.&nbsp;&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Είστε η νύφη και βρίσκεστε στην κουζίνα με την πεθερά σας.&nbsp; Η πεθερά φυσικά σας έχει κάνει τη ζωή ποδήλατο.&nbsp; Όμως τώρα δεν είναι πια ένα παλιοποδήλατο κει πέρα.&nbsp; Είναι ένα σίκι ποδήλατο!&nbsp; Διότι η πεθερά σας μιλάει αγγλικά!&nbsp;&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Τώρα δηλαδή που καίγεται η Ινγκλατέρα, καίγεται κι ο βραζιλιάνος να μάθει αγγλικά κι έχει βάλει και τέρμινο: δεκαοχτώ μήνες εντατικά.&nbsp; Τα νεύρα μου, τις κρέμες μου κι ένα αεροπλάνο!&nbsp; Δηλαδή όταν ήρθα και δεν ήξερε κανείς κιχ αγγλικά και γω κιχ πορτογαλικά, δεν συνεννοηθήκαμε μια χαρά; Τώρα η σερβιτόρα δεν λέει μόλιου, λέει κιτσούπι, και τρόμαξα να καταλάβω, κιτσούπι, κιτσούπι, επέμενε, με πυροβολούσε, κάποτε μπήκε μες το κεφάλι μου, ότι μού μιλάει αγγλικά:&nbsp; Ketchup!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Δεν θέλω κιτσούπι! Θέλω μια καρύδα. Πάμε με παρέα σ΄ ένα πόστο στο πάρκο, που ήξερα ότι είχε παγωμένη καρύδα και ωραίες ριγέ καρεκλίτσες. Εκατό ή τρακόσια ιμέλι; Την καρύδα, λέω, τη νατουράου! Εκατό ή τρακόσια ιμέλι, συνέχισε ο τύπος με άγριο ύφος.&nbsp; Καρύδα νατουράου!&nbsp; Όχι, φρούτο δεν δίνω, μόνο βυζαγμένο σε ιμιλιλίτρι!&nbsp; Αποκλείεται.&nbsp; Δρόμο.&nbsp; Θέλω την καρύδα ολόκληρη. Δεν θέλω πλαστικά ποτηράκια και ιμιλιλίτρι!&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ο φύλακας του μουσείου μαθαίνει αγγλικά.&nbsp; Όλοι οι φύλακες μαθαίνουν αγγλικά. Νάου ίντιρι φρούμι χίαρ! Ούδερι γουέι!&nbsp; Φρούμαξα.&nbsp; Τί;&nbsp; Θέλετε να κάνετε την Μπραζίλια τουριστική;&nbsp; Να παίξουν τα νεύρα μας; Να εξαφανιστούν οι καρύδες; Τώρα θα δείτε.&nbsp; Έχω και γω χόμπι.&nbsp; Κάθε Κυριακή απόγευμα που βγαίνει κι η φρουρά.&nbsp; Κατεβαίνω τον Έισου Μονουμεντάου με τα χέρια πάνω ουρλιάζοντας και χαλάω τις φωτογραφίες, ρημάζω τις πόζες. Δοκιμασμένο φορ σουρ και ιντίντ! </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-6510009350713626182?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-10594315380109403202011-08-14T11:42:00.001+03:002011-08-14T12:05:02.971+03:00<div style="text-align: justify;"> Άι, άι, Ντοτόου, κι κόιζα λόουκα, τό΄χασα και δεν το βρίσκω, πού νά΄ναι, στην λίμνη μέσα, στην λίμνη απόξω;&nbsp; Πανσέληνος και σαρανταένας βαθμοί&nbsp; και γω ν΄ανεμίζω στο Πλάνου, τί να λέω για σήμερα, ας πω για το άλλο το τρεχαλίδι.</div> <br /> <div style="text-align: justify;"> Ούτε ξέρω πόσες κάθετες ανεβήκαμε αλλά στις κατηφόρες....&nbsp; αρχίσανε τα έξαλλα, τα κόλπα της φαβέλας, όχι μόνο οι νεαροί, αλλά άνθρωποι τώρα μιας ηλικίας πάνω απ΄ τους βαθμούς του καύσωνα, ξύπνησε μέσα τους το μολέκι, και καλά αυτοί, αλλά και γω;&nbsp; Μια δυο κι ο απόλυτος συγχρονισμός, φιγούρες αλήτικες εστσίλου μπραζιλέιρου, πριν δεν τις ήξερα ούτε αυτές ούτε άλλες, αν είναι δυνατόν,&nbsp; την δεκαετία του ογδόντα δηλαδή είχα ύφος και&nbsp; κούρσα, ωιμέ!&nbsp; </div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-kDtRUW4GxqQ/TkeDcHPXF8I/AAAAAAAABgg/1ABsykrGNGI/s1600/gata+fogo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="230" src="http://4.bp.blogspot.com/-kDtRUW4GxqQ/TkeDcHPXF8I/AAAAAAAABgg/1ABsykrGNGI/s320/gata+fogo.jpg" width="320" /></a></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Τώρα με τους κάφρους, στις φιγούρες προστέθηκαν τα γλέντια στην κατοικημένη περιοχή, να βγαίνουν στα μπαλκόνια άντρες να ραντίζουνε ποτά, μολέκες να χορεύουν, φωνές, συνεννοήσεις εν κινήσει για την διαδρομή, ούτε προγραμματισμός, ούτε ευγένειες, ούτε σφυρίχτρες, ούτε αυτοκίνητα συνοδείας, ούτε ασύρματοι, αλλά οι συζητήσεις συζητήσεις κι ας είναι να ουρλιάζουμε πάνω απ΄ τις λωρίδες. </div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Όσο για μένα, μετά την πρώτη τρεχάλα, αποδείχτηκε επικίνδυνο το ζέσταμα, τους πήρα τις βερμούδες, μελέτησα και την σύνθεση, τρεις τέσσερις είναι οι πορωμένοι, οι υπόλοιποι βελάζουν, κάποια στιγμή πήγαιναν μπουλούκι χαλαρά, είχαν πιάσει χαρούμενο ψιλό κουτσομπολιό, τσααααφ! ακούστηκε ο ήχος του μαστιγίου, τίν΄ αυτάααααα, θα πέσουμε ο ένας πάνω στον άλλον, κότεεεεεεες, κάντε πετάαααλιιιι, τσααααφ! μπρος, πετάααααλιιιιι!&nbsp;&nbsp; Τελικά, επειδή κάνει παρήχηση, είχα παρακούσει, δεν λέγεται η ομάδα το Πετάλι της Μάνας, αλλά Κάνε Πιο Πολύ Πετάλι, μα κι η πρώτη εκδοχή καλή ακούγεται, γιατί κάποια στιγμή φτάνεις να λες, ωχ, μάνα! </div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Στενάξανε.&nbsp; Εγώ είχα λυθεί στα γέλια η αχάριστη, γιατί οι ιππότες προσφέρθηκαν ανένδοτα να με γυρίσουν σπίτι μου, αχχχ, παφφφ, αυτή ποια κουάντρα είναι, ρωτάει ένας νεαρός, η τάδε τού απαντάνε, ακόμα τρεις του λέω, αααχ, βαααχ,&nbsp; κι ένας να κλαψουρίζει με την&nbsp; γλώσσα έξω, πάει η ομάδα, πάει το ...τρέινινγκ, θα έρθουν οι γυναίκες, όλο το γυναικομάνι, όλο, το βλέπετε, δεν το βλέπετε, έγινε ήδη η αρχή!&nbsp; Μ΄ αυτόν εντωμεταξύ είχαμε κάνει κάτι τρομερές χειραψίες και την επόμενη φορά που τον είδα τού είπα ότι θα τον κυνηγάω, δεν γλιτώνει, ας πρόσεχε κι αυτός κι οι άλλοι να μην παίζουν με την φωτιά.&nbsp; Εξάλλου με αναφέρουν πλέον ως&nbsp; "Gatinha de Fogo"!&nbsp; </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-1059431538010940320?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-13562444265343739592011-08-10T13:05:00.004+03:002011-08-10T13:35:45.943+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Έτρεχα λέει με το ποδήλατο κοντά στην γειτονιά μου εδώ και φορούσα ένα καπέλο κατεβασμένο χαμηλά ως τη μύτη για σκιά αλλά ήταν βράδυ, δεν έβλεπα μπροστά μου λόγω του καπέλου, που ήταν ένας ωραίος καινούργιος παναμάς, ανησύχησα στιγμιαία ότι δεν θα ΄βλεπα τ΄αυτοκίνητα, και πώς μεταμορφώθηκε το κράνος σε καπέλο, όμως συνέχισα σφαίρα, δεν μ΄ επηρέαζε τίποτα και δεν κολλούσα πουθενά.&nbsp;&nbsp; </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Αυτό ήταν ένα όνειρο που είδα χτες, το θυμήθηκα μετά την αποψινή εξωφρενική κατάσταση στην οποία βρέθηκα, σαν σε μια ιλιγγιώδη συνέχεια του ονείρου, και πώς συνέβη δηλαδή αυτό, αν πράγματι συνέβη, τσιμπήστε με, δεν πάω καλά, σινιόρ Φρόυδ μου, ούτε και σεις βέβαια, αλλά δεν θα το παραδεχθείτε ποτέ.&nbsp; </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.therugs.com/images/JOYC/KAL/TwilightZone.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.therugs.com/images/JOYC/KAL/TwilightZone.jpg" width="320" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Εγώ, που λέτε Ντοτόου, καθόμουν αξιοπρεπώς στην πλατεία του Μουζέου Νασιονάου περιμένοντας να περάσουν οι Νυχτερινοί Ποδηλάτες, διότι μέχρι να κάνω μπωτέ καθυστέρησα και δεν προλάβαινα να βρίσκομαι εγκαίρως στην&nbsp; αφετηρία.&nbsp; Η ώρα ήταν εννέα παρά και μαδούσα μαργαρίτες, είχαν περάσει δεν είχαν περάσει, τότε βλέπω να κατεβαίνουν, ανάβω φωτάκια, βάζω κράνος, αλλά έτρεχαν, ούτε να το κουμπώσω δεν πρόλαβα, πάω να τους πιάσω, λίγοι ήταν, σκέφτομαι αφελώς, ότι δεν μαζεύτηκαν πολλοί και αποφάσισαν να κάνουν έντονο πετάλι, εξάλλου τις Τρίτες και τις Πέμπτες πάντα είναι πιο πολλά τα χιλιόμετρα και γρηγορότερος ο ρυθμός, αχ, ωραία, φανάρι, σταμάτησαν, αλλά έγινε γρήγορα πράσινο, κατεβαίνω τη ράμπα, βγαίνω την κατάλληλη στιγμή, πάνω που σπάει την ποδηλατική γραμμή κι εμένα μαζί&nbsp; ένας οδηγός ηλίθιος, να στρίψει δεξιά, μπαλέτο, γλιτώσαμε&nbsp; το ατύχημα, τον περιέλουσαν βρισιές και απειλές τύπου, θα σού φάω τ΄αφτιά.</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Τρέχαμε, μας βλέπει ένας ποδηλάτης, με ρωτάει, είσαι με το γκρουπ, ναι τού λέω, κολλάει, να παρακάτω άλλος, είστε με το γκρουπ, ναι, κολλάει κι αυτός, κι ένας ακόμα και τρέχαμε, τρέχαμε, γιατί οι δαιμονισμένοι είχαν πάρει την τρελή κατηφόρα, Μετέωρο, Πιάτα, Δικαιοσύνη Τύφλα πέρασαν σαν κομήτες, στροφή, αμάν θα βρεθώ σουβλισμένη στους Καντάγκους, αλλά όχι, άλλη μια στροφή, δεν γλιτώνω, αύριο θα βοούν οι τηλεοράσεις, ιπτάμενη ποδηλάτισσα πέρασε τη φρουρά, διαπέρασε τη τζαμαρία και γυάλισε τα μάρμαρα του σπιτιού της Ντζίουμα, ούτε, κι άλλη στροφή, τους φτάνουμε, μπαλάουν, τους χάνουμε, σπινάρουν στο βελοδρόμιο της κολάσεως, πού πάω, γιατί πάω, κάτι δεν πάει καλά, πριν το σκεφτώ, ιδού η Γέφυρα, για πότε φτάσαμε, δεν το πιστεύω, τίν΄τούτοι, δεν μπορεί να είναι οι Νυχτερινοί, αν και αναγνώρισα δυο τρεις φάτσες.&nbsp;&nbsp;</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Γυρίζω στο διπλανό να τον ρωτήσω αλλά φορούσε ακουστικά.&nbsp; Μα πού έπεσα, σε κουρσάδες που βγήκαν για χρονόμετρο, μα μόνο δυο είχαν κούρσα, οι άλλοι βουνίσια, εντωμεταξύ είχαμε καταπιεί την γέφυρα, λες να είναι οι Πίκι, όμως αυτοί δεν κάνουν άσφαλτο σε ομάδα, μόνο σκόρπια σε άλλες ομάδες, κι ούτε πάλι ήταν αργοπορημένοι που έτρεχαν να προλάβουν τους Νυχτερινούς στην πρεσβεία του Ιράκ, την οποία δεν πρόλαβα καν να δω από το τρεχαλητό.&nbsp; Κι αφού δεν βρήκαμε μπροστά μας τους Νυχτερινούς, με ποιους είμαι;</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Μπαίνουμε τσακίζοντας στον ποδηλατόδρομο του Λάγκου Σουλ, λίγο παραπάνω δέησαν μια στάση δευτερολέπτων γιατί έψαχναν έναν που έψαχνε την αλυσίδα του κι ακούω να λένε ωραία, και οι δεκαοχτώ είμαστε, όχι φωνάζει άλλος, είμαστε εικοσιδύο, πώς γίναμε εικοσιδύο, ουρλιάζει τρίτος, όλα καλά, με ρωτάει ένας, καλά, λέω αλλά πάω πίσω να πάρω το στομάχι μου από τη γέφυρα.</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Πολύ αργά.&nbsp; Τώρα ανεβαίναμε σαν κυνηγημένοι την φοβερή ανηφόρα της Ματσίνια.&nbsp; Σε μια φάση άρχισα να παραμιλάω ελληνικά.&nbsp; Στα κομμάτια, φτου, ενέσεις γκουαρανά κάνανε, πιμέντα στον κώλο τούς μπήκε, πουφ, εγώ θα σταματήσω και θα πιω νερό, ορίστε μας, λύσσα κακιά, όλα καλά, ρωτάει πάλι ένας, μια χαρά αλλά γιατί τέτοιο κακό, α, λέει τιθ Τρίτεθ και τιθ Πέμπτεθ τρέχουμε οι Νυχτερινοί, μα τους Νυχτερινούς έψαχνα εγώ αλλά εσείς δεν είστε οι Νυχτερινοί, είμαθτε μια φράκθια των Νυχτερινών, Το Πετάλι τηθ Μάναθ! Με λένε Θαρλθ! Κοκό! Πραζέρ! Πραδέρ! Χαρήκαμε.&nbsp;</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Φράξια;&nbsp; Πετάλι της Μάνας;&nbsp;</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> (Τέλος πρώτης συνεδρίας.&nbsp; Συνεχίζεται.)&nbsp; </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-1356244426534373959?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-45193697990226126612011-07-19T10:31:00.004+03:002011-07-19T10:58:51.305+03:00Βαριέμαι να γράψω.&nbsp; Φαίνεται ε;<br /><br /><div style="text-align: justify;">Για να μην γεμίσει τελείως αράχνες το μπλογκ, σκέφτηκα να κάνω ένα αντιπόστ στην <a href="http://roadartist.blogspot.com/2011/07/blog-post_18.html">Roadartist</a> με μερικές χύμα λήψεις κινητού, που μόλις δέησα να περάσω στον υπολογιστή από την καθημερινοβραδυνή μου περιπολία!</div><br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-5eq8gOXdXk4/TiUXQ54BH6I/AAAAAAAABec/hF6RKKjbFEA/s1600/ciclo+001.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-5eq8gOXdXk4/TiUXQ54BH6I/AAAAAAAABec/hF6RKKjbFEA/s320/ciclo+001.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">το 2x1 μου!</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-cszed2bOPTE/TiUXVsIZW9I/AAAAAAAABek/t_InF-RvI9A/s1600/ciclo+004.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-cszed2bOPTE/TiUXVsIZW9I/AAAAAAAABek/t_InF-RvI9A/s320/ciclo+004.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">αυτά τα χόρτα δεν είναι αθώα!</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-YK1NiwzMnaI/TiUXYfTfAmI/AAAAAAAABeo/dvC1EQL_zZY/s1600/ciclo+005.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-YK1NiwzMnaI/TiUXYfTfAmI/AAAAAAAABeo/dvC1EQL_zZY/s320/ciclo+005.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">αποκάτω είναι ένα ρέμα μυστηριώδες</td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-M6uc3qiI_Gs/TiUXbHOBd6I/AAAAAAAABes/9LLJErKhivQ/s1600/ciclo+006.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-M6uc3qiI_Gs/TiUXbHOBd6I/AAAAAAAABes/9LLJErKhivQ/s320/ciclo+006.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">έφυγα όταν άκουσα ένα σερνάμενο χςςς!</td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp; </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-yEkjpz7Rh2A/TiUXc5o2A9I/AAAAAAAABew/dgjUCfCU8f0/s1600/ciclo+007.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="282" src="http://3.bp.blogspot.com/-yEkjpz7Rh2A/TiUXc5o2A9I/AAAAAAAABew/dgjUCfCU8f0/s320/ciclo+007.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-9MAwvgeXKeQ/TiUXhKdWFJI/AAAAAAAABe4/B1pce-ug37g/s1600/ciclo+009.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-9MAwvgeXKeQ/TiUXhKdWFJI/AAAAAAAABe4/B1pce-ug37g/s320/ciclo+009.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">χειμώνας λέμε!</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-N5E8EE8w90E/TiUXjuQjcpI/AAAAAAAABe8/B94EfNjdGmA/s1600/ciclo+010.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-N5E8EE8w90E/TiUXjuQjcpI/AAAAAAAABe8/B94EfNjdGmA/s320/ciclo+010.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">η Ναυτική Βάση της ...λίμνης!</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-KTGLdMVe5eU/TiUXn2Npp1I/AAAAAAAABfE/qYO4ibQ7hFo/s1600/ciclo+018.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-KTGLdMVe5eU/TiUXn2Npp1I/AAAAAAAABfE/qYO4ibQ7hFo/s320/ciclo+018.jpg" width="254" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">το Τρίτο Μάτι!</td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><img border="0" height="211" src="http://4.bp.blogspot.com/-t4t-jVX43GA/TiUXpCaVHGI/AAAAAAAABfI/JH_F0Uylq2M/s320/ciclo+019.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" width="320" /></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">bomb the walls!</td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-HSMYlGFO86w/TiUXTF_JaBI/AAAAAAAABeg/XnTaUWVI3_8/s1600/ciclo+002.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-HSMYlGFO86w/TiUXTF_JaBI/AAAAAAAABeg/XnTaUWVI3_8/s320/ciclo+002.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">νυχτώνει στις 6!</td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oTEtdxGFovE/TiUXp1uOm7I/AAAAAAAABfM/Fy2qYuSTZ4Y/s1600/ciclo+025.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="224" src="http://1.bp.blogspot.com/-oTEtdxGFovE/TiUXp1uOm7I/AAAAAAAABfM/Fy2qYuSTZ4Y/s320/ciclo+025.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Ερμίδα Ντον Μπόσκο</td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-k_EwcOy_LoE/TiUX698MokI/AAAAAAAABfU/p2-d09Y89n0/s1600/ciclo+028.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="104" src="http://4.bp.blogspot.com/-k_EwcOy_LoE/TiUX698MokI/AAAAAAAABfU/p2-d09Y89n0/s320/ciclo+028.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">JK classic</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-3ikMmRs2SdU/TiUX8LXEOSI/AAAAAAAABfY/rLQriF4Lf-Q/s1600/ciclo+029.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-3ikMmRs2SdU/TiUX8LXEOSI/AAAAAAAABfY/rLQriF4Lf-Q/s320/ciclo+029.jpg" width="259" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">κάτι κλαμπάκια ξεφύτρωσαν... </td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-BC5EGI34Bkc/TiUwDDxU8wI/AAAAAAAABf8/jCoeCAQATLY/s1600/batido+suco+011.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-BC5EGI34Bkc/TiUwDDxU8wI/AAAAAAAABf8/jCoeCAQATLY/s320/batido+suco+011.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ειδικού εεχμ... χαρακτήρα...</td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-3bM8fNyfPeM/TiUwFw7rMkI/AAAAAAAABgA/uP7j4dqGQeA/s1600/batido+suco+012.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-3bM8fNyfPeM/TiUwFw7rMkI/AAAAAAAABgA/uP7j4dqGQeA/s320/batido+suco+012.jpg" width="319" /></a></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-wn9lA4lYoYc/TiUwHIVb1HI/AAAAAAAABgE/ku_HblQ5TCU/s1600/batido+suco+025.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-wn9lA4lYoYc/TiUwHIVb1HI/AAAAAAAABgE/ku_HblQ5TCU/s320/batido+suco+025.jpg" width="239" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-4FzIcR2Fa8M/TiUX9ycdElI/AAAAAAAABfc/3Vxsdn_zjL8/s1600/ciclo+030.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="249" src="http://1.bp.blogspot.com/-4FzIcR2Fa8M/TiUX9ycdElI/AAAAAAAABfc/3Vxsdn_zjL8/s320/ciclo+030.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">καμπύλες...</td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-8QP2lK3vBCE/TiUYERIgrGI/AAAAAAAABfo/vkb95gNRabc/s1600/ciclo+033.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="309" src="http://4.bp.blogspot.com/-8QP2lK3vBCE/TiUYERIgrGI/AAAAAAAABfo/vkb95gNRabc/s320/ciclo+033.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-xjtZif4Rtx0/TiUYF0Zz92I/AAAAAAAABfs/C3OpCh3I1jk/s1600/ciclo+044.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="294" src="http://4.bp.blogspot.com/-xjtZif4Rtx0/TiUYF0Zz92I/AAAAAAAABfs/C3OpCh3I1jk/s320/ciclo+044.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">κι άλλες καμπύλες...</td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-8cc6puXh1vo/TiUYHvsPW0I/AAAAAAAABfw/VwJF6uNTFt8/s1600/ciclo+045.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-8cc6puXh1vo/TiUYHvsPW0I/AAAAAAAABfw/VwJF6uNTFt8/s320/ciclo+045.jpg" width="240" /></a></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-1VHrlz3A1X4/TiUYITys7sI/AAAAAAAABf0/-hKz0aLZrm4/s1600/ciclo+046.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="268" src="http://1.bp.blogspot.com/-1VHrlz3A1X4/TiUYITys7sI/AAAAAAAABf0/-hKz0aLZrm4/s320/ciclo+046.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">κι εδώ τετραγωνίζουμε τον κύκλο! </td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;"><br />Υστερόγαμον:&nbsp; μουσική επένδυση, <a href="http://www.youtube.com/watch?v=fpCgi9kasAg&amp;feature=related">Τα Επιτεύγματα του Σόλωνος</a>, Ορχήστρα Brasília.&nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-4519369799022612661?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-5173924008522538302011-06-27T12:55:00.014+03:002011-06-27T14:12:23.937+03:00<div style="text-align: justify;">Στο μέσον της επιχείρησης "καθαρά χέρια", δηλαδή του κάθε όποτε ξωπετάγματος των δύο τρίτων της σαβούρας που μαζεύεται σε κάθε αξιοπρεπές ποδηλατικό και βιβλιοφαγικό σπίτι, όπου άμα ανοίξετε το ψυγείο θα βρείτε ένα μήλο και μπόλικο πάγο, ανέγνωσα δυνατά μια σύντομη σουρρεάλ ιστορία του Ignácio de Loyola Brandão.&nbsp; Ακροατές ήταν δύο νυχτόβια πουλιά απέναντι απ΄ το παράθυρό μου, τα οποία, ναι μεν με είχανε γραμμένη στα αποπτιλωδέστερα των αποπτιλωμάτων τους αλλά με άφησαν πρώτα να ολοκληρώσω, παρακαλώ, μα να μιλήσω και γω, εσείς μιλήσατε τόση ώρα πιο πριν και δεν σας διέκοψα, σας παρακαλώ, να ολοκληρώσω, μετά τα νυχτόβια έκαναν κράααα και πέταξαν προς άλλα&nbsp; παράθυρα να προλάβουν καμιάν άλλην εκπομπή.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;Πάλι καλά.&nbsp; Γιατί μού έχει τύχει άλλοτε με τέτοια φωνή, έτσι βαθιά υπαρξιακή, προερχόμενη από τα έγκατα της κρυολογημένης μου ύπαρξης, να με ρωτήσουν στα σοβαρά, όχι καρακάξες άσχετες, άνθρωποι με πείρα της ζωής,&nbsp; δύο φορές μάλιστα μες την ημέρα, πού τραγουδάω να ΄ρθουν να με ακούσουν, μπορεί βέβαια νά΄φταιγε κι ένα πολύ καλαίσθητο μπλου ή πράσινο, δεν θυμάμαι, διέθετα κι απ΄τα δύο χρώματα, ελεκτρίκ νύχι που είχα φτιάξει για χάζι, όπως και νά΄χει δεν είναι τόσο άσχημα τα πράματα, και τα βραζιλιάνικα ένρινα προφέρω με φυσικό τρόπο, και μεγάλη τύχη ανοίγεται σε κανά σκυλάδικο στην εθνική 040, δεν είναι να τις περιφρονώ αυτές τις προοπτικές τέτοια εποχή.&nbsp; Το μόνο που πρέπει να φροντίσω είναι μια επιμήκυνση νυχιών, ώστε να εκπληρώσω το χρέος μου στην τέχνη και τον πολιτισμό.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτά σκεφτόμουν και περίμενα να κουνήσουν τρία αυτοκίνητα μπροστά μου στην έξοδο ενός υπαίθριου χώρου στάθμευσης, είχε μαζευτεί&nbsp; μια ουρά πίσω,&nbsp; ο λόγος, το πρώτο αμάξι, που περίμενε κάτι από ένα κατάστημα, οπότε κάποια στιγμή ο δεύτερος ετόλμησε κι έκανε "μπιπ".&nbsp; Ο τρίτος είχε πιάσει ψιλή κουβέντα με μια πωλήτρια, εγώ δεν μπορούσα να κάνω "μπιπ" ακόμα κι αν τό΄θελα, διότι δεν έχω κόρνα μα ούτε καν κουδουνάκι, έσπασε το έμβολο, έτσι ο Γυμνός Ζινζίνιου δεν διαμαρτύρεται, φωνάζω εγώ, αλλά κυρίως σε περιπτώσεις που πάνε να με φάνε μπαμπέσικα.&nbsp; Μιας και τό ΄φερε η κουβέντα, να εξηγήσω, ότι ο Ζινζίνιου περιφέρεται από χθες τσίτσιδος, αφού αφαίρεσα τις ταινίες με τις&nbsp; οποίες τον είχα μουμιοποιήσει, μιας και οι ταινίες αυτές, τριών ειδών και ποιοτήτων μάλιστα, κάηκαν όλες σ΄ ενάμισι μήνα και σκίστηκαν σαν χαρτί.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ανοίγει λοιπόν το πίσω παράθυρο στο πρώτο αυτοκίνητο και βγάζει μια μορένα το κεφάλι της, έι, παλληκάρι, χαλαρά, δεν αργούμε,&nbsp; ανοίγει κι ο βιαστικός το δικό του παραθύρι και βγάζει ένα τριχωτό χέρι λέγοντας γιατί δεν πάνε πιο πέρα και στην άκρη.&nbsp; Εντωμεταξύ το πρώτο αυτοκίνητο μπορούσε πλέον να φύγει, όμως έκανε στην άκρη, ανοίγει η πόρτα του οδηγού κι εμφανίζεται ολόσωμη η μοιραία απάντηση.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η θεωρία σε υπερπλούσια δόση με διπλή σοκολάτα και φουντούκια, άσπρη πουκαμίσα δαντελωτή, μαύρο κολάν και ασημί τακούνι, θα πεθάνετε θερμιδοφονιάδες, ήρθε το τέλος σας τσιφούτηδες των δευτερολέπτων, σύστοιχη η επαναστατική πράξη χαραγμένη στον αέρα με ασημί νύχι, ο άλλος ψέλλισε, εντάξει, πάμε τώρα, όχι, δεν θα πάμε, θα το συζητήσουμε, πράγμα μάλλον ανησυχητικό, διότι για μια βραζιλιάνικη συζήτηση πρέπει να ΄σαι εξοπλισμένος με φαγητό, νερό και αλλαξιά ρούχων, αλλά προσωρινά άλλαξα πόδι στο πετάλι.&nbsp; Πίσω ούτε μπιπ δεν ακούστηκε.&nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-517392400852253830?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-81093295123057112122011-06-03T00:04:00.004+03:002011-06-03T02:35:31.025+03:00<div style="text-align: justify;">Ε, δεν είπαμε κι έτσι, ένα αστειάκι κάναμε κι αμέσως να το σκάσετε μες τα σκοτάδια και τις λάσπες!&nbsp; Το μόνο, πού είδατε, τι χρειάζεται λιγάκι πράσινο μες την Αθήνα!&nbsp; Όμως δεν είναι σωστά τα πράγματα αυτά, πώς να το πούμε, μας προσβάλλει.&nbsp; Να περιμένουμε έξω απ΄τα παραθύρια, χάμω στα σκαλιά, να κάνουμε καντάδες και σεις να μπερδεύεστε στα χαμόκλαδα και τις πέτρες, σκαστοί σαν τους κλέφτες, δεν ταιριάζει, θα σπάσετε το τακουνάκι σας.&nbsp; Εμείς είπαμε, ελάτε εδώ έξω, πού έχουμε μια ωραία παρέα, να τα πούμε σαν άνθρωποι, καλοκαίριασε, μέσα θα κλεινόμαστε;&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το ξέρουμε πού ΄στε ευαίσθητοι και σκιαχτήκατε με μερικές χοντράδες, αλλά δεν έπρεπε, γιατί εμείς&nbsp; στα ώπα ώπα σας είχαμε και τον σκύλο δεμένο. Τώρα, η αλήθεια, με λουκάνικα δεν δένονται οι σκύλοι, λουλού να΄τανε δεν γίνεται, πόσο πιο πολύ οι σκύλαροι.&nbsp; Όμως, βλέπετε, μάς φάγανε οι μόδες!&nbsp; Στα Κολωνάκια με τα θηρία, πατείς με πατώ σε, τί να πρωτομαζέψουν ύστερα οι έρημες οι φιλιππινέζες με τα φαράσια, μπουκώσαμε.&nbsp; Κι όσο που χαϊδευότανε ο σκύλος, αλλάξαν οι βιτρίνες, άλλαξε η μόδα και ποιός χαμπάριασε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκτός του σκύλου.&nbsp; Τό΄χουν κι αυτό οι σκύλοι, να μυρίζονται από μακριά.&nbsp; Κι ούτε με το καλό ούτε με το άγριο, κλεισμένος με τα χίλια ζόρια στην πίσω αυλή ουρλιάζει λες και τον σφάζουνε. &nbsp; Τελοσπάντων, ζωντανό είναι, αυτόν τον τρόπο ξέρει, αλλά εμείς που καταλαβαινόμαστε, είπαμε, ελάτε να το πιούμε ένα κρασί, να βγάλουμε μιαν άκρη, καρέκλες δεν έχουμε βέβαια, όμως θα τα βολεύαμε, κι εσείς για να μην τσαλακώσετε ένα κοστούμι, πήγατε και το κουρελιάσατε στους θάμνους, ντροπής δηλαδή, μεταξύ μας, που άνοιξε η νοικιασμένη λιμουζίνα η φυμέ, ν΄ανοίξει&nbsp; η γη να μας καταπιεί, σαν βγήκατε ολοσούσουμοι ν΄αλλάξετε τάχα συνάλλαγμα τα τρύπια σώβρακα στα διεθνή αεροδρόμια!&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Υστερόγαμον:&nbsp; <a href="http://youtu.be/P1SdHMitC0w">χάσαμε και&nbsp; το λουλού και μάς έμειν΄ ο σκύλαρος!</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-8109329512305711212?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-82472132072049732462011-05-23T07:03:00.007+03:002011-05-23T10:02:32.819+03:00<div style="text-align: justify;">Ξαφνικά πριν μερικές μέρες με πείραξαν τ΄αβγά.&nbsp; Δηλαδή δεν είχα ποτέ πρόβλημα με τ΄ αβγά, συχνά τρώω και πέρδικας, αυτά τα μικρούλια τα πουά. Μάλλον κρυωμένη θά ΄μουνα.&nbsp; Γιατί τ΄αβγά ήτανε φρέσκα, μεγάλα και κόκκινα, με όλο το συμπάθειο, μα δεν λέω τα γνωστά χρυσά αβγά, αλλά τσίπου γκράντζι βερμέλιου "καϊπίρα", πολύ νόστιμα, όχι αηδίες.&nbsp; Με πείραξαν όμως κι έτρεχα, ίνα πληρωθήσεται το κοπρολογικόν ρητόν δια στόματος του Μαρκησίου που αφορά ειδικά στους Έλληνες.&nbsp; Τελοσπάντων το αντιμετώπισα ριζικά με αναδιάρθρωση της διατροφής μου, άμεση περικοπή του αβγού και οριακή συντήρηση με ρύζι.&nbsp; Νερόβραστο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μα πού κρύωσα;&nbsp; Εντάξει παραδέχομαι, βγαίνω γυμνή από το μπάνιο και ημίγυμνη κυκλοφορώ, αλλά ακούω συμβαίνει και στο Παρί.&nbsp; Όχι, όχι, στη Νόβα Γιόρκα απαγορεύεται αυστηρά, αστειεύεστε, τί θέλετε, να μας κυνηγάνε με τα σεντόνια που δεν έχουν και τσέπες για κλειδιά, κινητό και τσιγάρα; (Διαγράψτε τα τσιγάρα, απαγορεύονται κι αυτά).&nbsp; Βέβαια μην ξεχνάμε και τις παραμέτρους. Άλλο να βγει ο Μαρκήσιος γυμνός&nbsp; κι άλλο να βγω εγώ.&nbsp; Με τί κύρος;&nbsp; Κι άλλο πάλι να βγει η Καγκελάριος, σ΄αυτήν την τελευταία περίπτωση η καμαριέρα ή ο καμαριέρης θα πηδούσε από τον ουρανοξύστη, μπορεί και να πάθαινε συγκοπή επιτόπου.&nbsp; Πώς εμείς, ας τα λέμε αντέχουμε, είναι μάλλον θέμα αντισωμάτων, τί να πω.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Νομίζω πάντως ότι ο έκλυτος Μαρκήσιος την γλίτωσε φτηνά.&nbsp; Γιατί αν ήταν βραζιλιάνα η καμαριέρα θα είχε δουλέψει πρώτα <i>τοάλια μολιάντα</i>, τί είναι αυτό, βρεμμένη πετσέτα, το καταστροφικό σαδομαζοχιστικό όπλο των γυναικών εδώ, τό ΄μαθα πρόσφατα το μυστικό, μού τό΄πε ένας γέρος αμετανόητος επικούριος από τις Μίνας Ζεράις που βγάζουν ωραίο πλούσιο τυρί, την χρησιμοποιούν λοιπόν επειδή προφανώς είναι πολύ άμεσο, κάθε βραζιλιάνα ένα σφουγγαρόπανο πρόχειρο τό΄χει, το βλέπεις παντού, αλλά δεν είχα σκεφτεί την τρομερή εναλλακτική χρήση, διότι λέει, αφήνει και σημάδι! Διπλό ρεζίλι, ρόμπα στις γυναίκες, καζούρα στο καφενείο. &nbsp; Όμως τράβηξαν μια φορά και την γυναίκα ενός δημάρχου στα δικαστήρια, ότι τον είχε κάνει μπλε με την τοάλια, και κείνη στην σκανδαλώδη απολογία της, που σύγχισε τους πολιτικούς αντιπάλους, είπε με αισθησιακό τόνο, μα, αφού τού αρέεεσει!&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εμένα πάλι δεν ξέρω αν μού αρέσει που με κυνηγάει από το πρωί ένας μαύρος άγνωστος.&nbsp; Όχι δεν είναι ο Ομπάμας, σέρτου!&nbsp; Όχι,&nbsp; δεν βγήκε από το μπάνιο. &nbsp; Στο τηλέφωνο βγήκε και δεν ξέρω ποιος είναι.&nbsp; Μού συστήθηκε ως Ντιμίρ, κάτι τέτοιο, και ότι είναι μορένου, δηλαδή μαύρος.&nbsp; Χαίρω πολύ.&nbsp; Τόσοι μαύροι εδώ γύρω!&nbsp; Τί να τον ρωτούσα; Αν είναι μορένου κλάρου ή μορένου εσκούρου, ανοιχτόχρωμος ή σκουρόχρωμος;&nbsp; Οπότε τον ρώτησα αν κάνει πατινάζ!&nbsp; Όχι λέει.&nbsp; Ποδήλατο;&nbsp; Όχι και πάλι.&nbsp; Μήπως σε λένε Δημήτρη;&nbsp; Όχι, δεν τον λένε Δημήτρη.&nbsp; Πρόβλημα, γιατί αν δεν είναι πατιναδόρ ή σικλίστα θα είναι δρομέας ή ποδοσφαιριστής ή και τα δύο και όλοι ξέρουμε πώς τρέχουν οι μαύροι!&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πόσο μάλλον που ενισχύονται και με διάφορα ματζούνια από τις Αμαζόνας για διαρκή ανάπτυξη και μάξιμουμ απόδοση.&nbsp; Από δω ξεκίνησε όλο το κακό, διότι αυτά τα τέρμα αναπτυξιακά δεν είναι για την γριούλα την Ευρώπη.&nbsp; Δημιουργούνται σοβαρές επιπλοκές. &nbsp; Μόνο σε δυο - τρία παραδείγματα θα σταθώ και προκύπτει αμέσως το λογικό συμπέρασμα.&nbsp; Βγαίνει ας πούμε ο Μαρκί γυμνός απ΄ το μπανιέιρου.&nbsp; Και σείστηκε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κι η Γαλλία σύγκορμη! Ε, δεν μπορεί, σίγουρα τού΄χανε δώσει κάποιο κοκτέιλ βιάγκρα ν΄ανταπεξέλθει στις διεθνείς υποχρεώσεις του αλλά επειδή όλα στην Αμέρικα έχουν μεγαλύτερο μέγεθος, παράπεσε η δόση και τον έβγαλε εκτός χρόνου και τόπου.&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν φτάνει αυτό αλλά μαθαίνω ότι πέρυσι συνέλαβαν στην Ισπανία μερικούς βραζιλιάνους από το Μαρανιάου, στην ζούγκλα είναι αυτό, εκεί που βγαίνει το υπέροχο καζού (κάσιους) αλλά και τα βιαγκροειδή ματζούνια.&nbsp; Συνελήφθησαν λοιπόν γιατί εισήγαν παράνομα αυτά τα φίλτρα, ένα εκ των οποίων με χημική σύνθεση ονομάζεται <i>πόπερ</i>, για ανάταση κυρίως του δείκτη της οικονομίας του φτωχού βραζιλιάνικου βορρά.&nbsp; Δεν πέρασε πολύς καιρός όμως και πανωπετάχτηκε η Ισπανία!&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάτι όμως έχει συμβεί οπωσδήποτε και με την Καγκελάριο. Δεν θέλω όλο πέντε, φωνάζει, θέλω τρία!&nbsp; Να έχουμε τρία ταμεία λέει στην Ελλάδα.&nbsp; Μα δεν βγαίνει νόημα.&nbsp; Αφού δεν έχουμε κανένα.&nbsp; Άρα, φως φανάρι, κάτι άλλο θέλει να πει.&nbsp; Αλλά κι αυτές οι τουλίπες που μας στείλανε συστημένες τσάρτερ από την Ολλανδία;&nbsp; Σας λέω, πόπερ έχουν πάρει όλοι και ναι μεν είμεθα απόγονοι των ημιθέων αλλά πού να τους προλάβουμε πια τόσους έρωτες!&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=GvUFLknQ__M">Ένας ένας στη σειρά!&nbsp; Το ξαναλέω μπλακ εν γουάιτ!</a>&nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-8247213207204973246?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-37769643902960688832011-05-06T10:21:00.014+03:002011-05-06T15:23:37.220+03:00Ανοικτή επιστολή προς τους κκ. αθέλητους αναγνώστες μου<br /><br /><br />Κυρίες και κύριοι κυβερνοναύτες,<br /><br /><div style="text-align: justify;">αντιλαμβάνομαι, έστω με αρκετή καθυστέρηση, ότι&nbsp; τα ολονέν διογκούμενα κύματα του διαδικτυακού ωκεανού έχουν δυσχεράνει σημαντικά τις αναζητήσεις θέματος τινός και συχνότατα ο ερευνών ιππόκαμπον στο πλαγκτόν, ξωκείλει παραπλανηθείς σε σαρδόνια ύφαλα, ως το παρόν ιστολόγιο.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Διήγα εν πλήρη ασυνειδησία έως της ενεργοποίησης της υπηρεσίας στατιστικής του παροχέα.&nbsp; Βέβαια δεν έδωσα εξαρχής την προσήκουσα σημασία, μέχρις ότου οξείς πόνοι στην κοιλιακή χώρα εξ ακατασχέτου γέλωτος με αφύπνισαν βιαίως ως προς την έκταση και την σοβαρότητα του φαινομένου.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εν πρώτοις θα ώφειλα μια δωρεάν ακτινολόγηση ποδηλάτου σε&nbsp; όσους ποδηλάτες οδηγούνται στον ιστότοπό μου με την φρούδα ελπίδα να μάθουν τα μυστικά της ρημάδας αυτής, αλλά παρ΄ ότι η συχνότης των περί της ακτινολόγησης επισκέψεων παραμένει σταθερά και αδιάλειπτος από της ίδρυσης του ιστολογίου, οι επισκέπτες το μόνον που ίσως εβεβαίωσαν είναι πως η ελπίς πεθαίνει τελευταία.&nbsp; Προς επανόρθωση της πλάνης δέχομαι την αποστολή του χρήζοντος ακτινολόγησης τροχού σας κατόπιν συνεννοήσης μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.&nbsp; Πιθανότερον ο τροχός να μην βελτιωθεί, ωστόσο η διαδικασία θα σας απελευθερώσει ψυχικώς από το δυσάλωτον φάσμα της ακτινολόγησης.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μακράν δυσκολώτερον μοι φαίνεται όπως παρηγορήσω τους φιλότεχνους.&nbsp; Οι έρημες αυτές νεφελοβάμονες ψυχές οσμίζομαι πως θα έχουν υποστεί βαρύτατα εγκαύματα καιόμεναι επί ασχέτων αναρτήσεων ως επί λαμπτήρων εκατό και πλέον κηρίων, όπου το καλλιτεχνικόν φως των Πικασό, Μιρό, Ματίς, Γκωγκέν και Πρεβέρ, για να αναφερθώ στους συχνότερον αναζητουμένους, χρησιμεύει χυδαίως και ανερυθριάστως ως αφορμή παντός είδους συνειρμών της γράφουσας και ουδόλως απαντά σε καλλιτεχνικές προσδοκίες τρίτων.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Από τούδε το τοπίον καθίσταται χαώδες, εντούτοις μια πρόχειρη ομαδοποίηση έχει ως εξής:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">α΄. <i>ασθενείς</i> ("xozal βήχας", "xozal συνεργεία", "zirtek σταγόνες για βήχα", "φτερούγισμα στ' αφτιά", "φλούμπες από αλλεργία σε", "μούσμουλα για τη δυσκοίλια")</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">β΄. <i>γευσιγνώστες</i> ("lemonopitakia", "μαλακό κρέας με φορμόλη", "λουκάνικα με φαρόφα",&nbsp; "πωσ τρωσ μς ξυλάκια", "lila pauz", "αντί για κατσίκι σκύλο στην ταβέρνα κατσίκι στο γαλάτσι", "βελούδινη μους σοκολάτα", "ηλιόσποροι", "κατράκης mixanes pagotoy", "μεζεδοπωλείο χελώνα θησείο", "σοκολατόπιτα")</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">γ΄. <i>fashion &amp; design victims</i>&nbsp; ("παλτό 2010 με κόκκινο βελούδινο μανίκι", "www.ξύλινοι ζωγραφιστοί καθρέφτες",&nbsp; "αφρολέξ διακοσμητικά για ταβάνι", "μποτάκια στρωτά", "βελούδινοι πίνακες", "πιρουέτα παπούτσια ναυαρίνου", "μπαρμπέρικο κουρείο σχέδια", "αναπτήρες cartier", "μασίφ μεγάλα ασημένια κηροπήγια", "μαχαιροπίρουνα πιρουέτες", "κομμωτήριο κομμωτής",&nbsp; "μαγαζιά με μπλούζες και κονκάρδες στη Ναυαρίνου", "ανδρικά σλιπάκια", "φωσφοριζέ σλιπάκια", "τατουάζ καρχαρίας/καρχαρίες", "μοντέρνα βελούδινα μόβ σαλόνια")</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">δ΄. <i>μάστορες </i>("αλφαδολάστιχο", "ηλεκτροβόλτ", "συνεργείο καυσαερίων εις άγιο δημήτριο (μπραχάμι)", "αδύνατη η ασύρματη σύνδεση υπολογιστή router otenet", "ιδέες για ταμπέλες ιχθυοπωλείων")</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ε΄. <i>κουτσομπόληδες</i> ("λούλα", "ο οξύθυμος χαρακτήρας της Βουγιουκλάκη", "ποιο νυχτερινό κέντρο στη Συγγρού kapsan twra ta xristoug")</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">στ΄. <i>βιτσιόζοι</i> ("φαντάροι με σλιπάκια', "σκατά", "εφαψίας και φιλιά", "σουλτάνες", "μάνα του στρατού")</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ζ΄. <i>μάγοι </i>("τσιγγάνα πρόκα", "ξόρκια", "κατουράω και ξόρκια", "αφρικανικό ξόρκι για ανικανότητα πέουσ")</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">η΄. <i>επείγοντα περιστατικά</i> ("κοπέλα ξέμεινε από κωλόχαρτο",&nbsp; "κατουριόμουν κι είχα πέσει σε κίνηση")</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">θ΄.<i> ποικίλης ύλης </i>("σαπούνι κηφισιά πέταλο", "xinismenes spilies", "ξένος λυκαβηττός", "3 σοφοί 3 βασιλιάδες φουμ φουμ φουμ", "τριφύλλι οξαλίδα",&nbsp; "lanz hl", "δόντια καρχαρία", "θησείο αφίσες")</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ι΄.&nbsp;<i> βαμπίρ</i> ( "η καπαρντίνα του βρυκόλακα βίκτωρ", "νοσφεράτου photo")&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;ια΄. <i>ποδηλάτες</i> (εκτός της αναθεματισμένης ακτινολόγησης:&nbsp; "καλά του ποδηλάτου", "ποδήλατο διπλοσκέλετο", "dahon στα μπλογκς", "podilatika mpatzakia", "palia koursakia", κατάλογος κούρσας peugeot ποδήλατα", "κουρσάκια peugeot", ποδήλατα mercier", "φακαρόλα επίδεσμος", "βαλβίδα σαμπρέλας dahon", "αν το ποδήλατο μου είχε για ρόδες τον ήλιο και το φεγγάρι")</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ωρισμένως συνειδητοποίησα δύο πράγματα, πρώτον ότι παρόλη την ευφάνταστον ποικιλία των αναζητήσεων το ιστολόγιο τούτο κατορθώνει τον άθλο να μην ικανοποιεί στο ελάχιστο ουδεμία εξ αυτών, και δεύτερον ότι παραδόξως οι μισοί και πλέον επισκέπτες δεν απογοητεύονται και επιμένουν όπως αλιεύσωσι τις σχετικές πληροφορίες στο αυτό ιστολόγιο! Οι μανιακοί με τα δόντια καρχαρία, τα σλιπάκια, τη Χελώνα του Θησείου, την σοκολάτα, τους ηλιόσπορους και τα τατουάζ έχουν βρει τουλάχιστον ως φαίνεται έναν κοινό τόπο συνάντησης, άλλως δεν εξηγείται η επί πολλού χρόνου σταθερότητα των ετερόκλητων επισκέψεών τους.&nbsp; Στον ποδηλάτη - ποιητή έχω να προσφέρω τον συμπληρωματικό στίχο στο "αν το ποδήλατο μου είχε για ρόδες τον ήλιο και το φεγγάρι", <i>κανένας κλέφτης κερατάς δεν θα το είχε πάρει</i>.&nbsp; Στους υπόλοιπους υπόσχομαι ότι θα συνεχίσω ωσαύτως.&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Υστερόγαμον:&nbsp; ...<a href="http://www.youtube.com/watch?v=GwTI_x9qlVg">τα σημάδια του αφήνει να τα βρεις αν χαθείς </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-3776964390296068883?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-50651771174854029972011-04-29T07:11:00.014+03:002011-04-29T09:27:37.884+03:00<div style="text-align: justify;">Πάστορες λυσσιασμένοι, λάβροι ιεροκήρυκες με τα μικρόφωνα, μού σπάσατε τ΄αφτιά, μού βομβαρδίσατε τα κύτταρα, πόσο χαίρομαι που πέρασε το Πάσχα, ούτε στον εχθρό μου τέτοια συμφορά, επιτέλους ακούω&nbsp; πάλι κάθε μέρα δίπλα μου το σχολείο διπλοβάρδια να κοπανιούνται κει μέσα και να ευφραίνομαι σαν με αγγελικές χορωδίες!&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μαρτύρησα, φέτος ξεπλήρωσα τις αμαρτίες του νότιου ημισφαιρίου από την εποχή του&nbsp; Κολόμβου, λεπτό δεν μπορούσα να σταθώ στο σπίτι, μέρα ή νύχτα, ξημερώματα ή καταμεσήμερο, έγινε το μυαλό μου πουρές, τα νεύρα μου συρματόσχοινα, μάσησα τα βιβλία μου, τραγάνησα τα σιντί μου, καύσωνας&nbsp; γλυκυβραστός να σού΄ρχεται τρέλα, τα κουνούπια να γαζώνουν και να μην θέλει πολύ να το χάσεις, το λίγο π΄απέμεινε, να ορμήσεις σαν δαιμόνιο της κολάσεως στην σύναξη των χαρισματικών να δαγκώσεις τον ρήτορα, αλλά θα βγουν άλλοι δέκα ωρυόμενοι σαν τον πάστορα του Ναντάκετ και όφελος μηδέν.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Νά΄τανε μαύροι να βαράν τις μπατερίας και να ξύνουν το μπεριμπάου, μαύρες να τραγουδάνε τίποτα σάμπες τίποτα γκόσπελ, πού τέτοια τύχη, παρά έκαναν το σχολείο πολυήμερη κατασκήνωση και στήσανε συναυλιακό εξοπλισμό, κι αυτό που δεν κατάλαβα είναι γιατί το κήρυγμα στην Brasília θα πρέπει ν΄ακούγεται ξεκάθαρα&nbsp; από τις εφτά το πρωί ως τις δώδεκα το βράδυ μέχρι την Goiania, μα κάποιος λόγος θα υπάρχει, πρέπει να εξιλεωθεί ο αμαρτωλός πληθυσμός σε όσο δυνατόν μεγαλύτερη ακτίνα, να μην μείνει ρυπαρή ή καλύτερα καμμιά σκέψη μες το κεφάλι του και να περιέλθει κεκαθαρμένος σε έκσταση!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κι άμα νιώσεις έτσι, θα πάρεις κι εσύ το μικρόφωνο και θα διδάξεις ουρλιάζοντας&nbsp; επαναλαμβανόμενες φράσεις σε ντο μι φα, όπως ο γκέστ σταρ τηλεπάστορας, που ομολογουμένως έδωσε ρέστα επί δυόμισι ώρες οδηγώντας το ποίμνιό του στην υπέρτατη ανύψωση, κι όταν τόνισε, Τώρα κάναμε ένα συμβόλαιο με τον Θεό, πάτε στην ευχή του Θεού, εγώ σκέφτηκα, Δόξα τω Θεώ, τετέλεσται, αλλά όχι ακόμη, επανέκαμψε μαινόμενος άλλη μια ώρα, τρεις το μεσημέρι, Μεγαλοσάββατο, κάψα κι η ψυχή μου εξέλιπεν, Θέλω νά΄μαι ευτυχισμένος, θέλω νά ΄μαι ευτυχισμένος, άφριζε το ποίμνιο, Μετανοώ, μετανοώ, Είστε ευλογημένοι, καταιγισμός τυμπάνων, σάλπιγγες της αποκαλύψεως, τέλος του μάταιου κόσμου, δεν θυμάμαι τίποτ΄ άλλο, ξύπνησα τρεις μέρες μετά μεσοπέλαγα μες την κοιλιά του φαλαινοθηρικού.&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Υπογραφή:&nbsp; Ισμαήλ - Ιωνάς<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=r11SC-Mspk8&amp;feature=related">ουφ... </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-5065177117485402997?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-54397150223612758562011-04-13T11:50:00.006+03:002011-04-13T15:03:06.502+03:00<div style="text-align: justify;">Πουρνό πουρνό τις προάλλες, ξημερώματα άραχλα με μισό μάτι αλλά μάλλον ολόκληρο αυτί, γιατί έπιασε κάτι παράξενα μουρμουρητά πολύ κοντινά, σκέφτηκα, η&nbsp; αποκάτω&nbsp; η μουρλή θα είναι ή καμμιά απόμουρλη επίσκεψή της, αλλά δεν μού ταίριαζε, τόσο πρωί κιόλας, οπότε με τα πολλά, κι αφού ήπια λίγο καφέ να λειτουργήσει το οπτικοακουστικό μου σύστημα, πήρα την δύσκολη απόφαση και άνοιξα το παράθυρο, το κάτω, γιατί το πάνω το΄χω μονίμως ανοιχτό, και τί να δω.&nbsp; Όπου άνοιξε το μάτι μου διάπλατα σαν το παράθυρο.&nbsp; Την Πόμπα Ζίρα αυτοπροσώπως!<br /><br />Αραπίνα με κόκκινο μακρύ φόρεμα, κόκκινο της φωτιάς και τσεμπέρι άσπρο, στο ένα χέρι κλαδιά κι έρραινε, στο άλλο ένα τσιγάρο, λιβάνι στα σύμπαντα ο καπνός, και ψαλμούδιζε πάνω κάτω με στάσεις στις γωνίες ανακατεύοντας τους Ισούς με τον&nbsp; Γιεζού και την Μαρία Παντζίνια, του Ελέους με&nbsp; την Σινιόρα των Εφτά Οδών, την Τσιγγάνα, πριν σβήσει ο ήλιος τον Αυγερινό, να πιάσουν οι ευχές, το δέσαμε το κτίριο, φτου αποδώ φτου αποκεί, έφυγε η Μάι ντου Σάντου, η ιέρεια και μέντιουμ της θεάς κι εμένα μού μπήκαν σκέψεις άθλιες.<br /><br />Αυτό ήταν ξεκάθαρα μια ευοίωνη τελετή ουμπάντα,&nbsp; σπάνιο να δεις κάτι τέτοιο στα φόρα, αλλά μάλλον πίεζε η σελήνη πού΄χε φτάσει στα μισά.&nbsp; Επειδή η Πόμπα Ζίρα με τα άπειρα παρωνύμια είναι μια θεά σαν την Αφροδίτη, τρομερή κι επικίνδυνη, άμα είναι στις καλές της πίνει σαμπάνια, άμα τσαντιστεί βαμπιριάζει και πίνει αίμα.&nbsp; Βέβαια οι τελετές ουμπάντα επικεντρώνονται σε θετικές επικλήσεις, ποιος ξέρει όμως πότε λαχαίνει να γίνουν κιμπάντα και να μαυρίσουν;<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-hQT8QBDpiKk/TaVoM9yl2ZI/AAAAAAAABak/rgpiCdynYf8/s1600/ciganinhos01%252B%252B%252Bcigana%252B%252Bcantinho%252Besot%2525C3%2525A9rico.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-hQT8QBDpiKk/TaVoM9yl2ZI/AAAAAAAABak/rgpiCdynYf8/s400/ciganinhos01%252B%252B%252Bcigana%252B%252Bcantinho%252Besot%2525C3%2525A9rico.jpg" width="311" /></a></div><br /><br />Κι εδώ επικεντρώνονται οι άθλιες σκέψεις που προανέφερα.&nbsp; Κάτι πρέπει να κάνω να τούς τρομάξω αυτούς εδώ που μου κλέβουν τα ποδήλατα!&nbsp; Μπορώ ας πούμε να βρω την μάγισσα, να κάνουμε ένα νεγκόσιου, να της δώσω τα χρειαζούμενα, την ταρίφα, ένα κοτόπουλο, κεριά, γαρύφαλλα,&nbsp; τσιγάρα αρωματικά και ποτά και να ψάλλει τον εξάψαλμο στους ποδηλατοκλέφτες, θα το κάνει κρυφά μεν αυτό, αλλά τίποτα δεν μένει κρυφό εδώ γύρω, θα μαθευτεί εν ριπή ότι η γκρέγκα, δηλαδή εγώ, έρριξε κατάρες επίσημες μπραζιλιάνικες να μην κοιτάνε το ποδήλατό της!<br /><br />Άλλη μια εξαιρετική ιδέα, αν δεν βρω την μάγισσα, είναι κάτι πιο υποχθόνιο, να πάω ν΄αφήσω στο σταυροδρόμι εδώ κοντά, τις ως άνω προσφορές σε κύκλο και στη μέση ένα χαρτί που θα γράφει αντί για τ΄ όνομα, που δεν το γνωρίζω, λαντράουν ντζι μπισικλέτα, ποδηλατοκλέφτης, συν τις κατάρες από κάτω, να τον αναλάβει η Πόμπα Ζίρα, να γίνει λουλακής και να του μαραθεί η τσουτσού, όποιου κοιτάξει έστω το ποδήλατό μου, και για επικύρωση καρφωμένο το χαρτί στο χώμα μ΄ ένα μαχαίρι με δοντάκια, tramontina inox stainless Brazil, σαν αυτό πού πήρα από την κουζίνα της κοινότητας και με παρακολουθούσαν διακριτικά μεν αλλά με ανησυχία τί το ήθελα, και τίν΄αυτός ο Ελύτης και γιατί έχει κολλημένες τις σελίδες.<br /><br />Κι αν δεν σκιαχτούν μ΄αυτά, απίθανο βέβαια, γιατί είναι μελετημένα και πατροπαράδοτα αφρομπραζιλιάνικα μυστικά, καλό είναι να τα ενισχύσω απόλυτα με ένα σιντί που θ΄αφήσω εκεί σ΄ένα πλαστικό μέσα, όπως και το χαρτί, να μην βραχεί κιόλας, θα το πάρουν να τ΄ακούσουν και θα τα κάνουν πάνω τους, και το σιντί θα παίζει<a href="http://www.youtube.com/watch?v=JDRGN-PTMyM"> αυτό</a>, όμως χωρίς την μουσική, α καπέλα και δυσοίωνα! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-5439715022361275856?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-86400207700600733712011-04-11T11:56:00.020+03:002011-04-12T05:52:37.734+03:00<div style="text-align: justify;">Πότε φτάσαμε στα τέλη της εποχής των βροχών δεν το κατάλαβα, αλλά το κατάλαβε η πλάτη μου και κοιμάμαι μπρούμητα δυο μέρες τώρα, γιατί&nbsp; τί τό΄θελα το φανελάκι, δεν είδα που γεμίσανε οι βιτρίνες χειμωνιάτικα, δηλαδή φοράς το πρωί το ξωπλατομανικόβυζο, να καείς καλά καλά, να σε τρώει το βράδυ το τουήντ&nbsp; 60% ακρυλικό, 40%&nbsp; μαλλί κλωνοποιημένου προβάτου, όπου βράδυ από τις 6μμ. που αρχίζει και νυχτώνει και κάνει φριουζίνιου.&nbsp; Όμως δεν ζω στο Πόρτου Αλέγκρι, που εκεί αλήθεια θες παλτό τον Αύγουστο, στην Μπραζίλια μένω και τά΄χω δει όλα, ν΄απλώνω σήμερα κρέμες για το κάψιμο και έξω μέρα μεσημέρι σκοτάδι, καταστροφή, καταποντισμός.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-V7qxQa8W_iw/TaLDPWwONrI/AAAAAAAABZ4/5lFN2wlkG4Y/s1600/segunda+013.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-V7qxQa8W_iw/TaLDPWwONrI/AAAAAAAABZ4/5lFN2wlkG4Y/s320/segunda+013.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">εντός του ανελκυστήρος με το αδικοχαμένο ποδηλατάκι</td></tr></tbody></table><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: 0px; margin-right: 0px; text-align: left;"><tbody><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">Αν φαίνονται πολύ μπερδεμένα όλα αυτά,&nbsp; λυπάμαι, δεν μπορώ να κάνω τίποτα, βρίσκομαι κάτω από τον Ισημερινό και γράφω αυτά που νιώθω, δηλαδή σουβλιές στην πλάτη, τους ώμους και την μύτη.&nbsp; Το εμφανισιακό μου σύνολο έχει χρώμα ροζ, κόκκινο, άσπρο, καφέ ξεφλουδισμένο τόπους τόπους, ένα χάλι πολύ τροπικάλ.&nbsp; Είχα βγει με κουφόβραση, συννεφιά και ψιχάλες, αλλά η μπόρα αναβλήθηκε. Όμως σιγά μη φορέσω τουήντ, αυτά είναι για την μόδα, που πάνε οι ψωνισμένες και ψωνίζουν μπότες και χειμωνιάτικα σακάκια να φανούν ευρωπαίες, κι από μέσα το μαγιώ σε παπαγαλί χρώματα,&nbsp; και κολλητά τζιν μες την κάψα με υψηλή ραπτική ανόρθωσης&nbsp; του οπισθίου,&nbsp; τις βλέπω και βγάζω σπυριά,&nbsp; που έχω να βάλω μακρύ ένα χρόνο, μα τη νόσσα σινιόρα την απαρεσίντα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Θα προτιμούσα δε πιο συχνά την εναλλακτική, δηλαδή το όλως αντίθετο, όπως αρμόζει εδώ, όλο αντιθέσεις, ακραίες μάλιστα, δηλαδή&nbsp; καφτά σορτσάκια, αλλά τίθεται ένα σοβαρό ποδηλατικό πρόβλημα, διότι αν καθήσω επάνω στην σέλα, αφού θα έχει μείνει εκτεθειμένη έστω και ένα λεπτό σ΄αυτόν τον ήλιο, το έγκαυμα στα μαλακά κι ευαίσθητα το έχω εγγυημένο και μετά θα πηγαίνω για ένα διάστημα μόνο ορθοπεταλιά.&nbsp; Αφού κιόλας υπάρχουν στιγμές που ανησυχώ σοβαρά μήπως αναφλεγεί το συνθετικό ποδηλατικό βρακί κατά την επαφή του με την φλεγόμενη σέλα. </div><div style="text-align: justify;"><br /><br /></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ueUYYs8YZss/TaK60RmLdZI/AAAAAAAABZs/cGhd2z0COl0/s1600/you-will-never-be-cooler-than-this-guy1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="288" src="http://1.bp.blogspot.com/-ueUYYs8YZss/TaK60RmLdZI/AAAAAAAABZs/cGhd2z0COl0/s320/you-will-never-be-cooler-than-this-guy1.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><a href="http://bikeblogbook.blogspot.com/2010/11/ftw.html">το άγριο κινέζικο αδερφάκι της Σκουπιδιάρας</a></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; </div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: justify;">Ακραίες συνθήκες, τίποτα δεν γλιτώνει, καταστροφή σκέτη, χώμα, λάσπες, ήλιος κερατάς, βροχή παλουκιασμένη!&nbsp; Υγρασία, καύσωνας, ξηρασία να πίνω ένα λίτρο νερό μονορούφι, μπόρες αλύπητες, κι όλα ταυτόχρονα, πώς γίνεται αυτό δηλαδή, άμα ξαναδιαβάσω γλυκανάλατη περιγραφή για τους ρομαντικούς τροπικούς ορίζοντες θα κυνηγήσω τον συγγραφέα και θα τον πιάσω απ΄τον λαιμό, θα τον γονατίσω μέχρι να πει ήμαρτον, τα έγραψα από την φαντασία μου!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-89kFea42tLs/TaK74Gdbk8I/AAAAAAAABZw/G_rZ2Pd_Efk/s1600/sudoes+001.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-89kFea42tLs/TaK74Gdbk8I/AAAAAAAABZw/G_rZ2Pd_Efk/s320/sudoes+001.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">εκδρομή στα νοτιοδυτικά:&nbsp; γιαούρτι, μάνγκα, φράουλες (μοράνγκου), βατόμουρα (αμορά) </td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κατά τ΄ άλλα είμαι υπερικανοποιημένη από την Σκουπιδιάρα,&nbsp; καταπληκτικό ποδήλατο για τις&nbsp; βασικές μου διαδρομές, απροβλημάτιστο γενικά και καλά έκανα που επέμενα να το φτιάξω, αν και&nbsp; απαξίωσαν&nbsp; περιφρονητικά δυο μάστορες, ο τρίτος υπέκυψε.&nbsp; Σ΄αυτόν&nbsp; ετοιμάζω κι ένα μάουνταιν μπασταρδεμένο κι αρχιδάτο για περιπέτειες στο κοκκινόχωμα της άγριας δύσης. Ο μάστορας έφριξε με τα πειραγμένα που τού ζήτησα αλλά υπέκυψε εκ νέου.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-B-reu_mBppw/TaLI4TpjNmI/AAAAAAAABZ8/017SwQEwNc4/s1600/gauchos+fixas.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="http://3.bp.blogspot.com/-B-reu_mBppw/TaLI4TpjNmI/AAAAAAAABZ8/017SwQEwNc4/s400/gauchos+fixas.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><a href="http://fixacwb.wordpress.com/2011/03/27/roletzinho-em-porto-alegre/">ροντέο</a></td></tr></tbody></table></div><div style="text-align: justify;"><br />Όμως η Σκουπιδιάρα είναι κάτι ασύγκριτο.&nbsp;&nbsp; Χώρια που διαφημίστηκε τελευταία σε μια νουβέλα (βλ. σαπουνόπερα) που χαλάει κόσμο, ανήκει στο βαρύ πυροβολικό της εταιρείας Χιούστον, που φέτος χτύπησε στα ίσια την Καλόι,&nbsp; εν πάσει περιπτώσει είναι ένα μονδέλο αξιόπιστο στην χρήση του για τα χρήματά του, την στιγμή που ακριβότερα&nbsp; ποδήλατα&nbsp; συχνά σε κρεμάνε.&nbsp; Προβληματιζόμουν πώς και αν θα βγάλει κάτι ανηφόρες και δεν κατάλαβα τίποτα.&nbsp; Δεσπόζει στον δρόμο, κυρία, δεν κολλάει πουθενά, ξαναβρήκα την χαμένη αίσθηση της στροφής με μεγάλη ρόδα,&nbsp; με κακόμαθε με το μονοτάχυτο, ενίοτε την απογειώνω&nbsp; και την προσγειώνω μέσα σε χλαπαταγή σιδερικών, επιπλέον διαπίστωσα ότι γνωρίζει τους δρόμους, προφανώς διότι είναι περπατημένη κι ακόμη παρουσίασε από την πρώτη μέρα ασυγκράτητη λιβιδική έλξη!&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Υστερόγαμον:&nbsp; <a href="http://www.youtube.com/watch?v=sfR_HWMzgyc&amp;feature=related">αυτό </a>αφιερωμένο στο χιλιόμετρο της εποχής της ξηρασίας που έρχεται ολοταχώς... γιατί εδώ από κασμίρι,&nbsp; μόνο σε τραγούδι!&nbsp; Κι <a href="http://www.flickr.com/photos/djkhepburn/sets/72157626338407059/with/5604412658/">εδώ </a>εικόνες από το&nbsp; προχθεσινό Tweed Run του Λόνδον βεβαίως βεβαίως </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-8640020770060073371?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-30241441655895860102011-04-02T11:06:00.016+03:002011-04-02T13:30:54.299+03:00<div style="text-align: justify;">Στους Ίνκας άρεσαν τα χρυσά λιλιά και όσοι είχαν ένα σκαλί στην πυραμίδα&nbsp; φορούσαν κάμποσες&nbsp; οκάδες ντόπιο μασίφ να μένουν σταθεροί.&nbsp; Το μυρίστηκαν οι Ισπανοί βασιλιάδες και στείλανε τα πιο ελεεινά ρεμάλια ν΄αρπάξουν τα λιλιά απ΄ τους ινδιάνους, να μην εποφθαλμιούν τα δικά τους, να πάρουνε και ποσοστά.<br /><br />Τρακόσια τριάντα χρόνια αργότερα και μια μέρα ακριβώς, γύρισα σπίτι μου μ΄ ένα σακούλι περουβιάνικο χρυσάφι, απ΄αυτό που λέγαν οι ιστορίες των ταξιδευτών, πώς οι Ίνκας το έτρωγαν να λαμπυρίζουν σαν τον ήλιο.&nbsp; Τό΄χα κρύψει ανάμεσα σε καλαμπόκια, μήλα, μπανάνες νανίκας, αχλάδια, κρεμμύδια και γιαπωνέζικα αγγουράκια.&nbsp; Μετά μαγείρεψα με κρέας τον θησαυρό: την Πατάτα Βαρώνη!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-PBff_SVzf4k/TZbYEwRnqbI/AAAAAAAABZk/OM1dAh4ngpU/s1600/batata+baroa.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-PBff_SVzf4k/TZbYEwRnqbI/AAAAAAAABZk/OM1dAh4ngpU/s320/batata+baroa.jpg" width="320" />&nbsp;</a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>Η πατάτα των 'Ανδεων, αρακάτσα ξανθόριζα, πατάτα σάλσα ή&nbsp; βαρώνη ή&nbsp; μαντιοκίνια ή σελινοπατάτα και η λύσσα των σεφ σε Βόρειο Αμερική και Ευρώπη, γιατί μια τέτοια νωχελική αριστοκράτισσα, που θέλει ως δέκα μήνες να ωριμάσει&nbsp; τους χυμούς της συντροφιά με τα&nbsp; φασόλια, τα καρότα και τον καφέ, πρέπει να καταναλωθεί μέσα σε μια βδομάδα από την συγκομιδή της και δεν αντέχει τις καταψύξεις και τέτοιους απαράδεκτους μοντερνισμούς.<br /><br />Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός του Rio ανακάλυψε τον θησαυρό επίσημα μόλις το 1907 και οι πονηροί μπραζιλιάνοι επέσπευσαν την ωρίμανση της ρίζας στο μίνιμουμ των επτά μηνών, ποντάροντας στο&nbsp; εύφορο κοκκινόχωμα και στο δεδομένο ότι η βαρώνη δεν είχε ιδιαίτερη ανάγκη&nbsp; λιπάσματος.&nbsp; Παραταύτα ακόμα και σήμερα στην παραλία είναι σχετικά άγνωστη γιατί καλλιεργείται σε υψόμετρο στην ενδοχώρα, εδώ γύρω δηλαδή, από μικρούς παραγωγούς λόγω και της υψηλότερης τιμής της.&nbsp; Η βαρώνη επεκτάθηκε αργά από την γενέτειρά της στις γύρω χώρες, όμως διόλου τυχαία επέλεξε εδάφη που σχετίζονταν με την αριστοκρατική καταγωγή της, τις περιοχές των παλιών ορυχείων χρυσού.<br /><br />Εγώ γνώριζα την κοινή πατάτα ή πατάτα ινγκλέζα, την γλυκοπατάτα, στο κόκκινο χρώμα του ραπανιού και την μαντιόκα. Με την βαρώνη συναντήθηκα όλως τυχαίως. Την πρώτη φορά, ανίδεη εντελώς,&nbsp; θεώρησα πώς είναι κει πέρα μια κάποια ποικιλία βραζιλιάνικης πατάτας και την άφησα με κοτόπουλο να βράζει στην κατσαρόλα.&nbsp; Ύστερα άρχισαν να συμβαίνουν περίεργα πράγματα.&nbsp; Μού μύριζε σέλινο.&nbsp; Λέω, η ιδέα μου θα΄ναι, παραπείνασα και ονειρεύομαι σελινάτο.&nbsp; Έγκυος δεν ήμουν.&nbsp; Μετά από λίγο μού μύριζε φουντούκι και σέλινο.&nbsp; Λέω, δεν είμαι καλά, είναι από την ίωση.&nbsp; Δεν είχα και καλή όσφρηση. </div><div style="text-align: justify;"><br />Κατόπιν μού μύριζε σέλινο, φουντούκι, σοκολάτα, κάστανο, καρότο και μέλι.&nbsp; Σκιάχτηκα.&nbsp; Ανοίγω με επιφύλαξη το καπάκι και κοιτάω.&nbsp; Η πατάτα είχε αποκτήσει το χρώμα του σαφράν και μοσχοβολούσε.&nbsp; Όταν ετοιμάστηκε, η σάλτσα ήταν κάτι απερίγραπτο.&nbsp; Λίγο από τις πατάτες είχε λιώσει, το περισσότερο έστεκε κανονικά.&nbsp; Το κοτόπουλο είχε γίνει εξαιρετικό κι εγώ μεταμορφώθηκα ξαφνικά από μαγείρισσα της πυρκαγιάς σε σεφ!&nbsp; Χωρίς πρόβλημα παρουσίαζα το πιάτο σ΄οποιοδήποτε τραπέζι και περιττό να πω,&nbsp; δεν άφησα ούτε σταλιά από την αμβροσία!<br /><br />Το δεύτερο πείραμα έγινε με μοσχάρι ποντίκι.&nbsp; Θε<span lang="PT-BR" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size: 12pt;">ϊ</span>κό.&nbsp; Στο μεταξύ ερεύνησα τους θυρεούς της βαρώνης.&nbsp; Απελπισμένοι αμερικανοί μάγειροι γράφουν σε φόρα να βρουν λίγη για τα σουφλέ και τα νιόκι τους,&nbsp; ενώ ανύποπτες μαμάδες στο Περού, την Κολομβία, την Βολιβία, το Εκουαδόρ, την Βραζιλία και την Βενεζουέλα την κάνουν πουρέ για τα μωρά τους, διότι είναι θρεπτική, διουρητική κι ευκολοχώνευτη.&nbsp; Ωμή είναι υποκίτρινη και πιο σκληρή από την κοινή πατάτα, αλλά&nbsp; με το μαγείρεμα σκουραίνει και μελώνει.&nbsp; Περιέχει τέσσερις φορές περισσότερο κάλσιο από την κοινή πατάτα, βιταμίνες άλφα και σε, ποτάσιο, σίδηρο, υδατάνθρακες και καροτίνη σε βαθμό, που αν τρώει κανείς συχνά γίνεται χρυσαφής. Επιπλέον κερδίζει τον Χρυσό Σκούφο!<br /><br />Υστερόγαμον:&nbsp; ποιες τρούφες και αηδίες... </div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-3024144165589586010?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-72454973130750758362011-03-23T06:04:00.000+02:002011-03-23T06:04:03.558+02:00ΠΑΕΙ ΚΑΙ Η ΚΟΥΡΣΑ.&nbsp; ΔΥΟ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΧΤΩ ΜΕΡΕΣ!<br />ΒΟΥΝΤΟΥ ΜΟΥ ΕΧΟΥΝΕ ΚΑΝΕΙ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-7245497313075075836?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-5438993923811722232011-03-15T06:38:00.005+02:002011-03-15T06:47:11.029+02:00<div style="text-align: justify;">&nbsp;Έτσι είναι η ζωή, κύριε Πετροχείλο μου! Την μια σ΄ ανεβάζει ψηλά και την άλλη σε ρίχνει στα τάρταρα!&nbsp; Την μια μέρα τερματίζω όλο δόξα&nbsp; εντός χρόνου στα 100 χλμ. της&nbsp; ετήσιας πρόβας του μπρεβέ, όπου μπόρεσα να συμμετάσχω για πρώτη φορά&nbsp; επίσημα μετά από 100 αναποδιές και επιπλέον μισοάρρωστη και σχεδόν άυπνη, και την επομένη σέρνομαι κουβαλώντας μια σιδερένια παλιατζούρα και την περικεφαλαία του βλάκα. Οι καταιγίδες που διέσχισα στην κουρσάδικη διαδρομή μάλλον καλό μού έκαναν, γλίτωσα την ηλίαση, αν και κάηκα λίγο.&nbsp; Η τσαγκαροδευτέρα περίμενε την σειρά της για να με αποκάψει.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Εφόσον είχα κοιμηθεί νωρίς, σπάνιο πράγμα στην περίπτωσή μου, ξύπνησα νωρίς, μες την μαύρη νύχτα δηλαδή, κι όταν βγήκε ο ήλιος είχα λυσσάξει της πείνας, γιατί το μόνο φαγώσιμο&nbsp; εδωμέσα ήταν δυο σιαμαίες μπανάνες.&nbsp; Δεν κατάφεραν πολλά δυο μπανανούλες, έστω δίδυμες, σκέφτηκα λοιπόν ότι μάλλον θα΄χε βγάλει κάτι ο φούρνος και πήγα εκεί, που είναι κοντά, αναβάλλοντας άλλα ψώνια.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Πληρώνοντας στο ταμείο διαπιστώνω ότι στο ποδήλατό μου είναι ήδη καθισμένος άλλος κώλος και το τρέχει στη φαβέλα.&nbsp; Το ποδήλατο μες την είσοδο του φούρνου, δίπλα μου και&nbsp; κυριολεκτικά κάτω από την μύτη του φούρναρη στο ταμείο και των παραφουρνάρηδων μέσα κι έξω, που δεν τους ξεφεύγει μύγα. Ο φούρνος αυτός έχει και τραπεζάκια κι είναι φούρνος γειτονιάς, που με ξέρουν εμένα και την γιαγιά μου, και ψωνίζει η ελληνική κοινότητα το μισό μαγαζί κάθε βδομάδα, σαν να&nbsp; βουτάνε το ποδήλατο μες απ΄την είσοδο του καφενείου του χωριού σου.&nbsp; Γενικά όλοι αφήνουν τα ποδήλατά τους&nbsp; εκεί&nbsp; και λίγο πιο πέρα, είτε φτηνά είτε ακριβά,&nbsp; και δεν τρέχει τίποτα, αλλά ειδικά το δικό μου ποδήλατο το τρέξανε.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν είχε νόημα να τον κυνηγήσω αφού δεν τον πρόλαβα αμέσως, εξαιτίας μιας ανυπόμονης χοντρής νευρικιάς, που δεν της έφευγε το στρες και μού δημιούργησε στιγμιαία αλλά αρκετή για τον άρπαγα φραγή.&nbsp; Όμως ενώ όλοι είδαν το σκηνικό δεν ανοιγόκλεισε βλέφαρο.&nbsp; Σαν να μην έγινε τίποτα.&nbsp;&nbsp; Ούτε εγώ είπα αμέσως τίποτα.&nbsp; Βγήκα έξω και λέω στις δυο ρακοσυλλέκτριες με τα σακιά τα ντενεκεδάκια αναψυκτικών, ότι ο φίλος τους πήρε το ποδήλατό μου και να το φέρουν πίσω, αλλιώς θα κρατήσω το δικό τους, που το είχε αφήσει εκεί.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-TeJCgglBwKE/TX7rUFwuJiI/AAAAAAAABVM/h_BDexDScYE/s1600/skoup%2B001.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="273" src="http://3.bp.blogspot.com/-TeJCgglBwKE/TX7rUFwuJiI/AAAAAAAABVM/h_BDexDScYE/s400/skoup%2B001.jpg" width="400" />&nbsp;</a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>Λέγανε διάφορα και όχι, και δεν ξέρω τι λέω, εγώ στάθηκα πάνω από το ποδήλατο, ποδήλατο κατ΄ευφημισμό, ένα ρημάδι, και έφαγα ένα τοστ με αβγό.&nbsp; Την φασαρία την έκανα όχι διότι με κλέψανε αλλά διότι συνέβη μέσ΄ το φούρνο, κι αυτό είναι ανεπίτρεπτο εδώ, από ηθικής άποψης, αλλά και τυπικά μπορείς να μηνύσεις τον καταστηματάρχη, που έκανε την πάπια, όπως και όλοι&nbsp; εξάλλου, και προβλέπεται αποζημίωση.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Αλλά στην πράξη, ζήτω που καήκαμε.&nbsp; Βέβαια για να μην κάνω μισές δουλειές και να συμπληρωθεί το θέατρο, είπα στον φούρναρη να καλέσει την αστυνομία, εντωμεταξύ η μία είχε βγάλει έναν σουγιά και κουνιόταν, τον οποίο της είπα να μην τον μοστράρει μες τον κόσμο και τον μάζεψε.&nbsp; Έπειτα κάθησαν να πιουν τον καφέ τους.&nbsp; Ο φούρναρης ήταν σαν την βρεγμένη γάτα και είχε αποφασίσει ήδη να καλέσει το περιπολικό από τον κοντινό σταθμό, διότι πάνω απ΄όλα η θεωρία μετράει σ΄αυτήν την χώρα.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάποτε ήρθαν οι μπάτσοι, κι εδώ να θυμηθώ τον Φώσκολο, σαπούνι χωρίς αστυνομία ίσον εγώ χωρίς ποδήλατο.&nbsp; Ο ένας ανώτερου βαθμού ρώτησε εμένα και τον φούρναρη τί είχε συμβεί και ο φούρναρης έδωσε μια περιγραφή πλούσια σε λεπτομέρειες, που εμένα μου είχαν διαφύγει μαζί με το ποδήλατο.&nbsp; Με τις άλλες δεν ασχολήθηκε, πήρε τ΄όνομά μου και το τηλέφωνο του φούρνου, διότι δεν θυμόμουν το δικό μου, το οποίο τηλεφώνησα μετά και το έδωσα στο μαγαζί, τάχα αν το έβρισκαν, θα το πήγαιναν εκεί και να με ειδοποιούσαν.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Υποψιάζομαι ότι τα μπατσόνια έκαναν στροφή και γύρισαν στο σταθμό.&nbsp; Το πολύ πολύ να πήγαν μέχρι την φαβέλα και να τους έτριξαν λίγο τα δόντια, αν και αμφιβάλλω.&nbsp; Τώρα οι άλλες είχαν αλλάξει τροπάρι.&nbsp; Μόλις έφυγε το περιπολικό τους είπα ότι το ποδήλατο που πήρε ο δικός τους, θα το σκοτώσει να πάρει κρακ κι εκείνες θα μείνουν ρέστες να κουβαλάνε, τότε εκείνη που είχε βγάλει τον σουγιά και ήδη είχα πιάσει μια γκρίνια μεταξύ τους, μού είπε ναι, και τού είπαμε να μην το πάρει, και κατάλαβα ότι σ΄αυτό το σημείο έλεγε αλήθεια.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Φυσικά δεν βρέθηκε το μπιζού μου κι έμεινα με το ρημάδι.&nbsp; Μια σιχαμένη πύρρειος νίκη.&nbsp; Το απόγευμα, που πήγα στην κοινότητα, δεν πρόφτασα να μπω, μου φώναξε από μακριά, ο δάσκαλος, έε,&nbsp; τι έγινε, σού κλέψανε το ποδήλατο; Όχι απλά τα είχαν προφτάσει οι θεατές του πρωινού σώου, είχε γίνει βούκινο το θέμα.&nbsp; Εξάλλου η φαβέλα είναι δίπλα αλλά δεν φαίνονται, κρύβονται στη βλάστηση.&nbsp; Ο φύλακας, η επιστάτρια, κάτι άλλοι εκεί είχαν ένα ζεματισμένο ύφος.&nbsp; Ιδίως ο φύλακας, που έρχεται οπλισμένος, πρώτη φορά ούτε μούτρα να με χαιρετήσει δεν είχε.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">ΥΓ.&nbsp; Το λάφυρο-όμηρο, ένα σίδερο της κακής ώρας χωρίς φρένα, το ονόμασα "Σκουπιδιάρα".&nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-543899392381172223?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-5711624541596953422011-03-11T11:51:00.012+02:002011-03-11T15:40:10.175+02:00<div style="text-align: justify;">Τώρα τί να κάνω, δηλαδή; Να κυκλοφορώ με καραμπίνα και φυσεκλίκια σαν την Καλάμιτι Τζέην; Πενταλέιρα είμαι, όχι πιστολέιρα!&nbsp; Η Άγρια Δύση είναι εδώ, με την απαραίτητη κοκκινόσκονη, μιζέρια και το δάχτυλο στην σκανδάλη.<br />&nbsp; </div><div style="text-align: justify;">Ημέρα αργίας, καρναβαλική Τρίτη και δεκατρείς ποδηλάτες γύριζαν τ΄απόγευμα&nbsp; στα σπίτια τους από μια κοντινή εκδρομή.&nbsp; Δυο χιλιόμετρα πριν φτάσουν, δέχτηκαν επίθεση από τρεις νεαρούς, οι οποίοι κρύβονταν πίσω από μια στάση λεωφορείου. Κι αφού οι νεαροί άρπαξαν δύο ποδήλατα, ο επικεφαλής των ποδηλατών αρπάχτηκε με τον μικρότερο, ο οποίος όμως ήταν οπλισμένος, τού΄σκασε δυο κατάστηθα και τον άφησε στον τόπο. Δύο άλλοι ποδηλάτες πιάσανε τον μικρό, κατέφτασαν και μερικοί περίοικοι και τον λύντσαραν κανονικά. </div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh4.googleusercontent.com/-hq1qzCmjs8c/TXnFYTO9GlI/AAAAAAAABUU/zdsyA0hl5GU/s1600/banana+019.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh4.googleusercontent.com/-hq1qzCmjs8c/TXnFYTO9GlI/AAAAAAAABUU/zdsyA0hl5GU/s320/banana+019.jpg" width="288" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Αυτά τα καουμπόυκα συνέβησαν στον οικισμό <a href="http://dftv.globo.com/Jornalismo/DFTV/0,,MUL1652691-10039,00-ENTERRADO+CORPO+DE+CICLISTA+ASSASSINADO+NA+TERCAFEIRA+DE+CARNAVAL.html">Recanto das Emas</a> μεταξύ Samambaia και Gama,&nbsp;&nbsp; πόλεων - δορυφόρων της Brasília,&nbsp; κανένα μισάωρο με τ΄αυτοκίνητο από το κέντρο.&nbsp; Οι ποδηλάτες γύριζαν από μια trilha, βόλτα σε εξοχική περιοχή κοντά στον οικισμό Park Shopping, πιο βόρεια. Η επίθεση συνέβη κατά τις εξήμισι με&nbsp; φως ακόμα.&nbsp; Πριν πέντε χρόνια η ίδια ομάδα&nbsp; ποδηλατών είχε δεχτεί πάλι μια επίθεση αλλά ανεπιτυχή από πλευράς δραστών.<br />&nbsp; </div><div style="text-align: justify;">Ο <a href="http://video.globo.com/Videos/Player/Noticias/0,,GIM1455575-7823-POLICIA+PROCURA+RAPAZES+QUE+PARTICIPARAM+DE+ASSASSINATO+DE+CICLISTA,00.html">Claudomiro de Oliveira</a>, επικεφαλής των ποδηλατών, είχε ποδηλατάδικο και οργάνωνε εδώ και μερικά χρόνια τακτικές εκδρομές με μια παρέα, τους Calangos.&nbsp; Ήταν 40 ετών, κι έκανε το&nbsp; αυθόρμητο λάθος να μπλεχτεί μ΄ έναν οπλισμένο.&nbsp; Άφησε πίσω του γυναίκα και παιδί εφτά ετών.<br /><br />Ο <a href="http://rondapolicial.net/noticias/267-ciclista-morre-baleado-no-recanto-das-emas">μικρός</a> είναι 14 ετών. Οι πυροσβέστες, που έφτασαν σύντομα, τον γλίτωσαν από τα χέρια του κόσμου και τον μετέφεραν στο νοσοκομείο με σοβαρά τραύματα στο κεφάλι και τον θώρακα. Οι άλλοι δύο νεαροί εξαφανίστηκαν. Την προηγούμενη μέρα είχαν επιτεθεί σε ένα λεωφορείο.<br /><br />Αν μια συμμορία έχει όπλα, κατά προτίμηση τα κρατάνε οι ανήλικοι, γιατί αν τους πιάσουν, αναλαμβάνει η υπηρεσία προστασίας ανηλίκων.&nbsp;&nbsp; Ο νέος αξιωματικός της αστυνομίας στο Recanto das Emas, ζήτησε την συμβολή των κατοίκων για την αντιμετώπιση των κρουσμάτων εγκληματικότητας και βίας που έχουν αυξηθεί, όπως και ο πληθυσμός. <br /><br />Κοντά στην&nbsp; Pirinopolis πάλι, την Δευτέρα, δύο&nbsp; ποδηλάτες είδαν στον δρόμο πέντε τύπους&nbsp; στημένους με καλυμμένα πρόσωπα με τις μπλούζες, τότε ο ένας ποδηλάτης, που αναγνώρισε&nbsp; κάποιον, που τού είχε επιτεθεί παλιότερα, τράβηξε πιστόλι και απομακρύνθηκε σημαδεύοντάς τους προειδοποιητικά πάνω από τον ώμο.<br /><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Υστερόγαμον:&nbsp; Στα δικά μας, διέρρηξαν πάλι την ελληνική κοινότητα, χάλασαν την πόρτα κι αν βρήκαν κάτι να πάρουν άλλο, πολύ αμφιβάλλω.<br /><br />Update: μόλις έλαβα ένα μέιλ, ότι στη Via&nbsp; Estrutural, ανατολική λεωφόρο που συνδέει την Brasília με&nbsp; τις προαστειακές πόλεις Taguatinga και Ceilândia ανατολικά, σήμερα στις εφτάμισι το πρωί κάποιοι&nbsp; επιτέθηκαν σ΄έναν ποδηλάτη, ο οποίος το έσκασε μέσα από τα χωράφια ενώ τον ξύριζε μια σφαίρα.&nbsp; Κατόπιν δεύτερος ποδηλάτης, που πήγαινε στην δουλειά του δέχτηκε επίθεση και του πήραν το ποδήλατο, το πορτοφόλι και το κράνος, τον έριξαν κάτω και τον κλότσησαν στο πρόσωπο. Ο πρώτος ποδηλάτης ειδοποίησε τον αδελφό του, ο οποίος τους μάζεψε με τ΄αυτοκίνητο και ανέφεραν το συμβάν στην αστυνομία.&nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-571162454159695342?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-31046903894663373422011-03-08T12:34:00.004+02:002011-03-08T13:10:47.420+02:00<div style="text-align: justify;">Δεν πρόλαβα να βγω την Κυριακή και άρχισε η βροχή. Σε λίγα λεπτά ήμουν&nbsp; βρεμμένη ως το βρακί,&nbsp; οι δρόμοι άδειοι σχεδόν, βλέπω έναν κουρσά πανευτυχή, χαιρετιόμαστε στην ανηφόρα, τί ωραία,&nbsp; λέει, δεν έχει κίνηση, δεν πα να βρέχει! Λίγο πιο κάτω πήγαινε μια γυναίκα με ποδήλατο πόλης, καλαθάκι και καπέλο. Ας βρέχει! Όταν σταμάτησε η βροχή, παραδόξως σύντομη, σηκώθηκε ένας θερμός αέρας και στεγνώσαμε όλοι οι λουόμενοι εν ριπή.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-A0Z_dpJ7syQ/TXYIDN28V3I/AAAAAAAABUM/-ZuHibk01gE/s1600/cruzzz+014.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh3.googleusercontent.com/-A0Z_dpJ7syQ/TXYIDN28V3I/AAAAAAAABUM/-ZuHibk01gE/s320/cruzzz+014.jpg" width="287" /></a></div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"></div><div class="separator" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"><br />Ο αέρας ευνόησε το πέταγμα χαρταετού, παραδοσιακά και απαρέγκλιτα πετούν κάθε&nbsp; σαββατοκύριακο και σχόλη&nbsp; στο λόφο του κέντρου της πόλης οι χρωματιστοί πίπας ή πιπίνιας και κοντράρονται σαν νευρικά σπερματοζωάρια, ποιο θα κερδίσει την ώρα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-doPcO6e1kDQ/TXWpP3-y2HI/AAAAAAAABT4/E33CaW-NqHQ/s1600/cruzzz+020.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh3.googleusercontent.com/-doPcO6e1kDQ/TXWpP3-y2HI/AAAAAAAABT4/E33CaW-NqHQ/s320/cruzzz+020.jpg" width="282" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh5.googleusercontent.com/-RK8hlld8Jqk/TXWpSKsLBzI/AAAAAAAABT8/Ku9btI-XaYQ/s1600/cruzzz+022.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://lh5.googleusercontent.com/-RK8hlld8Jqk/TXWpSKsLBzI/AAAAAAAABT8/Ku9btI-XaYQ/s320/cruzzz+022.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Επικρατεί μια ηρεμία, ένα σουλάτσο, ο κόσμος έχει βγει, ψήνει, τρώει, ξαπλώνει σε αιώρες ή στο γρασίδι, μερικοί αθλούνται ή παίζουν, κάποιοι τα πίνουν από νωρίς.&nbsp; Η κουφόβραση είναι τρομερή, ένας προσπαθεί να με πείσει ότι οι βραζιλιάνοι είναι φίλιους ντα πουούτααα, κι ότι ορισμένως οι έλληνες δεν είναι, τί μου τα λες αυτά εμένα, δεν είμαι φίλιου, γελάμε. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh5.googleusercontent.com/-76YpbhZrMAc/TXWpUA_bFoI/AAAAAAAABUA/kXmtoEXHAl4/s1600/cruzzz+029.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="294" src="https://lh5.googleusercontent.com/-76YpbhZrMAc/TXWpUA_bFoI/AAAAAAAABUA/kXmtoEXHAl4/s320/cruzzz+029.jpg" width="320" /></a></div><br />Τελικά ροδοψήθηκε πάλι η μύτη μου σαν τις πίτες της μπαϊάνας.&nbsp; <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-et4nH1QASao/TXWpaHxVpXI/AAAAAAAABUI/VRDGmZbqHYw/s1600/cruzzz+031.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://lh3.googleusercontent.com/-et4nH1QASao/TXWpaHxVpXI/AAAAAAAABUI/VRDGmZbqHYw/s320/cruzzz+031.jpg" width="320" /></a></div><br />Μόλις&nbsp; πέσει η μέρα θ΄αρχίσουν τα τύμπανα...<br /><br />Ταμ-τουμ-ταμ-ταμ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-3104690389466337342?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-51020350510597006352011-03-06T08:15:00.012+02:002011-03-06T12:49:23.409+02:00<div style="text-align: justify;">Παρακαλώ την απερίσπαστη προσοχή σας, αποδώ και μπρος απαιτείται σεβασμός και να φοράτε τα καλά σας όταν εισέρχεστε στο σπουδαίο τούτο μπλογκ, διότι η γράφουσα δεν είναι πλέον μια τυχαία λασπωμένη ποδηλάτισσα, εντάξει λασπωμένη είναι, αλλά τί μ΄αυτό, εφόσον την Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, ώρα 13.30΄ εισήλθε μαζί με άλλους ποδηλάτες στο Senado Federal, με τα κράνη, τα γάντια, τα ποδήλατα και όλα και δεν φτάνει που εισήλθε από την ράμπα των επισήμων αλλά εντός του φουαγιέ με τα μάρμαρα σήκωσε το τιμημένο κόκκινο και κοκκινολασπωμένο μάουνταιν στον αέρα πάνω από τους κόκκινους μπερέδες των φρουρών και την ακάλυπτη κεφαλή του γερουσιαστή Paulo Paim.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-JTjAg_fg0kY/TXMkc_srGYI/AAAAAAAABSs/SX-XmorZpik/s1600/44419-970x600-1.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="247" src="http://4.bp.blogspot.com/-JTjAg_fg0kY/TXMkc_srGYI/AAAAAAAABSs/SX-XmorZpik/s400/44419-970x600-1.jpeg" width="400" /></a></div><br />Ακολούθησε έκτακτη συνεδρίαση και συνεντεύξεις τύπου στην αίθουσα συνεδριάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, με τρεις γερουσιαστές, εκπροσώπους των ποδηλατικών οργανώσεων και λοιπούς ποδηλάτες, εμών των ιδίων δηλαδή, με θέμα την ασφάλεια στους δρόμους και αφορμή την απίστευτη πράξη ενός οδηγού στο Porto Alegre, ο οποίος παραλογίστηκε, πάτησε γκάζι και όρμησε πάνω στο Critical Mass Ride, με τον 15χρονο γιο του μέσα στ΄ αυτοκίνητο, έναν ποδηλάτη εκτοξευμένο πάνω στο καπώ του και διασχίζοντας τους υπολοίπους, την Παρασκευή 25 του Φλεβάρη.Πώς δεν σκοτώθηκε κανείς, αν και δύο ποδηλάτες είχαν σοβαρότερα τραύματα, που ελπίζω ότι δεν θα έχουν περαιτέρω συνέπειες στην υγεία τους, είναι εξίσου απίστευτο.<br /><br />Ένας άνθρωπος έχασε το μυαλό του και τον έλεγχο, θεώρησε μια ειρηνική πορεία που γίνεται μια φορά τον μήνα κι ένα οικολογικό σύνθημα "ποδήλατο: ένα αυτοκίνητο λιγότερο" ως απειλές, κι αφού διέπραξε το αδιανόητο, επιχείρησε να δικαιολογηθεί διαβεβαιώνοντας, ότι οι ποδηλάτες τον τρομοκράτησαν και αυτόν και τον γιο του και τού χτύπησαν το αυτοκίνητο, πράγμα που πέρασε από τις ειδήσεις στον κόσμο, μαζί με την εικόνα του σπασμένου παρμπρίζ του εγκαταλελειμένου και με αφαιρεμένες κατόπιν τις πινακίδες αυτοκινήτου. Το παρμπρίζ βέβαια είχε σπάσει από το ποδήλατο, που μαζί με τον ποδηλάτη είχαν χτυπηθεί από τον ίδιο και τινάχτηκαν πάνω στο καπώ. Καμμιά τριανταριά άλλα ποδήλατα έγιναν βίδες.<br /><br />Άλλη μια βραζιλιάνικη ντροπή, αναφωνούν ορισμένοι. Γίναμε Νέα Υόρκη, στην Ευρώπη δεν θα συνέβαιναν αυτά! λένε άλλοι. Σε έρευνα τοπικού ραδιοσταθμού πάνω από το 70% των ερωτηθέντων θεωρεί το συμβάν "ανεξήγητο", οι υπόλοιποι το αποδίδουν στην πίεση του σύγχρονου τρόπου ζωής. Πολλοί ωστόσο σε σχετικές συζητήσεις δεν κρύβουν την απέχθεια ως και το μίσος για τους ποδηλάτες γενικά. Είναι τρομοκράτες, σπάνε την βιτρίνα.<br /><br />Μια κοινωνία που ένα κομμάτι της πέτυχε ν΄αποκτήσει στάτους, δεν μπορεί να κυκλοφορεί με ποδήλατο παρά μόνο για αθλητισμό σε ελεγχόμενο περιβάλλον.&nbsp; Οι χαμηλού έως υποχθόνιου οικονομικού επιπέδου γνωρίζουν την θέση τους και όσοι εκτίθενται&nbsp; συνειδητά στους τέσσερις ανέμους με μοναδικό όχημα το ποδήλατο, απαρνούμενοι μερικώς ή γενικώς τα σύμβολα της επιτυχίας αποτελούν κατάμουτρη προσβολή. Για την ακρίβεια ίσια πάνω στο παρμπρίζ. Απ΄όσους ήμασταν στο Senado Federal, οι περισσότεροι διαθέτουν ακριβά σπίτια, αυτοκίνητα και ...ποδήλατα. Το όνειρο του φτωχού πάει μ΄αυτή τη σειρά.&nbsp; Αλλιώς,&nbsp; ανατρέπεται η τάξις.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-qmcAe_1dOxU/TXNSadmsdOI/AAAAAAAABS8/FpXV_SJKZts/s1600/IMG_3920.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="268" src="http://3.bp.blogspot.com/-qmcAe_1dOxU/TXNSadmsdOI/AAAAAAAABS8/FpXV_SJKZts/s400/IMG_3920.jpg" width="400" /></a></div><br />Ο ποδηλάτης με το σχετικά ακριβό ή και πανάκριβο ποδήλατο, έχει την πολυτέλεια ν΄απαιτήσει ασφάλεια στους δρόμους, γιατί είτε με κάρμπον είτε με σίδερο, το ίδιο ανάποδα θα κοιτάς τα μαμάου. Αλλά τα πράγματα έχουν φτάσει σε μια εξαγρίωση. Μέσα σ΄έναν χρόνο που κυκλοφορώ στην Brasília, τ΄αυτοκίνητα έχουν κυριολεκτικά διπλασιαστεί. Ακόμη κι αν η πόλη αυτή έχει ακόμη άπλετο χώρο, σχεδιασμένη ειδικά για αυτοκίνητα, όλοι ξέρουν το αποτέλεσμα σε μερικά χρόνια. Όσο για τον κάτοικο εδώ,&nbsp; φέρει το κοσμητικό "κορμός με τέσσερις ρόδες",&nbsp; ένας αυτοκινητοκένταυρος.<br /><br />&nbsp;Μπροστά στο κτίριο του ανώτατου πολιτικού οργάνου του κράτους, ο οδηγός κάποιου από τους γερουσιαστές παρολίγο να με πατήσει. Αν και με είδε, συνέχισε ανενδοίαστα, μπήκε ανάποδα και μού την βγήκε, αλλά δεν παράτησα τον δρόμο, μ΄έναν ελιγμό τον απέφυγα ξυρίζοντας το πεζοδρόμιο και έφυγα. Μια παρέα ποδηλατών μου είπαν, άι, σού την έπεσε, ε;&nbsp;&nbsp; Ναι, πολύ σημειολογικό θα ήταν να κόλλαγα στο παρμπρίζ γερουσιαστή!<br /><br />Υστερόγαμον:&nbsp; Αχ, Σικάγκο γίναμε, παιδάκι μου!<br /><br />&nbsp;Για το θέμα έχω γράψει πληροφορίες και λινκς&nbsp; με το ψευδώνυμο <a href="http://www.podilates.gr/?q=node/14129">Kastellopower</a> στο φόρουμ των Ποδηλατών. Εκτός από τα λινκς με φωτό που δίνω εκεί, <a href="https://picasaweb.google.com/104789953787386698526/BICICLETADAPAZNOTRANSITO03mar2011">εδώ</a> κι<a href="https://picasaweb.google.com/104789953787386698526/BICICLETADAPAZNOTRANSITO03mar201102#"> εδώ</a> δύο ακόμα σετ. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-5102035051059700635?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-20626827045648388472011-02-13T12:22:00.006+02:002011-09-03T02:56:27.388+03:00<div style="text-align: justify;"> Χθες βρέθηκα σε κατάσταση πολιορκίας. Πρώτα κόπηκε η σύνδεση του ίντερνετ πουρνό πουρνό. Αφού φρόντισα να έχω φάει, πιει και κατουρήσει, ταΐσει και ποτίσει το γατί, να έχω καφέ, καπνό, σημειώσεις, αποδείξεις, μολύβια και χαρτιά κοντά μου, επεχείρησα να πάρω τηλέφωνο την εταιρεία. Ποτέ δεν ξέρεις αν το τηλεφώνημα θα κρατήσει τρία λεπτά ή δυο ώρες, αν θα είναι ένα ή πολλά, αν θα χρειαστείς εσπευσμένα αιθέρα, χάπια, ενέσεις, νευρολόγο ή γυναικολόγο, λεξικό, χάρτη ή το διαβατήριο να φύγεις.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bxm7M4XrpVA/TVetM-8DF1I/AAAAAAAABPE/FeRAETJQXRM/s1600/11%2B%25CE%25A6%25CE%25B5%25CE%25B2%25CF%2581%2B014%2B-%2B%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-bxm7M4XrpVA/TVetM-8DF1I/AAAAAAAABPE/FeRAETJQXRM/s400/11%2B%25CE%25A6%25CE%25B5%25CE%25B2%25CF%2581%2B014%2B-%2B%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.jpg" width="387" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">αυτοπροσωποφωτογραφία </td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr> </tbody></table> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ευτυχώς μετά από μια βαρετή περιπλάνηση στα τηλεφωνικά αλληλοπεριχωρούμενα κατόρθωσα να μιλήσω με μια κοπέλα. Αφού με ρώτησε αν χάλασε το μόντεμ και αν λειτουργεί το τηλέφωνο, κι αφού την διαβεβαίωσα ότι το μόντεμ χαίρει άκρας υγείας και επιθυμεί το αυτό και για εμάς, όσο για το τηλέφωνο είναι το ίδιο, που είχαμε την τιμή να μιλάμε, κι αφού έκανα μορφασμούς στο γατί, τύπου, τί μου λένε, εφόσον καταγράφεται και το νούμερο και η συνομιλία, δύο απαντήσεις έλαβα, ένα χασμουρητό και την διαπίστωση ότι έχει πρόβλημα η περιοχή μου και η σύνδεση θα αποκατασταθεί στο "τέλος της ημέρας".&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-3IeyNv1x2qc/TVetkH41DCI/AAAAAAAABPM/zfZxShOAJZk/s1600/11%2B%25CE%25A6%25CE%25B5%25CE%25B2%25CF%2581%2B008.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-3IeyNv1x2qc/TVetkH41DCI/AAAAAAAABPM/zfZxShOAJZk/s400/11%2B%25CE%25A6%25CE%25B5%25CE%25B2%25CF%2581%2B008.jpg" width="360" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">το ιμπρεσσιονιστικό μου αναγνωστήριο </td></tr> </tbody></table> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Το χασμουρητό είχε προέλθει από το γατί. Το "τέλος της μέρας" ήταν μια αόριστη έννοια. Επέμενα λίγο, ζητώντας διευκρίνηση, δηλαδή, τα μεσάνυχτα; αύριο; μετά το μεσημέρι; Τέλος της ημέρας, και τέλος! Δεν ήταν ότι είχα ιδιαίτερη ανάγκη την σύνδεση για μερικές ώρες. Αλλά είχα ξεκινήσει να γράφω μια βαθυστόχαστη ανάρτηση, που την έφαγε το σκοτάδι, και κρίμα για την παγκόσμια διανόηση, διότι γενικά εδώ γράφω μια κι έξω. Το άλλο θέμα ήταν πως είχα όρεξη για υπαίθριο διάβασμα στο ιμπρεσσιονιστικό μου αναγνωστήριο, αλλά ο καιρός είχε κι εκείνος όρεξη. Δυο φορές έκανα να βγω, τουλάχιστον για χαλαρή αλητεία, αλλά με πισωγύρισε ένας σίφουνας βροχής και αέρα. Το απόγευμα πια, είχα σύνδεση. Δεν πρόλαβα να το χαρώ, όταν μαύρισε ο ουρανός, απαίσια μπουμπουνητά τάραξαν τα σύρματα, ακούστηκε ένα πουφ και έπεσαν τα φώτα, δεν είχα προλάβει καν να βγάλω ως συνήθως τον υπολογιστή από το ρεύμα, ευτυχώς δεν κάηκε.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Sbk54BAXolI/TVetwaiib6I/AAAAAAAABPU/LiYqZAAc3iE/s1600/11%2B%25CE%25A6%25CE%25B5%25CE%25B2%25CF%2581%2B003.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-Sbk54BAXolI/TVetwaiib6I/AAAAAAAABPU/LiYqZAAc3iE/s400/11%2B%25CE%25A6%25CE%25B5%25CE%25B2%25CF%2581%2B003.jpg" width="300" /></a></td></tr> <tr align="justify"><td class="tr-caption">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; πελάντα</td><td class="tr-caption"></td></tr> </tbody></table> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Πανικός στο κοντομίνιου! Κόσμος έτρεχε πάνω κάτω, κλείνανε παράθυρα, ανοίγανε πίνακες του ηλεκτρικού, έκλεισα κι εγώ τα δικά μου φινιστρίνια, σε σημείο σκασμού, αλλά τα νερά βρήκαν κάτι κενά μεταξύ αλουμινίου και περβαζιού και μπήκαν, σφουγγαρόπανα και σκέψεις για στόκους και σιλικόνες, τόση βροχή έχει ρίξει, αυτό το πράγμα ποτέ, κάθησα σε απόσταση ασφαλείας, πού ξέρεις, μπορεί να έρθουν τα παραθυρόφυλλα μάσκα προσώπου, ας φτιάξουμε έναν καφέ. Ακολούθησε μύηση των γειτόνων στον φραπέ, τους χτύπησε κατακέφαλα, έξω βροντοχτυπιόταν το χαλάζι, αποπάνω βροντοχτυπιόταν ένα ζευγάρι, είναι μια που φωνάζει ίου ίου, τα ρεμάλια αποκάτω είχαμε διπλωθεί στα γέλια, τα πιτσιρίκια κάνανε πατινάζ στους διαδρόμους, σε καναδυό ώρες ήρθε το ρεύμα, η θύελλα ηρέμησε και αποκαταστάθηκε η τάξη του σύμπαντος.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-awSaVgJqYHY/TVet7OFfCcI/AAAAAAAABPc/JO8HutYT5rw/s1600/muito%2Bfrio%2B2%2B017.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-awSaVgJqYHY/TVet7OFfCcI/AAAAAAAABPc/JO8HutYT5rw/s400/muito%2Bfrio%2B2%2B017.jpg" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">καποέιρα</td></tr> </tbody></table> Υστερόγαμον: <a href="http://youtu.be/-b6U3z0shAQ"><i>... αραχτά, όπως προστάζει η φύση</i></a>!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-2062682704564838847?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-62133333116104713942011-02-07T06:07:00.013+02:002011-02-07T08:12:05.527+02:00<div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Να πω τη μαύρη αλήθεια, περίμενα&nbsp; να επαναστατήσουν </span><span style="font-size: small;">πρώτα τα λάστιχα. Θά΄ταν απολύτως αναμενόμενο με τόση ταλαιπωρία που τραβάνε,&nbsp; η χιλιομπαλωμένη τους ψυχή δεν θ΄άντεχε πια&nbsp; και&nbsp; </span><span style="font-size: small;">θά ΄σκαγε σ΄ ανύποπτο χρόνο σαν δεχόταν ακόμα μια βιαστικά υπολογισμένη πίεση ή πάλι, χειρότερα, θα παρέδιδαν το πνεύμα υποκύπτοντας στην πολύχρονη φθορά.&nbsp; Αλλά με βολεύουν και τα κρατάω,&nbsp; γιατί τα συγκεκριμένα,&nbsp; όχι μόνο είναι φτηνά αλλά και αξιόπιστα σε απαιτητικές&nbsp; και&nbsp; ποικίλες συνθήκες, δεν είναι δα εποχή να συντηρείς δυο και τρία ποδήλατα, φτάνει ένα για όλες τις δουλειές. 'Η σχεδόν.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: small;">Επιπλέον οι σαμπρέλες είχαν δεχτεί αδιαμαρτύρητα και με απόδοση που με εξέπληξε, τουλάχιστον δυο τρία μπαλώματα στο πόδι η καθεμιά, και βολεύτηκαν χωρίς τσιριμόνιες μες τη φωλιά τους, ξεθάρρεψα και γω και δεν τις έπαιρνα πια στα σοβαρά, ακόμα κι όταν η μία, αυτή με την πιο κοντή βαλβίδα διαπραγματευόταν τον αέρα, δεν αγχώθηκα, απλά δοκίμασα άλλη τρόμπα πιο αποφασιστική κι έκλεισε το θέμα. Ούτε εμφανισιακά με εκθέτουν, γιατί&nbsp; βέβαια τις καλύπτουν τα λάστιχα κι έτσι, εξοικονομώντας χρήματα απ΄ τις σαμπρέλες, που σιγά μην τις άλλαζα κάθε που σφύριζαν και τραγουδούσαν, αγόρασα μια σέλα πολύ αεροδυναμική.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: small;">Αυτή η σέλα αναβάθμισε τον χαρακτήρα του ποδηλάτου.&nbsp; Μάλιστα έριξα πιο χαμηλά το τιμόνι γυρισμένο ανάποδα, ώστε ν΄αποκτήσει το σύνολο άγριο ύφος και δυναμική ανάπτυξη.&nbsp; Μ΄αυτές τις βελτιώσεις ανοίχτηκα κάμποσο, τί σε χιλιόμετρο, τί σε κακοτράχαλα μονοπάτια, μέχρι και&nbsp; άλματα ριψοκινδύνεψα, μη παραλείποντας τις αναγκαίες καθημερινές διαδρομές, οι οποίες λόγω της φόρας που είχα πάρει, διεκπεραιώνονταν με νευρικό και αποφασιστικό τρόπο.&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: small;">Ούτε πλέον έδινα σημασία στους μικροθορύβους, μερικοί σταμάταγαν μόνοι τους, σ΄άλλους πιο επίμονους ανέβαλα την εξέταση ρίχνοντας λίγο λάδι στους συνδέσμους και τα γρανάζια, κι αν είχε μαζευτεί κάποια βρομιά, φτάνει που τσούλαγε έστω με λίγο ζόρι στις ανηφόρες, δεν είχα χρόνο ν΄ανοίγω ιστορίες και να λερώνω τα χέρια μου.&nbsp; Μόνο τη σέλα, που έτριζε η βάση της, έλυσα και περιποιήθηκα, μετά την έσφιξα καλά καλά, γιατί είναι πολύ εκνευριστικό πράγμα να τρίζει συνέχεια εκεί που κάθεσαι, επιπλέον γίνεσαι ρεζίλι, γυρίζει ο κόσμος και σε κοιτάζει, παραταύτα το τρίξιμο συνεχιζόταν και ψάχνοντας καλύτερα διαπίστωσα, ότι ερχόταν από πιο κάτω, που πιάνει στο σκελετό, μπήκα λοιπόν στον κόπο, καθάρισα και λάδωσα το σημείο εκείνο κι απέκτησα σταθερότητα και ησυχία.&nbsp;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /><span style="font-size: small;">Το βάσανο προέκυψε αναπάντεχα κι από το τίποτα μιαν αίθρια βραδιά. Οι τροχοί, ιδίως ο&nbsp; πίσω, άρχισαν να κολλάνε δραματικά.&nbsp; Επειδή βρισκόμουν μες την κίνηση, το παίδεψα λίγο, αναγκάστηκα όμως να σταματήσω σύντομα στην άκρη να ελέγξω το πρόβλημα.&nbsp; Αρχικά δεν ανησύχησα, το ίδιο πράγμα είχε συμβεί δύο τρεις φορές παλιότερα, κι έφτανε μόνο μια απλή ρύθμιση επιτόπου.&nbsp; Τώρα, ωστόσο, </span><span style="font-size: small;">πραγματικά </span><span style="font-size: small;">κάτι δεν πήγαινε&nbsp; καλά.&nbsp; Τα φρένα είχαν σφίξει πάνω στις ρόδες γιατί είχαν βγει λίγο απ΄ τη θέση τους οι ντίζες στο τιμόνι, τα συρματόσχοινα παρατεντώθηκαν και κρατούσαν τα φρένα, αλλά συγκρατιόνταν από τις βίδες,&nbsp; μην τινάξουν όλο το σύστημα στον αέρα.&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: x-small;"><span style="font-size: small;">Οι βίδες πράγματι ήταν καλά σφιγμένες στον τόπο τους, αλλά αυτό δεν έσωζε&nbsp; απολύτως τίποτα, γιατί με κολλημένους τροχούς, ούτε στα χέρια πήγαινε πια το ποδήλατο. Η μόνη λύση ήταν να τοποθετηθούν οι βίδες λίγο πιο πέρα και να χαλαρώσουν τα συρματόσχοινα, μόνο που τότε δεν θα έπιαναν καθόλου τα φρένα γιατί, αλίμονο, είχαν λιώσει από καιρό τα τακάκια και βρήκαν την ώρα ν΄αποσυρθούν μαζικά.&nbsp;</span> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> Αν δεν ήθελα να συνεχίσω πεζή σπρώχνοντας και βρίζοντας, έπρεπε να διακινδυνέψω μια πρωτόπειρη διαδρομή χωρίς φρένα.&nbsp; Όσο για τις βίδες, σ΄αυτήν την περίπτωση, είναι αδιάφορη η θέση&nbsp; τους.&nbsp; Τα φρένα λύνονται με μια απλή σύσπαση.&nbsp;</span></span></span></div><br /><br /><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Υστερόγαμον: Κάθε σύμπτωση με το ποδήλατό σας και τα λειτουργικά του μέρη είναι μάλλον απίθανη.&nbsp;</span></span></span><br /><br /><br /><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;">&nbsp;</span>Το ποστ αυτό έχει γραφτεί στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο Φόβο".&nbsp;&nbsp;</span></div></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: small;">&nbsp;Δείτε περισσότερα εδώ: &nbsp; <a href="http://www.grfear.blogspot.com/">Φόβος.&nbsp; Ο Δούρειος Ίππος της Εξουσίας.</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-6213333311610471394?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-37716919724102536862011-02-03T12:22:00.019+02:002011-02-06T13:14:06.774+02:00<div style="text-align: justify;">Σκοτεινό το μέλλον και θέλει προσοχή με τις λακκούβες και τους βόθρους, πάει και το μπροστινό φωτάκι μου, τό΄φαγε η βροχή και πολύ άντεξε, όλες οι βασιλείες έχουν ένα τέλος. Όμως ήταν σπάνιας ομορφιάς νύχτα με after ride για ηδονοθήρες ποδηλάτες α λά μπραζιλιέν, διασχίσαμε το πάρκο ολομούσκεμα μετά την μπόρα, με τα ποδήλατα στα χέρια και τα πόδια γυμνά πάνω στο γρασίδι, ακολούθησε ένα πάρτι μπαλώματος λάστιχου στο βενζινάδικο και θριαμβική επιστροφή με πεσίματα και κορναρίσματα από νεαρούς, που κάτι το κράνος κάτι τα βρακιά, με περνούν συχνά για αγόρι, κι εδώ πειράζουν στο δρόμο όχι τόσο τις γυναίκες αλλά τους άντρες, όοι, βάι μουλέεεκι, άιντε, μαυρούλη, νεαρέ, κωλοπαίδι, και τους απαντώ, άι, μουλέεεκι, και διαπιστώνουν την βλακεία και καρπαζώνει ο ένας τον άλλον, ιντζιότα, έσσα ε μουλιέρ, γυναίκα είναι, ηλίθιε, και λύνομαι στα γέλια, όχι μόνο αγόρι αλλά και αραπάκι.<br /><br />Μια παραπάνω με τέτοια τύφλα, να χρειάζομαι φωτάκια, σαν στροβιλανηφορίζω τα μπαλόις, δεν είναι η Μπραζίλια επίπεδη, είναι σε τρία επίπεδα, ρεπλίκα της αρχαίας Ηλιουπόλεως με πυραμίδες και λαβύρινθους, ο δορυφόρος απατά, τα φαινόμενα απατούν, κι εγώ γυρεύω μια κωλοφωτιά να βάλω στο ποδήλατο να διαλύσω για μερικά αστροδευτερόλεπτα το έρεβος, να΄χω ένα πρόσχημα να τρέχω στα γύφτικα. Μα με τέτοια κάψα καλύτερα να είχα μια γκαμήλα, αλλά τις μπλέξανε κι αυτές, τις κάνανε πολεμικά άρματα και δεν περισσεύουν, να πήγαινα αργά, λικνιστικά και θεωρητικά, κι άμα την παραζορίζω να γυρίζει να με φτύνει γεμάτα μες τα μούτρα, να φεύγει η ίωση που νόμισα πώς θά ΄φευγε, σβερκώθηκε σαν τον Γκουμούζα, δεν φεύγουν οι ιώσεις, μεταλλάσσονται και παίζουν, πότε ναυτία, πότε κράμπες, πότε κόψιμο, τζου μπρε, σιχτίρ, τίποτα, επιδημία, αλλά έτσι είναι, αχάριστοι αυτοί οι ξεβράκωτοι, εμίρη μου, μυαλό δεν βάζουνε κι όλο μες τους δρόμους να μην βλέπουμε μια στάλα προκοπή.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TUqBCTMe9VI/AAAAAAAABKo/l-mxJ6UPiT0/s1600/100_0903.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569405765709395282" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TUqBCTMe9VI/AAAAAAAABKo/l-mxJ6UPiT0/s400/100_0903.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 300px;" /></a><br />Δεν βλέπω και πυγολαμπίδες αυτήν την εποχή, διότι είχα μια επαναστατική ιδέα να μαζέψω μερικές να τις χρησιμοποιήσω για οικολογικό φωτισμό, αλλά πάλι πώς θα το έκανα εγώ αυτό στα αθώα τα έντομα, δεν ντρέπομαι πια καθόλου; Πάντως να πω με την ευκαιρία, ότι ο βραζιλιάνικες πυγολαμπίδες έχουν μια διαφορά από τις ελληνικές στην συχνότητα και την ένταση του φθορισμού.<br /><br />Πήγα λοιπόν μοιραία στο ποδηλατάδικο ρουφώντας μια καρύδα. Αλλά δεν είδα φως, είχε κάτι ακατάλληλα, και έφυγα ρουφώντας την καρύδα μου. Στο δρόμο μου ήταν ένα κατάστημα με είδη αναρρίχησης, loja de escalada, και επειδή είχα δει κάτι ποδηλατάκια να συχνάζουν εκεί, σκέφτηκα μήπως βρω κάτι σχετικό. Μπαίνω στη σπηλιά, είναι διαμορφωμένο σαν σπηλιά με κατάλληλες εξοχές στους κοίλους τοίχους να κάνουν προπόνηση οι αραχνοειδείς, δεν πρόλαβα να συνηθίσω απ΄τον ντάλα ήλιο στο μισοσκόταδο, βγαίνει ένας θεός μισόγυμνος, παθαίνω χάση, δεν είναι αυτή κατάσταση, όλα απότομα πια, έτσι πετάμε τα φανελάκια δηλαδή να παίρνουμε κόσμο στο λαιμό μας μέρα μεσημέρι με καύσωνα; Ένα φωτάκι να ψάχνω και να χάνω το φως μου;<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TUqBCHTu6ZI/AAAAAAAABKg/CRLtIxj1miY/s1600/100_0881.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569405762518575506" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TUqBCHTu6ZI/AAAAAAAABKg/CRLtIxj1miY/s400/100_0881.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br />Ευτυχώς ήταν ξανθός και αυτοκυριαρχήθηκα, γιατί αν έβγαινε πρώτος ο μελαχρινός με το μαγιώ που ήταν απασχολημένος να έρπεται γατζωμένος ανάποδα στα ενδότερα, θα με τρέχανε με αποπληξία στο Santa Elena. Ο εγκληματίας διέθετε φωτάκι. Μάλιστα διπλής χρήσης, για ποδήλατο και κεφάλι, όχι δεν θα το δέσω στο κεφάλι μου να πηγαίνω σαν σπηλαιολόγος που ξεστράτισε από τα καταχθόνια, αλλά είναι χρήσιμο το λάστιχο, δένει κι αυτό μια χαρά πάνω στο τιμόνι, κάνει και για σφεντόνα, αιμοστατικό επίδεσμο, και δίχτυ για τα ψώνια. Ο φακός δεν χρειάζεται μπαταρίες, είναι οικολογικός, το κουρδίζεις ένα λεπτό με μια μανιβελίτσα στην κοιλιά του και φωτίζει μια, μιάμισι ώρα. Οπότε δεν θα τρώω τα νύχια μου ούτε θα ξύνομαι, θα κουρδίζω το φωτάκι.<br /><br />Υστερόγαμον: Ya salam, moleque!<br />Οι φωτογραφίες αρχαίες από Λούβρο.<br /><br /><br />ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΕΠΙ ΣΥΝΔΕΣΜΩΝ:<br /><br /><div id="site-title"><a href="http://omadeon.wordpress.com/" rel="home" title="Anti-IMF Collaborative Blog">Anti-IMF Collaborative Blog</a><br /><br /><a href="http://inconue.wordpress.com/category/%CE%B1%CE%AF%CE%B3%CF%85%CF%80%CF%84%CE%BF%CF%82/">L'Enfant de la Haute Mer</a><br /><a href="http://www.arabist.net/"><br />The Arabist</a><br /><br /><a href="http://www.angryarab.blogspot.com/">The Angry Arab</a><br /><br /><a href="http://www.inanities.org/">Inanities (Sarah Carr)</a><br /><br /><a href="http://audioboo.fm/AJEnglish">Al Jazeera Audio Boo</a><br /><br /><blockquote>&nbsp;&nbsp; Επίσης:&nbsp;<a href="http://connectionwithcairo.wordpress.com/">Αqua</a>,&nbsp; <a href="http://www.egyptianchronicles.blogspot.com/">Ζηνοβία</a>, <a href="http://www.occupiedlondon.org/">Occupied London</a> και<a href="http://www.occupiedlondon.org/cairo/"> </a><a href="http://www.occupiedlondon.org/cairo/?page_id=2">Occupied Cairo,</a></blockquote><a href="http://www.occupiedlondon.org/">&nbsp;</a><a href="http://www.mundoarabe.org/">Mundo Arabe</a>, <a href="http://somostodospalestinos.blogspot.com/">Somos Todos Palestinos</a>, <a href="http://egitoebrasil.com/">Egito é Brasil</a>.&nbsp; </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-3771691972410253686?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-74814813572993414552011-01-20T09:45:00.009+02:002011-01-21T21:41:33.926+02:00<div style="text-align: justify;">Να σέρνομαι μέχρι το κοντινότερο σημείο που μπορούσα να βρω μια καρύδα πριν ψοφήσω από την κουφόβραση και να χειρονομώ στο παιδί με την μαχαίρα, γιατί είχε κολλήσει η γλώσσα μου, όχι η ξένη γλώσσα μου, η φυσική, η κρεατένια, και τα σωθικά μου όλα και το μυαλό μου έβραζε σαν αβγό στο μπρίκι, να πίνω την καρύδα με το καλαμάκι και αφού υδατοψύχθηκε ο εγκέφαλός μου, να σκέφτομαι, ότι, κοίτα μυστήρια πράγματα, τώρα ψηνόμαστε, φύγαν αποδώ προσώρας οι νεροποντές, τράβηξαν κατά το νότο και τους άλλαξαν τη γεωγραφία, αυτό δεν ήταν κατακλυσμός, η τιτανομαχία ήταν, αναπάντεχη ακόμα και για τα ντόπια δεδομένα, τρελλάθηκε το κλίμα ή απλά η γη γυρίζει. Και τώρα πετάνε ελικόπτερα πάνω από τις λασποβουλωμένες περιοχές, να χαρτογραφήσουν τον τόπο, γιατί μετακόμισαν λίμνες και βουνά και ποτάμια, και δεν ισχύουν πια οι γνωστοί χάρτες.<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TTfoWaw27YI/AAAAAAAABJ8/7K4mEi1aa6Q/s1600/recycle%2B004.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 345px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TTfoWaw27YI/AAAAAAAABJ8/7K4mEi1aa6Q/s400/recycle%2B004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564171336478551426" border="0" /></a><div style="text-align: justify;">Έπειτα βγήκε ένα υπέροχο υπεροπτικό φεγγάρι, στο βάθος αστραπές, οι λόφοι εδώ γύρω καλυμμένοι με ομίχλη, η λίμνη ήρεμη κι ο ιδρώτας να κυλάει ποτάμια προς τη λίμνη, τελικά βρέχει δε βρέχει μούσκεμα γίνεσαι, το κράνος βαρύ σαν κατσαρόλα, όπου βράζει, είπαμε, το αβγό. Έβγαλα μόνο το κράνος, τα φύλλα συκής τα κράτησα ως φόρο τιμής στον ενδεδυμένο πολιτισμό, κρατήθηκα μην πετάξω τα παπούτσια στη λίμνη και περίμενα στο οχταδρόμι την ομάδα των ποδηλατών, μα όταν πιάστηκα, πήγα λίγο πιο κάτω, όπου συνάντησα δυο τύπους, τον έναν τον Αναρούβαλο, τον γνώριζα, ο άλλος έμπλεξε, δεν έφτανε που προσπαθούσε να συννενοηθεί με τον πρώτο, έσκασε μύτη και μια απροσδιορίστου, αλλά να, μέσα από την ομίχλη, εμφανίστηκε η ομάδα των βρυκολακιασμένων και ανακουφίστηκε το επικοινωνιακό του δράμα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TTlBJ-FTRbI/AAAAAAAABKE/i0QiytiYS94/s1600/graf%2B002.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 324px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TTlBJ-FTRbI/AAAAAAAABKE/i0QiytiYS94/s400/graf%2B002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564550454132819378" border="0" /></a><br />Το δικό μου επικοινωνιακό δράμα ωστόσο είναι άλλου είδους και τραβολογιέται στις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, το ότι είχα αργήσει εκείνο το βράδυ στην ποδηλατική βόλτα οφειλόταν στον χρόνο που είχα σπαταλήσει σε τηλεφωνήματα, διότι δεν είχα ξαφνικά σύνδεση, στο ίντερνετ, αυτό αποκαταστάθηκε, πλην πρέπει να πάω στα κεντρικά να ζητήσω εξηγήσεις για έναν λογαριασμό οικτρά φουσκωμένο, είχε συμβεί και πριν τις γιορτές, υποτίθεται ρυθμίστηκε, και τώρα αν πληρώσω αυτόν τον λογαριασμό θα φτάνει μαζί με τον διορθωμένο στο ύψος του πρώτου φουσκωμένου! Τον οποίο έλαβα πάνω που έληγε, θα το κόψουν άσπλαχνα κι άντε μετά να θέλω τεχνικό να ρυθμίσει το μόντεμ, για κάποιο σκοτεινό λόγο δεν ρυθμίζεται με το πρόγραμμα που πήρα μαζί με την συσκευή. Όποιος διαβάζει αυτά και δεν βγάζει άκρη, δεν πειράζει, ούτε και γω, κανονικά θα έπρεπε να ανοίξω έναν ιστότοπο "οδηγός τηλεπικοινωνιών Βραζιλίας", τόσο υλικό έχω μαζέψει, αλλά έκρινα, ότι πεταμένος κόπος, τα γεγονότα θα με υποσκελίζουν πάντα.<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TTWcBXAybhI/AAAAAAAABJs/XCPwMKL6RIw/s1600/recycle%2B001.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 321px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TTWcBXAybhI/AAAAAAAABJs/XCPwMKL6RIw/s400/recycle%2B001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563524461857238546" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Αν λοιπόν δεν κάθεται τούτο και στραβώνει κείνο και σούρνεται από πάνω μια ίωση κατηραμένη, που θρέφει η κουφόβραση και μου χαλάει το γιουβέτσι, καταλήγω στη συνηθισμένη μου τακτική του αρμενίσματος στην αιωνιότητα πασπαλισμένη με λίγη ντόπια αμεριμνησία, και κάπως πως ρυθμίζονται όλα. Ανησυχώ, ότι θα μου κόψουν την σύνδεση, αν δεν πάω στην εταιρεία εγκαίρως; Το ξεχνάω και πάω όποτε με βολέψει, δοκιμασμένο και παλιότερα. Χάνω το πενηντάρι με τους ποδηλάτες; Σχεδιάζω στο επιτελείο μου εκδικητική διαδρομή με καταρράχτες στο μενού. Ξυπνάω άρρωστη και κείνη την ημέρα ακριβώς ειδοποιούμαι για επισημότητα, η οποία είχε αναβληθεί και ετοιμαζόμουν αδίκως; Κανένα πρόβλημα, φοράω ρούχα άνετα τύπου πιτζάμα και στρώνομαι στην πολυθρόνα κατά την διάρκεια της τελετής με μια αλύρ "άπαγε του πρωτοκόλλου". Φοβάμαι ότι θα με πειράξει το φαγητό; Τρώω κανονικά, και βάζω κι άλλο. Κλείνω με μους σοκολάτας.<br /><br />Υστερόγαμον: Δεν αρπάζω τη μέρα. Την αφήνω ν΄ανεμίζει. <br />Τα graffiti ξετρυπωμένα από την Asa Norte, Brasília DF.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-7481481357299341455?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-73622478531615857632011-01-13T16:30:00.037+02:002011-01-14T06:18:01.918+02:00<div style="text-align: justify;">Είμαι στο ποδήλατο και στάζουν σταγόνες απ΄το γείσο του κράνους στη μύτη μου, την ξεροκοκκινισμένη και ξεφλουδισμένη, το οποίον κατάλαβα τότε, ότι ξεφλουδίζει, γιατί εκτός απ΄τις σταγόνες της βροχής, μ΄ενοχλούσε και κάτι άλλο στην όραση, ήτοι τα ξεφλουδίδια! Τί "καλοκαίρι" είναι τούτο; Αλλά δεν μπορεί να είσαι στον άτιμο τον τροπικό, που συμπεριφέρεται, να σε κάψω Γιάννη, να σ΄αλείψω λάδι, και να σκέφτεσαι με την λογική των τεσσάρων εποχών, μα την κουνουπιέρα του Βιβάλντι!<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι δεκατέσσερις εποχές, αυτές μάλιστα. Κρύο, αέρας, βροχή, καύσωνας, κουφόβραση, υγρασία, συννεφιά, ήλιος, σκόνη, ποτάμια, λάσπη, στρόβιλοι, νηνεμία, ξαστεριά, όλα μαζί μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, τουριστική έκδοση, να μην χάνουν οι επισκέπτες την συγκίνηση. Θερμοκρασία κυμαινόμενη από 13 ως 33 βαθμούς, δεν αστειεύομαι, παρακαλώ πολύ, δεν φτάνει που δυσκολεύομαι να περιγράψω αυτό το πράγμα, οι δυσπιστίες μου έλειπαν!<br /><br />Κάποτε σκέφτομαι, μού θυμίζει τον Σεπτέμβρη, ή τον Μάρτη... σιωπή, τίποτα δεν σου θυμίζει, καλύτερα να μην ξεχνάς την αντηλιακή και τα γυαλιά ηλίου όταν βγαίνεις με πυκνή συννεφιά και ψιλόβροχο. Όπου οι ομπρέλες έχουν διπλή χρήση, στη βροχή και τον ήλιο, και κάποιοι με ποδήλατο επίσης, συνειδητοποιημένοι, όχι σαν κι εμένα την άσχετη, κυκλοφορούν με την ομπρέλα στην οριζόντια μπάρα, έτσι με στιλ. Πάλι, πώς να περιγράψεις το στιλ; Ποιο στιλ; Καπέλο, κοστούμι και σαγιονάρα, μίνι και γουνάκι, καλσόν, μπότες και μπλουζάκια με αραχνοΰφαντα φτερά, απέξω το παλτό κι από μέσα το μαγιώ, για όλα τα διεστραμμένα γούστα του καιρού!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TS87DcMamCI/AAAAAAAABIs/VK64JFYP_i4/s1600/depois%2Bda%2Bchuva%2B001.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TS87DcMamCI/AAAAAAAABIs/VK64JFYP_i4/s400/depois%2Bda%2Bchuva%2B001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561728995119765538" border="0" /></a><br />Κάθομαι, κοιτάω όλο αυτό το καρναβάλι και ακούω τη σάμπα καριόκα "βρέχει κι ο κόσμος τρέχει". Ψέμματα, κανείς δεν τρέχει. Πέφτουν βέβαια κάτι χοντρές σταγόνες αλλά είναι όλοι χαλαροί, το ίδιο και γω, που με μια ψιλή βροχή παλιότερα ψαχνόμουν στην Αθήνα και τώρα κάθομαι ανάσκελα και δεν σκοτίζομαι καθόλου. Χαλαρά κι ανάλαφρα. Έβρεχε από τις παραμονές των Χριστουγέννων μέχρι του Άη Γιάννη, συνέχεια συνέχεια συνέχεια. Συνέχεια. Κατόπιν έσκασε έναν καύσωνα με ήλιο. Τώρα ο καιρός είναι πάλι ανεμογκαστρωμένος, και κυκλοφορεί μια ίωση με συμπτώματα εγκυμοσύνης.<br /><br />Δεν κυκλοφορεί μόνον η ίωση, κυκλοφορούν και ποδηλάτες με τα προσωπικά τους έγγραφα μέσα σε σακουλάκια, αυτά για τα τρόφιμα, που κλείνουν αεροστεγώς, για προφύλαξη απ΄τη βροχή. Αλλά το ραδιοφωνάκι δεν την γλίτωσε. Δεν το είχα βάλει με τα άλλα τρόφιμα. Πιάνει πλέον μόνο ένα σταθμό, της Γερουσίας, και παίζει στην διαπασών. Κόλλησε. Το άνοιξα να το φτιάξω, υποτίθεται. Τώρα πιάνει μόνο την Βραχνή Γερουσία. Στην διαπασών. Ζητείται κωφός γέρων να του το χαρίσω.<br /><br />Ήμουν σε μια υπηρεσία κι έψαχνα τα σακουλάκια σαν κάτι γριές παραλοϊσμένες και μ΄είχαν πιάσει νευρικά γέλια, όταν η υπάλληλος αντί για το διαβατήριο, άνοιξε το σημειωματάριο, που το είχα βγάλει για να δώσω κάτι άλλα στοιχεία, κι έπαθε σοκ, ήταν όλο πασαλειμμένο ξερά μελάνια, με κοιτάει, όσο και να δαγκωνόμουν είχα διπλωθεί στα δύο, γιατί η εικόνα που παρουσίαζα δεν ήταν καλύτερη, όλο ξεραμένες λάσπες, αφού πηγαίνοντας, πάνω σ΄ένα κομμάτι άδειου πεζοδρομίου, δεν έβρεχε, αλλά ιδού, ερχόταν αντίθετα ένα λεωφορείο του σκοτωμού, πλαααααφ, πετάει όλα τα λασπόνερα, ανφάς και κατάμουτρα, να το φχαριστηθώ η άρρωστη, που είχα βάλει τ΄απορρυπαντικά μου και τ΄αποσμητικά μου και τράβαγα σε ρυθμό βραζιλιάνικης ρέγκε.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TS_NG5IkyII/AAAAAAAABJc/OVaSfVFPsrU/s1600/depois%2Bda%2Bchuva%2B003.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 395px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TS_NG5IkyII/AAAAAAAABJc/OVaSfVFPsrU/s400/depois%2Bda%2Bchuva%2B003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561889583125547138" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Κάπως αργά βέβαια αλλά κατάλαβα γιατί ήταν άδειο εκεί. Όμως είχα αποφύγει να πάω εναλλακτικά από το χώμα, γιατί την τελευταία φορά είχε γλιστρήσει το λάστιχο στο πετρωμένο αλλά βρεγμένο έδαφος, έπεσα δεξιά κι ένιωσα ένα τσίμπημα σαν από τσουκνίδα κοντά στον αστράγαλο. Κοιτάω το γρασίδι, ούτε τσουκνίδα, ούτε τσουκνιδόσπορος. Αργότερα, κάτι με έτρωγε εκεί όπως ο κνησμός από κουνούπι. Ήταν λίγο πρησμένο, είχε μια φουσκάλα και ένα τσίμπημα στη μέση! Μυστηριώδες βραζιλιάνικο έντομο, που υπερασπίζει την περιοχή του από αστραγάλους ποδηλατών; Δεν είχα άλλες συνέπειες από το τσίμπημα αλλά κάπου κάπου με τρώει ακόμα. Από τότε επίσης συμβαίνουν διάφορα βλακώδη.<br /><br />Έχω σπάσει δύο φωτάκια μέσα σε μια βδομάδα. Το ένα έπεσε σ΄ έναν έρημο δρόμο και γυρίζοντας να το πάρω, εμφανίζεται ένα αυτοκίνητο και πήγαινε λες επίτηδες πιο άκρη και το πάτησε! Το δεύτερο φωτάκι το έχω χτυπήσει σε μια κολώνα και αποτελειώθηκε σκορπίζοντας σ΄ένα σκουπιδοχωματόδρομο. Τώρα είναι δεμένο για πάντα με μονωτική.<br /><br />Το δεξί πετάλι έγινε τιρμπουσόν, όταν γλίστρησα πίσω από μια τορτερία, με μηδενική ταχύτητα, σε ειδυλλιακό δρομάκι του πάρκου. Ο κόσμος πετάχτηκε πάνω όταν άκουσε την ακατανόητη κραυγή "γαμώτο"! Η αλλοδαπή ποδηλάτισσα συνειδητοποίησε μαζεύοντας τα πόδια, τα χέρια και τα πετάλια της, ότι είχε πατήσει πάνω σε ύπουλα λάδια, που είχαν τρέξει από μια κόκκινη μηχανή που καμάρωνε πλυμμένη και μοσχομυρισμένη παραδίπλα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TS87OZRZ3TI/AAAAAAAABI8/D0fdexJlhWs/s1600/depois%2Bda%2Bchuva%2B010.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TS87OZRZ3TI/AAAAAAAABI8/D0fdexJlhWs/s400/depois%2Bda%2Bchuva%2B010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561729183313943858" border="0" /></a><br />Γυρίζω όπως όπως τη μισή Brasília, τρία ποδηλατάδικα είχαν μόλις κλείσει το ένα μετά το άλλο. Στο τέταρτο, λέει ο τύπος, amanhã, αύριο και νωχελικά, είχαν τελειώσει τα πετάλια! Amanhã, έρριχνε ο ουρανός καραβέλες και τύμπανα. Ξεβιδώνω τις δύο από τις τέσσερις βίδες, που είχαν μείνει, βγάζω το πλαίσιο και τί να δω; Από πλαστελίνη τα φτάχνουνε, με το χέρι το έφερα. Βρίσκω και δυο βίδες στο αρχείο μου, σφίγγω πάνω στη βάση και το συνεφέρνω πλήρως.<br /><br />Καθαρίζω το ποδήλατο με το καλέμι, να σπάσει το νταμάρι στα μηχανικά μέρη, λύνω τη σέλα γιατί έτριζε, περνάω γραφίτες, περνάω κεριά, σαπουνίζω το πάτωμα, φτιάχνω μανικιούρ και ψάχνω στην ντουλάπα μου κάτι άσπρο και ελαφρύ γιατί ήμουν καλεσμένη κι είχε πιάσει κουφόβραση. Βέβαια, την πρωτοχρονιά, που το΄χουν έθιμο να πηγαίνουν όλοι σαν γαλατάδες, εγώ δεν το΄ξερα και βρέθηκα σαν την μύγα μες το γάλα. Διαλέγω ρούχα αφροπλυμμένα με αγνό σαπούνι κοκοκάρυδου αλλά δεν μπορούσα να τα φορέσω. Όλα καφέ ολέ, είχε τρυπώσει σίφουνας από τα φινιστρίνια της καμπίνας του πλοίου κι άφησε το επισκεπτήριό του πάνω στ΄ ανοιχτόχρωμα, όλα, όσο για τα σκούρα, απλώς δεν πολυφαίνεται. Ο υποψήφιος μπόγος για το καθαριστήριο περιμένει αδίκως, γιατί αυτό το κοκκινόχωμα είναι μάλλον ανεξίτηλο.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TS87OSVg7EI/AAAAAAAABJE/kF4w0saqz4Y/s1600/%25CF%2584%25CE%25B9%25CF%2581%25CE%25BC%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2583%25CE%25BF%25CE%25BD%2B007.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TS87OSVg7EI/AAAAAAAABJE/kF4w0saqz4Y/s400/%25CF%2584%25CE%25B9%25CF%2581%25CE%25BC%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2583%25CE%25BF%25CE%25BD%2B007.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561729181452135490" border="0" /></a><br />Όσο κάθεται ο μπόγος που βαριέμαι να τον πάω στην λαβαντερία, κάθομαι και γω και διαβάζω Καμύ, μισοβρεγμένη και με τσουρουφλισμένη μύτη. Στο τέλος του τρίτου κεφαλαίου του <span style="font-style: italic;">Πρώτου Ποδηλ... ε... Ανθρώπου</span> διαπιστώνω, ότι τελειώνει ο καπνός. Κατεβαίνοντας στο κέντρο και ψάχνοντας τους ποδηλάτες, που ανέβαλαν τη βόλτα λόγω του τρελαμένου καιρού, παίρνω από το καπνοπωλείο, το μοναδικό που έχει καπνό για τσιγάρα, δύο πακέτα και μου δίνει κι ένα δώρο. Τώρα πρέπει να ξαναπάω να τσακωθώ με τον καπνοπώλη, γιατί ο καπνός δεν καπνίζεται, μυρίζει κάτι φριχτό, κάτι σαν χλωρίνη. Ψόφησαν τα καπνά στ΄ αμπάρια; Τα ψέκασαν με ποντικοφάρμακο; Συμφέρει τον καπνοπώλη να με ξακάνει μια κι έξω με την μέθοδο των ηρωίδων του Ξανθούλη; Τον δωροδόκησαν οι αντικαπνιστές;<br /><br />Δεν έχω καπνό. Δεν έχω ομπρέλα. <a href="http://www.youtube.com/watch?v=y0O00C7a3jM"> </a><a href="http://www.youtube.com/watch?v=y0O00C7a3jM">Δεν έχω πρόβλημα</a>.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-7362247853161585763?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-31791166253336697872011-01-07T11:50:00.012+02:002011-01-08T02:26:25.210+02:00<div style="text-align: justify;">Ποιας ράτσας είναι η γάτα σου;<br />Κάδου (απορριμάτων)!<br />Αυτό το βαλιτσάκι για pets της Λουί Βιτόν κάνει όσο ένα εισιτήριο αλερετούρ Αθήνα - Ρίο συν διαμονή 4 μέρες με ημιδιατροφή!<br />Δεν ξέρω, εμένα είναι Κοκό Σανέλ!<br />Έχει βγάλει η Σανέλ βαλιτσάκι για pets;<br />Η <span style="font-style: italic;">γάτα</span> μου είναι Κοκό Σανέλ!<br />Τί λικέρ είναι αυτό, κύριε οικοδεσπότα;<br />Σοκολάτα;<br />Κανέλλα μάλλον...<br />Πού να ξέρω, τί στο διάβολο είναι!<br />Πάμε να δούμε το κοτέτσι! Πού βρίσκεται;<br />Κοντά στην πισίνα!<br />Ελληνίδες είναι οι κότες;<br />Όχι Βραζιλιάνες!<br />Το ίδιο μυρίζουν!<br />Έχω και γαλόπουλα!<br />Μα τί νταπαντούπα είναι αυτό πια... το απόγευμα άκουγα Τσιτσάνη!<br />Κοίτα, μωρέ, σαν τ΄άλογα καθόμαστε πάνω στα σκαμνιά...<br />Αυτές τις σαλάτες τις φτιάχνει μια Γιαπωνέζα!<br />Άμα πάω στην Ελλάδα αυτό που έχω επιθυμήσει είναι ένα κριθαράκι φούρνου, όχι στο πώς το λένε...<br />Πήλινο;<br />Όχι, στο ταψί!<br />...και πήγε και πήρε εκείνη τη φέτα από το Σάουν Πάουλου, που μύριζε τραγίλα...<br />Υπάρχει φέτα από τράγο;<br />Στην πρεσβεία με σορτσάκια; Γιατί εσύ κι όχι εμείς;<br />Για να μπορώ να βουτήξω αμέσως στην πισίνα!<br />Η πισίνα είναι του πγέσβη!<br />Δεν θα προλάβει!<br />Θέλω να το δω αυτό!<br />Να βγάλει το δίχτυ...<br />Πόσα χρόνια τό΄χετε κόψει;<br />Δύο βδομάδες!<br />Πήγαμε στα καρτ.<br />Προτιμώ ιππασία σε φαζέντα!<br />Μα είναι ασέλωτα!<br />Καλύτερα...<br />Πάλι βρέχει...<br />Αυτή η δυνατή είναι το καλύτερο μασάζ!<br />Αλήθεια;<br />Πώς είναι τα πράγματα στην Ελλάδα;<br />Μμμμ...<br />Στο είπα, που ήθελες να γυρίσεις! Άκου τα! Αλλά θα καλυτερέψει, ε;<br />Πάω στοίχημα ότι αυτό είναι μαμάου κομπόστα με κανέλλα.<br />Όχι κολοκύθα είναι. Με κανέλλα.<br />Λοιπόν... δεν θα φτιάξουν σύντομα τα πράγματα στην Ελλάδα;<br />Ναι. <span style="font-style: italic;">Κομπόστα</span> (= me skata, portug.).<br />Ποια είναι αυτή;<br />Η γυναίκα του αντιπροέδρου!<br />Νόμιζα η κόρη του!<br />Μια βασίλισσα ελληνίδα!<br />Τί;<br />Άσε, τον χιτώνα εννοούν...<br />Να δεις, που αυτός έχει κάνει πλαστική... δεν μπορεί, μόνο τα μπότοξ...<br />Ποιος ο αντιπρόεδρος;<br />Όχι ο πρόεδρος!<br />Αυτός ο κοντός πόσο χρονών είναι;<br />Ογδόντα και βάλε!<br />Μα ακόμη υπουργός;<br />Εμείς είχαμε και πρωθυπουργό!<br />Αυτό είναι το τελευταίο μου τσιγάρο. Το κόβω! Ο γιατρός...<br />Φέτος δεν στολίσανε καλά την Μπραζίλια.<br />Τα φάγανε!<br />Πού πήγε κείνο το νεκροταφείο μικρών ζώων;<br />A, έγινε mall.<br />Λοιπόν μπήκα στην κουζίνα και είδα πώς το φτιάχνει! Απίστευτο! Με μπεν-μαρί!<br />Το ωροσκόπιό μου λέει επαγγελματική άνοδο και μηδέν λεφτά. Δεν βγάζει νόημα. Θα κοιτάξω και το βραζιλιάνικο!<br />Εμένα λέει στα ερωτικά 4-5 ζώδια μέχρι τον Ιούνιο!<br />Τί έπαθε το καπώ;<br />Πήγαν να τ΄ανοίξουν στην Γκουαρά να πάρουν το αλάρμ.<br />Να πάμε από τα δυτικά, γιατί από την άλλη βρέχει ήδη!<br />Μα, στην ανηφόρα σαμαράκια; Θα μού σβήσει...<br />Foda se! (=na gamithei, portug.). Δώσε μου απ΄τα δικά σου!<br />Είναι τύφλα, κάνει οχτάρια!<br />Πάλι στο ίδιο σημείο βγήκαμε!<br />Κοίτα μια ουρά στη γέφυρα!<br />Όχι δεξιά, εκεί πάνε για τη μακούμπα (αφρικανικές τελετές)!<br />Στη λάσπη θα κολλήσουμε...<br />Τί θα παίξουμε;<br />Τον "φίλο του τζάγκουαρ".<br />Κίτρο; Με κανελλογαρύφαλλα;<br />Βάλτο εκεί στην άκρη, για τα έντομα!<br />Φεύγουν με τα κανελλογαρύφαλλα;<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-3179116625333669787?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-79248901733745640832010-12-28T21:45:00.017+02:002010-12-30T22:24:41.209+02:00<div style="text-align: justify;">Επειδή ο πρόσφατος λόγος για άριες και καθότι δήλωσα ότι αυτό το μπλογκ ειδικεύεται στην όπερα μπούφφα, οφείλω ν΄αποτίσω φόρο τιμής στον Κουρέα, εν προκειμένω της Brasília. Ο οποίος τυγχάνει προσωπικός κουρέας της πυκνής και απαιτητικής μου κόμης, ο Ντον Πέντρου.<br /><br />Πριν συναντήσω τον Ντον Πέντρου είχα δοκιμάσει τρεις κομμωτές και δυο κομμώτριες, σε τέσσερα κομμωτήρια, στα οποία βέβαια αξίζει να καθίσει κανείς, τουλάχιστον για να κόψει σαπουνοπερική κίνηση. Οι βραζιλιάνοι έχουν μανία με την εμφάνιση και σε κάθε γειτονιά θα βρεις δέκα κομμωτήρια που προσφέρουν απαραιτήτως και περιποίηση προσώπου και νυχιών, κι άλλα τόσα μπαρμπέρικα, χώρια τα ινστιτούτα αισθητικής, σπα και γυμναστήρια.<br /><br />Με τέτοια αφθονία, τί πιο απλό από ένα κούρεμα. Με μια βασική παράμετρο. Οι περισσότερες βραζιλιάνες έχουν μακρύ έως πολύ μακρύ ίσιο μαλλί, οι μαλακτικές κρέμες πουλιούνται με τον κουβά στη λιανική! Οι άντρες πάλι έχουν σχεδόν όλοι πολύ κοντά μαλλιά, τα οποία φροντίζουν συχνά συν ξύρισμα γυαλί. Μια μάλλον ξεχασμένη στην Ελλάδα εικόνα είναι το μεγάλο μπαρμπέρικο με τους καλφάδες στη σειρά. Οι δε <span style="font-style: italic;">μπαρμπεαρίες </span>έχουν ονόματα όπως <span style="font-style: italic;">Ησαΐας</span>, <span style="font-style: italic;">Σαμψών, Ονούφριος</span>, <span style="font-style: italic;">Αβεσσαλώμ</span>, άμα έρθει κι ο Αρμαγεδδών να μας βρει τουλάχιστον φρεσκοκουρεμένους.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TRuHDkJP2vI/AAAAAAAABIQ/Mn1Ab_uFI98/s1600/%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B5%25CE%25B1%25CF%2582.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 252px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TRuHDkJP2vI/AAAAAAAABIQ/Mn1Ab_uFI98/s400/%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B5%25CE%25B1%25CF%2582.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5556183060603460338" border="0" /></a><br />Στα δε κομμωτήρια, <span style="font-style: italic;">Σαλόις ντζι Μπελέζα</span>, παρακολουθεί κανείς απίστευτα πράγματα, άντρες και γυναίκες να φέρνουν μαζί τους φυλλάδια με διάφορα μοντέλα ή ηθοποιούς και να συζητάνε επ΄άπειρον μεταξύ άπειρων καφεζίνιους με τους κομμωτές πώς θα πετύχουν την ίδια κουπ ή βαφή, μεγάλη πέραση έχουν κάτι σουηδοί με μαλλί αχυρέ ξέξασπρο, δεν αντέχω, προτιμώ τους μαύρους, μαύρους, όχι σουηδούς!<br /><br />Όμως τόση περιρρέουσα χαλαρότητα δεν μ΄αφήνει ούτε να συγχιστώ, ας γίνουν και σουηδοί να δω τί θα καταλάβουν, εμένα πάλι το θέμα μου ήταν ότι πιο εύκολα μπορούσα να γίνω σουηδέζα από το να βρω ένα κούρεμα της προκοπής. Οι <span style="font-style: italic;">καμπελερέϊρους </span> δεν έχουν ιδέα από πολύ κοντό γυναικείο μαλλί. Δεν υπάρχει καν στις παραστάσεις τους. Υποσυνείδητα το ψαλίδι τους αρνείται να κόψει. Οι βαφές είτε στα κομμωτήρια είτε στο εμπόριο είναι συνήθως πολύ καλές, αλλά από ψαλίδι έφτασα στο σημείο, ένα βράδυ πού ΄βρεχε πολύτονα κι είχα την άλλη μέρα χιλιόμετρο με τους ποδηλάτες, αφού έκανα γενική μπωτέ στο ποδήλατο, έπαιξα και τρεις ψαλιδιές στα μαλλιά μου να μη μ΄ενοχλούν.<br /><br />Στο χιλιόμετρο βέβαια φορούσα το κράνος και δεν έτρεχε τίποτα, όμως μετά που το έβγαλα, κάτι έπρεπε να γίνει κι ας μου δώσανε ειλικρινή συγχαρητήρια για το κούρεμα, από κει να καταλάβει κανείς. Αθλιότης. Συχνά μπαίνω στον πειρασμό να μην ασχοληθώ πια και να τ΄αφήσω όπως παλιότερα, να γίνω γενοβέφα, αλλά το σχέδιο πάντα αποτυγχάνει κάποια κρίσιμη στιγμή που θα φρίξω από τη ζέστη και τότε βρήκα τον Ντον.<br /><br />Ένα βράδυ σε μια quadra κοντά στο σπίτι μου είχα πάει για καφέ και τρωγόμουν με το μαλλί μου. Ήταν Παρασκευή και από κεκτημένη βαρεμάρα ανέβαλα όλη την εβδομάδα να πάω στο κομμωτήριο. Ο βαθύτερος λόγος όμως δεν ήταν η κλασική μου ραθυμία αλλά το ότι γνώριζα, πως πάλι θα πήγαινα για κούρεμα και θα έβγαινα με μαλλί, μυστήρια πράγματα! Έκανα λοιπόν την απλή λογική σκέψη, αφού κυρίως οι άντρες έχουν κοντό μαλλί εδώ, πρέπει να δοκιμάσω σε μπαρμπέρικο! Το΄χα βέβαια σκεφτεί και παλιότερα αλλά στ΄αστεία, τώρα όμως το θέμα τέθηκε σοβαρά!<br /><br />Φέρνω την quadra γύρω γύρω, κοιτάζω δυο μπαρμπεαρίες, τις απορρίπτω. Αν ήταν για μπαρμπέρικο έπρεπε να είναι όχι απλά παραδοσιακό αλλά σκληροπυρηνικό. Όχι θεωρίες, όχι φρου φρου κι αρώματα. Για ποιο λόγο; Για να λάμψει η τέχνη! Βλέπω άλλα δυο. Το ένα γυμνό. Μπαίνω στο γυμνό.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TRuG6m6XFwI/AAAAAAAABII/0BL9yp5krEo/s1600/picaso%2Barias.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 323px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TRuG6m6XFwI/AAAAAAAABII/0BL9yp5krEo/s400/picaso%2Barias.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5556182906727503618" border="0" /></a><br />Ο Ντον Πέντρου - έγραφε το όνομά του απέξω - έσβηνε με τη φαλτσέτα τις φαβορίτες ενός κοκκινοπρόσωπου γίγαντα. Ρωτάω αν έχει χρόνο, είχε, κάθομαι. Μάλλον απλώνομαι. Κι αρχίζω να κάνω ένα πράγμα, που γενικά μ΄αρέσει πολύ, να παρατηρώ κάποιον την ώρα που φτιάχνει κάτι. Είναι μια οπτική μουσική.<br /><br />Αφού ο γίγαντας έγινε άνθρωπος, σηκώθηκε να φύγει χαιρετώντας ανάλαφρος τον κουρέα και εμένα. Όσο ο Ντον με ετοίμαζε, εξήγησα την κατάσταση. Μετά τις συστάσεις, αρχίζει μια συζήτηση για τα έγχορδα δωματίου. Αυτή προέκυψε, όταν πέρασαν οι σπουδαστές ενός ωδείου εκεί κοντά με τα βιολοντσέλα στην πλάτη και διαπίστωσα, ότι συχνάζουν σ΄αυτόν. Παρότι άσχετη με μουσική, συμμετείχα, διότι εκείνο το διάστημα διάβαζα τον Δρ. Φάουστους του Μαν και βρισκόμουν στο κλίμα.<br /><br />Ο μαέστρος λοιπόν είχε ελαφρύ χέρι. Με σκούρο ριγέ παντελόνι, μαύρα παπούτσια, άσπρο πουκάμισο, ήταν υπεύθυνος μιας ισορροπημένης ενορχήστρωσης, τα αλέγκρι ελεύθερα αλλ΄όχι έωλα, τα λέντι όσο δραματικά πρέπει, όχι όμως ανιαρά. Ένα σύνολο.<br /><br />Αλλά την δεύτερη φορά που πήγα... τί ήταν αυτό, τί είχε συμβεί; Μήπως πήγα σε λάθος σημείο; Βόλταρα πάνω κάτω ψάχνοντας, μα τότε βγήκε από μέσα ο Ντον και χαιρετηθήκαμε, τότε κατάλαβα, πώς, ω, φρίκη, ω, άτεγκτη μοίρα! Είχε ανακαινίσει το κατάστημα, μάλιστα είχε βάλει τον καινούργιο πάγκο με τον καθρέφτη απέναντι στ΄αριστερά. Α, λέω, δεν το αναγνώρισα, εκείνος πανευτυχής το θεώρησε θετική παρατήρηση κι εγώ βυθιζόμουν στην απελπισία.<br /><br />Σκάλωνε στο κορδόνι της ποδιάς γύρω από το λαιμό μου και δεν μπορούσα να το καταπιώ. Τελοσπάντων, σκέφτηκα για να παρηγορηθώ, ο χώρος άλλαξε, όχι το χέρι του κουρέα! Όμως ένα χτύπημα πιο φοβερό με περίμενε. Κάτι έλειπε αλλά δεν το είχα προσέξει αμέσως. Φριχτές υποψίες με είχαν βέβαια προϊδεάσει, όταν δεν είδα τη λουρίδα ακονίσματος. Οι υποψίες έγιναν βεβαιότητα, όταν ένας περήφανος Ντον Πέντρου έβαλε σε λειτουργία μια μικρή ξυριστική μηχανή με επαναφορτιζόμενες μπαταρίες!<br /><br />Η φαλτσέτα! Πού πήγε; Άφαντη! Κατέρρευσα. Με συνέφερε ένα ελαφρύ χτύπημα με την πετσέτα. Στήθηκα στα πόδια μου με κόπο και σύρθηκα μέχρι έξω. Α, λέει, πού είναι εκείνη η παλιά κούρσα; Γιατί είδε το καινούργιας κοπής βουνίσιο ποδήλατο και δεν φάνηκε να το χωνεύει. Η ερώτηση ενεργοποίησε τρομερά αισθήματα εκδίκησης! Πρώτα τον βασάνισα λίγο. Εξηγούσα σαδιστικά, ότι αυτό είναι πιο καλό, εκτός από χώμα και για ορισμένες δυσκολίες μέσα στην πόλη, πιο μοντέρνο, πιο ανθεκτικό. Εκείνος δεν πειθόταν, αναζητούσε την αντίκα. Τότε τον σέρβιρα. Η παλιά κούρσα; Εκεί ακριβώς που είναι κι η φαλτσέτα!<br /><br /><br />Υστερόγαμον:<br /><br />Ο Picasso είχε στενή φιλία 26 χρόνων με τον κουρέα του Eugenio Arias, εξόριστο συμπατριώτη του, και συζητούσαν για τα νέα από την Ισπανία, όπως και για το κοινό τους πάθος τις ταυρομαχίες. Ο κουρέας χαρακτηρίστηκε από τον ζωγράφο ως "ένα μπαλόνι οξυγόνου για εμάς", τους εξόριστους δηλαδή, που σύχναζαν εκεί. Ο Arias απήγγειλε ισπανική ποίηση και ο Picasso σχεδίαζε κυρίως πάνω στα αντικείμενα του κουρείου. Σήμερα εκτίθενται ως "συλλογή Arias" στο <a href="http://www.madrid.org/museo_picasso/Picasso_y_Arias/la_amistad/index.htm">Museo Picasso</a> της Μαδρίτης. Από αυτήν την συλλογή το σχέδιο της κούπας ξυρίσματος με κεφάλι ταύρου στη δεύτερη εικόνα.<br /><br />Στην πρώτη εικόνα ξυλογραφία του Albrecht Dürer, υποθέτω, γιατί δεν βρήκα πηγή.<br /><br />Ο τίτλος της ανάρτησης παράφραση του "<a href="http://www.youtube.com/watch?v=012dIqLM_qo">O Κουρέας της Σεβίλλης, ή η Άχρηστη Προφύλαξη</a>".<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-7924890173374564083?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-80572971388640463922010-12-23T01:21:00.031+02:002011-02-07T08:46:11.799+02:00<div style="text-align: justify;">Άαααχ, καλοκαίριασε! Μεγάλωσε η μέρα, είδαμε φως, επιτέλους! Με την πανσέληνο προχτές στη θερινή ισημερία (sic), το εορταστικό σκηνικό στο κέντρο της Brasília ξεπέρασε σε σουρρεαλισμό τον <span style="font-style: italic;">Fitzcarraldo</span>. Όχι, δεν βγήκαν πλοία στο Οροπέδιο, αν και η οικοδόμηση της πόλης στο <span style="font-style: italic;">Planalto Central </span>είχε χαρακτηριστεί παραφροσύνη παρόμοιου είδους με του ήρωα του Herzog. Σήμερα οι εταιρείες προσφέρουν ρεβεγιόν με κρουαζιερόπλοια στον Αμαζόνιο, είδα τις διαφημιστικές πινακίδες ξαφνικά μες το σκοτάδι κι έχασα το τιμόνι, να φουντάρω, ποδηλάτης στη λίμνη! Το ποδήλατό μου για μια πιρόγα!<br /><br />Όταν ήρθα εδώ, η περιοχή της κεραίας της τηλεόρασης στο κέντρο ήταν μια σκέτη ερημιά. Σκιαζόσουν να την διασχίσεις βράδυ, τρόμος, ρωτήστε καλύτερα την Βαρώνη που τής είχαν κοπεί τα γόνατα και δεν μπορούσε να περπατήσει, γιατί εγώ δεν πιάνομαι, είμαι τέρας της φύσεως και γελάω. Το πρώτο βράδυ που πέρασα από κει, ήταν με τα πόδια γιατί δεν είχα μοντάρει το ποδήλατο κι έκανα μια ώρα να πάω και νά΄ρθω μες το άγνωστο. Βγαίνει ένας τύπος στο ημίφως. Κανονικά θα έπρεπε τουλάχιστον να τσιρίξω. Αλλά δυστυχώς αδυνατώ να τσιρίξω. Είμαι απελπιστικά βαρύτονη. Κι ο τύπος ήθελε απλώς ένα τσιγάρο, όχι άριες κι εξεζητημένα πράγματα.<br /><br />Στη βάση του λοφίσκου που είναι τοποθετημένη η κεραία δίνονται συχνά ελεύθερες συναυλίες και ο κόσμος κάθεται αμφιθεατρικά στο γρασίδι. Πότε πρωί, πότε βράδι, πότε ροκ, πότε κλασική, αλλά όχι όπερα. Μέχρι στιγμής, γιατί τελικά κανείς δεν γλίτωσε τις άριες! Φυσικά χρειαζόταν η κατάλληλη προετοιμασία. Δεν παίζει η όπερα όπως κι όπως στα γρασίδια, θέλει τη θεωρία, το μπούγιο της.<br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TRK9kcJ3ggI/AAAAAAAABH8/K86D5kXNlxg/s1600/lua%2Bcheia%2B007.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553709724231762434" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TRK9kcJ3ggI/AAAAAAAABH8/K86D5kXNlxg/s400/lua%2Bcheia%2B007.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 157px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br />Στην αρχή ήρθαν τα φιλέτα - παρντάουν, τα τσιμέντα. Έφτιαξαν ένα δεύτερο εγκάρσιο πεζοδρόμιο δίπλα στο παλιό, στρώσανε τις γνωστές τρύπες ανοίγοντας καναδυό άλλες, εξαφάνισαν τις παλιές ράμπες, έβαλαν άλλες αλλού και περιέφραξαν έναν μεγάλο κυκλικό χώρο. Μέσα στήσανε κάτι υδραυλικά. Από κεί ξεπετάχτηκαν συντριβάνια. Το τέλος της βραδυνής ησυχίας. Λαός, αυτοκίνητα, χάος να μην ξέρεις από πού να περάσεις.<br /><br />Ένα μεσημέρι όλος ο λόφος καλύφθηκε με χιλιόμετρα απλωμένων καλωδίων. Έκανα κύκλους να μην τα πατήσω. Ένας με στολή δύτη σκάλιζε κάτι μες το νερό. Το ίδιο βράδυ λύθηκε το μυστήριο. Τα καλώδια με τα λαμπάκια κρεμάστηκαν στον πύργο εν είδει χριστουγεννιάτικου δέντρου. Τα νερά κόκκινα κίτρινα μπλε πιτσίλιζαν ένα γύρω τον κόσμο, που έπινε μπύρες, χαριεντιζόταν και φωτογραφιζόταν. Εντάξει, σκέφτηκα, εορταστικός στολισμός. Αλλά είχα κι άλλα να δω.<br /><br />Την επόμενη μέρα ο τόπος αδιάβατος από σιδεριές και αλουμίνια. Αυτά συναρμολογήθηκαν σε σκαλωσιές. Κοντά στο συντριβάνι τοποθετήθηκαν μεγάλα ηχεία σε τσιμεντένια κουβούκλια. Το βράδυ ακουγόταν σε θριαμβική διαπασών ...Μπετόβεν! Μάλιστα με υδρο-φωτορυθμική συνοδεία, τα νερά ανεβοκατέβαιναν κι έπαιζαν χρώματα αναλόγως της μουσικής. Εντάξει, σκέφτηκα, ήχος και φως. Και ύδωρ. Αλλά δεν είχα δει τίποτα ακόμα.<br /><br />Η μεγάλη μέρα ήταν της ισημερίας που είχε και πανσέληνο. Στον κόσμο μου, έκανα τις χιλιομετρικές μου βόλτες και πέρασα κατόπιν από τον μοιραίο κόμβο, όπου γινόταν της Αΐντας. Στο όλο σκηνικό εγώ με κράνος, κοντά βρακιά κι ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί στην παγουροθήκη του ποδηλάτου ήμουν το ελάχιστο αξιοπερίεργο.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TRK8OVqiOOI/AAAAAAAABHk/I64qZ7jW-_A/s1600/lua%2Bcheia%2B20.12.10%2B015.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553708245020981474" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TRK8OVqiOOI/AAAAAAAABHk/I64qZ7jW-_A/s400/lua%2Bcheia%2B20.12.10%2B015.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 328px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br />Όχι, δεν με γελούσαν τ΄αφτιά μου, αν και δεν μπορούσες να διακρίνεις αμέσως λόγω απόστασης, ψιλόβροχου και απτόητου κόσμου, ήταν ένας τενόρος in vivo, και μια σοπράνο! Ανεβασμένοι σε δύο αντικριστές εξέδρες με ροζ θόλους μες τα συντριβάνια, που άλλαζαν χρώματα ενώ στο τέλος κάθε άριας έσκαγαν πυροτεχνήματα από τις σκαλωσιές, σε μια από τις οποίες είχα στηρίξει αμέριμνα το ποδήλατο.<br /><br />Δεξιά και αριστερά δύο γιγαντοθόνες εστίαζαν στους υψίφωνους πάνω και στην ορχήστρα κάτω. Ποπ κορν και θεάματα. Όπου το πλήθος αλάλαξε σεληνιασμένο όταν η σαπουνοπερική σκηνοθεσία απορρίπτοντας το δράμα έφερε την Ελβίρα αεροπλανικώς στην εξέδρα και την αγκαλιά του Αρτούρο! Συγκλονίστηκα!<span style="font-style: italic;"> </span>Το έδαφος χάθηκε απ΄ τα πόδια μου! Η σελήνη έπαθε ολική έκλειψη! Κι ούτε μια κόκκινη πολυθρόνα να σωριαστώ, μόνο ένα κόκκινο ποδήλατο να το πάρω να τρέχω <a href="http://www.youtube.com/watch?v=pvTYiyd3BbY"><span style="font-style: italic;">fra la gioia</span></a> ουρλιάζοντας!<br /><br />Υστερόγαμον: Ο <span style="font-style: italic;">Fitzcarraldo</span> ήταν πραγματικό πρόσωπο που απαθανάτισε ο W. Herzog στην ομώνυμη ταινία του 1982. Πιο σουρρεάλ κι απ΄την υπόθεση υπήρξε το εγχείρημα του σκηνοθέτη να δουλέψει με τον οξύθυμο Kinski<span style="font-style: italic;">. </span>Ο οποίος σκηνοθέτης έντυσε με κελεμπίες τους Ινδιάνους του Περού και τους έκανε φελάχους! <span style="font-style: italic;"> </span>H άρια <span style="font-style: italic;">A te o cara</span>, από τους <span style="font-style: italic;">Πουριτανούς</span> του <span style="font-style: italic;">Bellini</span> ακούγεται στην τελική σκηνή του φιλμ με την όπερα στημένη πάνω στο πλοίο στα νερά του Manaus και τον Kinski σε βελούδινη κόκκινη πολυθρόνα με φράκο και πούρο!<br /><br /><span style="font-style: italic;">fra la gioia</span> (ιταλ.), μέσα στη χαρά<br /><br />Η ταινία υπάρχει online στα αγγλικά χωρίς υπότιτλους, <a href="http://stagevu.com/video/rirlummyxcfo">μέρος α΄</a>, <a href="http://stagevu.com/video/auzaafdygizd">μέρος β΄</a>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-8057297138864046392?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-41007231277991718342010-12-16T19:57:00.006+02:002010-12-16T22:33:51.631+02:00<div style="text-align: justify;">Χθες το βράδυ σε είδα. Και σε αναγνώρισα. Κοίταζα τί κυκλοφορούσε στο νετ προσπαθώντας να πληροφορηθώ για την κατάσταση εκεί. Όπου κάποια στιγμή γούρλωσα τα μάτια μου κι έμεινα σύξυλη. <blockquote></blockquote>Με μια ομάδα νεαρών καλυμμένων και ακάλυπτων. Εσύ ακάλυπτος και άνετος με τον ασύρματο. Πηγαδάκι όλοι σας με τ΄άσπρα αβγά. Έπειτα, μες τους καπνούς και τον πετροπόλεμο, κι εκεί άνετος. Μοντέλο.<br /><blockquote></blockquote>Πού σε θυμήθηκα; Πάνε και δεκαπέντε χρόνια δηλαδή. Σούρουπο, επέτειος του Πολυτεχνείου, κατέβαινα την Στουρνάρη. Σχετική ερημιά και συ μιλούσες βιαστικά με κάτι πιτσιρίκους, του σχολείου. Μού έκανε εντύπωση και παρατήρησα. Οι μικροί σκαρφάλωσαν τον τοίχο και πέρασαν μέσα. Εσύ έμεινες απέξω με τον ασύρματο. Τη νύχτα εκείνη που γίνανε αίσχη.<br /><br />Δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις. Ήρθες σαν φλασιά εδώ στου διαόλου τη μάνα. Κι έχεις ασπρίσει αλλά σαν πιο φρέσκος, μια αυτοπεποίθηση. Τότε φαινόσουν κάπως σαν αρουραίος, τώρα έχεις στήσιμο και φωτογένεια. Και η ομάδα σου έχει ανέβει ηλικιακά, δεν αποτελείται από μαθητές.<br /><br />Κι αν γελάστηκα; Κι αν δεν είσαι εσύ κι είσαι ένας άλλος; Το ίδιο κάνει. Ένα φτύσιμο πρέπει, όσο ο Ατλαντικός και στους δυο σας, και στους ομοίους σας, να σας πνίξει.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-4100723127799171834?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-81209673767477942842010-12-13T15:45:00.013+02:002010-12-19T00:02:43.668+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TQZl8Kwm4EI/AAAAAAAABHY/MX3jg9gHlkk/s1600/piaui%2B005.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 356px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TQZl8Kwm4EI/AAAAAAAABHY/MX3jg9gHlkk/s400/piaui%2B005.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550235675135500354" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Έχει το χάζι του όταν βγαίνω βράδυ κι έχουν στολιστεί μέχρι τα παρτέρια μ΄ όλα τα εορταστικά παραφερνάλια, που σού φέρνουν αταβιστικά στο νου χειμώνες και χιόνια και τζάκια, κρασί και χουχουλιάσματα... αυτά το μυαλό, μα το πετσί καταλαβαίνει άλλα, κολλάει απ΄ την υγρή ζέστη και τρέχει ο ιδρώτας να βραχυκυκλώνουν τα λαμπάκια, όμως ο ουρανός είναι κοβαλτίου, Greco, Cezanne ή Van Gogh, άστους να ερίζουν για το μπλε, γιατί έχει και σύννεφα λευκά νεογέννητα, που σκαρφαλώνουνε θρασύτατα ένα γύρω να παίζουν θολωτές ψευδαισθήσεις, πως τάχατες η γη είναι επίπεδη, βγάζοντας τη γλώσσα στο αυστηρό δάχτυλο του φεγγαριού, ότι γυρίζει κι άλλους ψύχει κι άλλους ψήνει, θα μεγαλώσετε και θα δείτε τη γλύκα, πάρτε και δυο αστραπές μπουμπουνιστές να συμμαζεύεστε!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TQZl3Yh_20I/AAAAAAAABHQ/VuQXYikU1Cg/s1600/piaui%2B009.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 261px; height: 243px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TQZl3Yh_20I/AAAAAAAABHQ/VuQXYikU1Cg/s400/piaui%2B009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550235592932973378" border="0" /></a><br />Κι άμα μεγαλώσει κανείς τη βλέπει τη γλύκα, κι είναι τόση πολλή και σιροπιαστή που πασαλείβεται όλος και πιάνεται σαν την μύγα, δεν πάει ούτε μπρος ούτε πίσω αλλά έχει αυτοκίνητο που πάει αντί γι΄αυτόν και γάμο που προχωράει μόνος του. Πάει μέχρι το <span style="font-style: italic;">Posto da Torre</span> από τη δεξιά λωρίδα. Όμως ξαφνικά διστάζει, κόβει, πάλι κόβει και τέλος σταματάει. Σκέφτομαι μην κάνει καμμιά όπισθεν, δεν είναι και μύγα, μπάμπουρας τεράστιος είναι, επίφοβο και να προσπεράσω, βγαίνω στο πεζοδρόμιο, ανοίγει αίφνης η πόρτα, πετιέται μια η μισή έξω και χτυπιέται, βοήθεια, βοήθεια! Μαινόταν κι ούτε έβγαινε ούτε έμπαινε. <span style="font-style: italic;">Briga casal</span>, λέει τέλος ο τύπος. Οικογενειακός καβγάς, μάλιστα, <span style="font-style: italic;">Feliz Natal</span>, καληνύχτα σας.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TQZlw9KDFYI/AAAAAAAABHI/99xwUoytVGY/s1600/piaui%2B012.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TQZlw9KDFYI/AAAAAAAABHI/99xwUoytVGY/s400/piaui%2B012.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550235482505549186" border="0" /></a><br />Τρεις φορές τρία βράδυα συνεχόμενα μού κόψανε τη χολή σ΄εκείνη την περιοχή, είναι ενεργειακός ο τόπος! Την επομένη της οικογενειακής ευτυχίας, κατέβαινα και σκεφτόμουν πρώτον ότι χρειάζομαι ένα μεταλλικό νερό και δεύτερον τί ωραία τραβάει το ποδήλατο αθόρυβα, είχε φύγει μπροστά ένας όγκος αυτοκινήτων, όταν τη σκέψη μου και την ησυχία έσκισαν στριγγλίσματα φρένων και λάστιχων, αναμπουμπουλιάζομαι, γυρίζω και βλέπω στην προηγούμενη διασταύρωση, ένα αυτοκίνητο έχει βγει με τρελά γκάζια και σπινιάρει μες τη μέση.<br /><br />Κι αφού έφερε δυο βόλτες γύρω από τον εαυτό του, ακριβώς στο σημείο που είχα περάσει μόλις πριν, μούγκρισε κι ερχόταν καταπάνω μου, εντωμεταξύ κατέβαιναν από πιο ψηλά κι άλλα οχήματα. Έκανα ένα αλματάκι και ανέβηκα στην πρασιά, πέρασα το πεζοδρόμιο και κατηφόρισα λίγο στο χώμα δεξιά ψάχνοντας αν έχει άνοιγμα από τα δέντρα, όταν με ξύρισε ένα βουητό, ήταν ο ελεεινός που έσπερνε τον πανικό στην κεντρική λεωφόρο, κόσμος έφευγε από τις στάσεις, φρένα καίγονταν!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TQZlq-RUwDI/AAAAAAAABHA/hd9KscTz4W0/s1600/piaui%2B013.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 348px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TQZlq-RUwDI/AAAAAAAABHA/hd9KscTz4W0/s400/piaui%2B013.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550235379725287474" border="0" /></a><br />Έστειλα δυο μούντζες σταυρωτές επίσημες και πήγα να πάρω εκείνο το έρημο το νερό. Δυο βραδιές πριν, εκεί που είχε βγει ο παλαβός, μια ξανθιά με καινούργιο άσπρο αμάξι κι άλλους τρεις μέσα, τρομάρα της, είχε μόλις σταματήσει, κοιταζόμαστε, βεβαιώνομαι ότι έχει πράγματι σταματήσει και ξαφνικά εκεί που περνούσα βάζει μπρος και με κόβει! Ευτυχώς ήμουν ανοιχτά γιατί έχει φρεάτια πιο κάτω, πάτησα το πίσω φρένο, έσυρα το λάστιχο δεξιά και μ΄αυτό το φαλτσάρισμα παραλληλίζομαι μια τρίχα απ΄την πίσω αριστερή πόρτα της, να φύγει να γλιτώσω, αλλά πού, λίγο πιο κάτω, κι ενώ πήγαινα αργά αργά επίτηδες, την βλέπω νά΄χει μπει στο επόμενο στενό, σταματάει μες τη στροφή, γυρίζει επιτόπια και μού ξαναβγαίνει!<br /><br />Στροφή και άλμα απελπισμένο στην είσοδο του ξενοδοχείου μπροστά στον πορτιέρη, την ώρα που εκείνη απότομα ρίχνεται στον κεντρικό, ένας άλλαξε λωρίδα, άλλος φρενάρισε και το πώς δεν γίνανε μπιλιάρδο ήταν το θαύμα των χριστουγέννων.<br /><br />Εεε, και σφίγγουν οι ζέστες!<br /><br />Υστερόγαμον: το <span style="font-style: italic;">Piauí</span> είναι φτωχή επαρχία του βορρά και τίτλος μηνιαίου περιοδικού του <span style="font-style: italic;">São Paolo</span>.<br /><br />Απ! Ξέχασα. <a href="http://www.youtube.com/watch?v=tbaUbd5J_FQ">Τραγουδάκι</a>!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-8120967376747794284?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-12192754913546301742010-12-07T09:36:00.027+02:002010-12-07T17:10:41.915+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4EMC_wm0I/AAAAAAAABGQ/B_gpDjcgwoA/s1600/graffiti%2B003.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 334px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4EMC_wm0I/AAAAAAAABGQ/B_gpDjcgwoA/s400/graffiti%2B003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547876395976268610" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Ένα τυπικό βραζιλιάνικο πιάτο μοιάζει με την ίδια την Βραζιλία. Το συνειδητοποίησα μόλις χθες το μεσημέρι, αργώ αλλά μαθαίνω, παρατηρώντας το πιάτο μου στο εστιατόριο <span style="font-style: italic;">Aropemba, </span>ενόσω περίμενα το μάστορα να φέρει τον χυμό μαμάου, λυσσασμένη της δίψας στην πίσω αυλή, γιατί μετά από 15 συναπτές ώρες καταιγίδας η θερμοκρασία είχε ανεβεί 15 βαθμούς καρφωτά, το χώμα ανέδιδε ατμούς και γω ένοιωθα σαν το αρνάκι που σιγόβραζε στη σάλτσα μες τη γάστρα.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Ένα τυπικό βραζιλιάνικο εστιατόριο είναι η ίδια η Βραζιλία. Στο μεσημεριανό διάλειμμα καταφθάνει κόσμος όλων των επαγγελμάτων, των ηλικιών, των χρωμάτων με κοινό παρανομαστή την ασυγκράτητη επιθυμία για <span style="font-style: italic;">comida tipica nordestina</span>, ήτοι βορειοβραζιλιάνικη κουζίνα. Η περιοχή έχει πράγματι ένα σωρό συνεργεία κι άλλα τόσα εστιατόρια. Το συγκεκριμένο, που προτιμώ, έχει έναν μάγειρα μπαϊάνου, ο οποίος κάθε μέρα φτιάχνει και μια σπεσιαλιτέ, για παράδειγμα τις Πέμπτες ετοιμάζει μπουσέτας, εντόσθια ψιλοκομμένα μέσα σε πουγκάκια χοιρινού δέρματος ψημένα στο φούρνο.<br /><br />Όταν βέβαια θέλω να πάω εκεί για φαγητό δεν πρέπει να καθυστερήσω, διότι θα έχουν κάνει έφοδο οι νταρντάνες εξεκιουτίβες και δεν θα έχει μείνει φύλλο σαλάτας και σπόρος φρούτου, τί δηλαδή μόνο αυτές θα κάνουν υγιεινή δίαιτα, να μην κάνω και γω; Πράγμα που θέλει την τέχνη του, το πιάτο να μοιάζει με τη ζούγκλα του Αμαζονίου, όπου μέσα στην πυκνή βλάστηση κρύβεται μια ποικιλόμορφη πανίδα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4EFvXkEZI/AAAAAAAABGI/IKDCOb5CZWI/s1600/gia%2Bdesimooooo%2B014.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 399px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4EFvXkEZI/AAAAAAAABGI/IKDCOb5CZWI/s400/gia%2Bdesimooooo%2B014.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547876287628186002" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4D49UTbGI/AAAAAAAABF4/-lRKhS77hrk/s1600/asa%2Bnorte%2Bnov%2B2010%2B003.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 163px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4D49UTbGI/AAAAAAAABF4/-lRKhS77hrk/s400/asa%2Bnorte%2Bnov%2B2010%2B003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547876068034309218" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4FtbqYg5I/AAAAAAAABGw/c9V_VqwsTPw/s1600/DSCN0253.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4FtbqYg5I/AAAAAAAABGw/c9V_VqwsTPw/s400/DSCN0253.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547878069044806546" border="0" /></a><br />Το εθνικό φαγητό που δεν λείπει από κανένα μενού είναι τα φασόλια με ρύζι, κι ο βραζιλιάνος τρέμει να ταξιδέψει στο εξωτερικό και τυχόν δεν βρει φασολάδα! Ο τρόπος είναι ο εξής, βάζουμε ένα βουνό ρύζι, λευκό, μαύρο ή κίτρινο, αποπάνω τα φασόλια, κόκκινα ή μαύρα και αν θέλουμε να είναι <span style="font-style: italic;">completo</span>, διάφορα κρεατικά και αλλαντικά και τραγανιστό χοιρινό λίπος. Τοποθετούμε και μερικά φυτίλια θανατερής κόκκινης πιπεριάς και έτοιμη η βόμβα!<br /><br />Κρατούσα λοιπόν την κουτάλα γεμάτη λευκό ρύζι, για να ετοιμάσω την βάση των εκρηκτικών, γύρω γύρω είχα ήδη καλύψει τα χαρακώματα, τηγανιτές μπανάνες με κανέλλα, μαντιόκα φουρνιστή, γλυκοπατάτες, μανιτάρια πανέ και σουσού ανάμικτο με καρότα, όταν ήρθε ένας τύπος μπροστά μου ντυμένος με άσπρο παντελόνι και πουκάμισο, ζώνη και παπούτσια όλα λευκά, από το ρύζι βγήκε; Και τί μου λέει; Δύο πουλιά πετούμενα πετάνε στον αέρα! Έμεινα με την κουτάλα στον αέρα. Παρδόν; λέω. Αντρέ, απαντάει. Μπορώ να σε βοηθήσω! Coco, του λέω, πραζέρ!<br /><br />Εκείνη τη στιγμή μπήκε ανάμεσα η μύτη του μάστορα: Χυμό μάνγκα ή μαμάου; Διότι την πρώτη φορά είχα πάρει μάνγκα και το δέσανε κόμπο, το θυμούνται στην αιωνιότητα. Μαμάου! Και τίν΄αυτά τα πουλιά τα πετούμενα; Ξανά η μύτη του μάστορα: Ζάχαρη, παγάκια ή σκέτο; Natural! απαντάω. Ο Αντρέ εν λευκώ έδειξε την μπλούζα μου. Κοιτάω, είχε απάνω δύο πουλιά και έγραφε "καλύτερα δυο πουλιά πετούμενα στον αέρα παρά ένα στο κλουβί"! Πιάσε ένα μαμάου νατσουράου! ούρλιαξε ο μάστορας προς τα μέσα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4EYR28_KI/AAAAAAAABGY/NDKutrCNbiE/s1600/gia%2Bdesimooooo%2B005.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4EYR28_KI/AAAAAAAABGY/NDKutrCNbiE/s400/gia%2Bdesimooooo%2B005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547876606124293282" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4EryMGfEI/AAAAAAAABGg/FXP_5xi0bPA/s1600/DSCN0125.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4EryMGfEI/AAAAAAAABGg/FXP_5xi0bPA/s400/DSCN0125.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547876941220445250" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4FCUR2vnI/AAAAAAAABGo/h82xs2j63ug/s1600/DSCN0128.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4FCUR2vnI/AAAAAAAABGo/h82xs2j63ug/s400/DSCN0128.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547877328328506994" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4D_JRX1WI/AAAAAAAABGA/jOFQxI1XbDg/s1600/gia%2Bdesimooooo%2B013.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 371px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4D_JRX1WI/AAAAAAAABGA/jOFQxI1XbDg/s400/gia%2Bdesimooooo%2B013.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547876174322455906" border="0" /></a><br />Εναλλακτικά πηγαίνω στο <span style="font-style: italic;">Bom Τempero</span>, εκεί έχει και ψητά σούβλας, μόνο που του ψήστη τού ΄χει σφηνωθεί, ότι είμαι από την Βολιβία, και δεν του το βγάζεις ούτε με το σουβλί ούτε με την πηρούνα. Βολιβιάνα είσαι; με ρώτησε κόβοντας στο πιάτο μου φέτες μοσχάρι. Όχι, από την Ελλάδα! Ααα, γυρίζει στους άλλους, το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε, σκάνε στα γέλια, άκου Ελλάδα, τί άλλο; Μπουτάκια; Καρδούλες, του λέω. Ααα, κορασαουνζίνιας, ασ΄τ΄αστεία, βολιβιάνα είσαι, certo!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4UsLK6JXI/AAAAAAAABG4/gOORDWsEV24/s1600/asa%2Bnorte%2Bnov%2B2010%2B012.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TP4UsLK6JXI/AAAAAAAABG4/gOORDWsEV24/s400/asa%2Bnorte%2Bnov%2B2010%2B012.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547894540112373106" border="0" /></a><br />Υστερόγαμον: Στις εικόνες σχετικά σεμνά πιάτα, μαμάου μωρά στο δέντρο και η εξέλιξη ως τον χυμό, επίσης διάφορα γλυκά κουταλιού και το ποδήλατο στο δρόμο προς το ...<a href="http://www.youtube.com/watch?v=hNkQifyMQkI&amp;feature=related">συνεργείο</a>!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-1219275491354630174?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-47357824697921212992010-11-27T21:53:00.033+02:002010-11-28T20:38:26.853+02:00<div style="text-align: justify;">Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες αλλά εμένα δεν με κόβει, διότι έχω προ πολλού μεταμορφωθεί σε βατράχι και κινούμαι στο φυσικό μου περιβάλλον. Βρήκα τη φύση μου την υδροχαρή και λασπολάγνα, βρήκα και την τρύπα του συστήματος και την βούλωσα! Έχω εθιστεί αμετάκλητα στο τροπικό σπα, μια βροχή θα μας σώσει, κι άλλη μια, να σβήσουν οι φωτιές στο Χίου, πόλεμος εκεί κάτω, ή θα πνίγονται ή θα σκοτώνονται, αλλά εδώ στο ύψος μας, μόνο που βγάλαμε πτερύγια.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TPHhp_3SK9I/AAAAAAAABFo/RQPqSnjShCI/s1600/%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25B7%2B012.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TPHhp_3SK9I/AAAAAAAABFo/RQPqSnjShCI/s400/%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25B7%2B012.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544460727903988690" border="0" /></a><br />Έχουμε μπει για τα καλά στην περίοδο των βροχών, σπάνια να μη ρίξει καρύδες μια μέρα, ο καιρός έχει σύστημα, πρώτα οργώνει καλά καλά το κοκκινόχωμα, μετά ποτίζει, ύστερα κάνει μια κουφόβραση θερμοκηπίου, κατόπιν ψεκάζει, ύστερα λιάζει κι ο κύκλος επαναλαμβάνεται ανά μία δύο μέρες προκαλώντας φυτικές πυρηνικές εκρήξεις.<br /><br />Περνάω την έξοδο, ψιλοβρέχει, μια γραία βραζιλιάνα μουρμουράει, δεν μας έφτανε η βροχή, έχουμε και τους τρελούς ποδηλάτες, αλλά ήμουν σχετικά μακριά για να της απαντήσω, ότι αν δε βρέξει, δεν θα θρέψει το μαμάου κι η γκοϊάμπα, και θα μας πιάσει όλους γκρίνια από την αναπόφευκτη δυσκοιλιότητα, ρίζα όλων των κακών της ανθρωπότητος. Τα ανέλυσε αυτά ο γερο-Φρόυδ, αλλά ποιός τον άκουγε, και ιδού τα ολέθρια αποτελέσματα, όμως εγώ εφαρμόζω την διδασκαλία στην πράξη, άρα δεν πειράζει που έγινε το μισό βιβλίο χαρτοπολτός απ΄το πολύ νερό κι ας το είχα δέσει σε μια σακκούλα μες το σακκίδιο.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TPHfw79wrTI/AAAAAAAABE4/FqbRouIdD6U/s1600/%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25B7%2B008.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TPHfw79wrTI/AAAAAAAABE4/FqbRouIdD6U/s400/%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25B7%2B008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544458648093240626" border="0" /></a><br />Άφθονο λοιπόν το ινδιάνικο φάρμακο, για όποιον δεν ακολουθεί αποπροσανατολιστικές προφυλάξεις του νευρωτικού πολιτισμού μας, μα βέβαια δεν τον χορεύανε αδαώς τον χορό της βροχής οι Ίντζιους, κάτι ξέρανε οπωσδήποτε, και γω δεν ξέρω πότε θα βγω έξω φορώντας μόνο το κόκκινο κολιέ από ασαΐ, αφού τα ρούχα πια κατήντησαν περιττά και ενοχλητικά, βρέξε-στέγνωνε, αυτή τη δουλειά θα κάνουμε;<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TPHi7U8kwNI/AAAAAAAABFw/iopqkkZVYtM/s1600/%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25B7%2B015.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TPHi7U8kwNI/AAAAAAAABFw/iopqkkZVYtM/s400/%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25B7%2B015.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544462125132726482" border="0" /></a><br />Το μόνο πρόβλημα, ότι νυχτώνει σχετικά νωρίς ακόμη, όμως όσο προχωράει, καλοκαιριάζει και θα φωτίζει περισσότερο, γιατί συμβαίνουν και απρόοπτα, χθες έπεσα στην τρύπα του συστήματος, την οποία προανέφερα, κανονικά, μαζί με το ποδήλατο με κατάπιε η γη, κι όλα αυτά σε χωμάτινη έκταση δίπλα στο πεζοδρόμιο, στο κέντρο της πόλης, διότι ο λάκκος δεν φαινόταν, καλυμμένος όπως ήταν από το θεριεμένο γρασίδι. Ευτυχώς έπεσα στα μαλακά και η μπόρα που ακολούθησε με φρεσκάρισε.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TPHgldUEj0I/AAAAAAAABFg/Dljdm1v9mco/s1600/%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25B7%2B002.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TPHgldUEj0I/AAAAAAAABFg/Dljdm1v9mco/s400/%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25B7%2B002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544459550398385986" border="0" /></a><br />Απόψε πάλι βρέθηκα στην χαμένη Ατλαντίδα των ποδηλατών, ποδηλάτησα στον βυθό της στολισμένης χριστουγεννιάτικα πόλης, διέσχισα υποθαλάσσια ποτάμια και καταρράχτες, πέρασα φράχτες αφιονισμένων νυχτολούλουδων, το χώμα ήταν μυρωδικό κι αφράτο, οι αστραπές χταπόδιζαν στ΄ανοιχτά, κι όταν επέστρεψα, αφήνοντας λίμνες στους διαδρόμους, ένοιωθα μιαν ευεξία σαν να βγήκα από καλοκαιρινή παράξενη θάλασσα με γλυκό νερό.<br /><br />Υστερόγαμον: στις φωτογραφίες το υδρόφιλο και πολεμοχαρές <a href="http://www.youtube.com/watch?v=eLh1kiCxWAA">Batuki</a>! Ειδικά στην τελευταία, που τράβηξα κοντά στο σπίτι μου, δεν φαντάζεστε τί ρίχνει! Μασάαζζζ! Και "<a href="http://www.youtube.com/watch?v=RSlnTUJ8JCo">βρέξε βροχή</a>"!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-4735782469792121299?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-16572108736247281352010-11-14T08:58:00.018+02:002010-11-17T13:40:22.471+02:00<div style="text-align: justify;">Από την χώρα της λασπωμένης βερμούδας μαθαίνω τα νέα της χώρας της φαιδράς πορτοκαλέας και θέλω να πετάξω το ποδήλατό μου απ΄το παράθυρο αλλά μετά θα έχω ένα πρόβλημα να εξηγήσω στους βραζιλιάνους φύλακες, που θα με μαζέψουν, ότι ήταν μια ελάχιστη κίνηση διαμαρτυρίας ενάντια στην πολιτική ορθότης.<br /><br />Έπειτα σκέφτηκα ότι θα πρέπει να κουβαλήσω το ποδήλατο μέχρι τον μάστορα να το σιώσει, κι αν μού πει ότι τα πράμματα είναι στραβά κι ανεπανόρθωτα, πώς θα πορευτώ του λοιπού; Επικράτησε λοιπόν η ψύχραιμη σκέψη στα πλαίσια της ποδηλατικής ορθοπεταλότητος. Ούτως ή άλλως ο μάστορας έχει μπόλικη δουλειά, να σφίξει να ρυθμίσει να προσαρμόσει, κι αυτά από Δευτέρα, ας μην δημιουργώ επιπλέον ζητήματα, χώρια που και ούτε σ΄αυτόν θα μπορέσω να εξηγήσω επαρκώς τους λόγους και θα μπλέξω, γιατί οι βραζιλιάνοι είναι μυστήρια πετάλια, ψοφάνε για αναλύσεις, κι αν δεν ικανοποιηθεί το επεξηγηματικό μέρος, δεν θα δω επισκευή ποτέ μου και θ΄ αναγκαστώ να κυκλοφορώ με δανεικό πατίνι.<blockquote></blockquote>Μια δεύτερη σκέψη που με συγκράτησε είναι ότι ρίχνει έναν κατακλυσμό και τώρα βρέχει και πριν έβρεχε και εδώ μέσα μοιάζει με κατασκήνωση που στεγνώνουν ένα γύρω τα βρεμμένα, γράφω περιμένοντας να στεγνώσει το ποδηλατικό βρακί, δεν είναι λοιπόν κόσμιο να με τραβολογάνε στις πολιτσίες αξημέρωτα και sans culotte.<blockquote></blockquote><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TN-va6p-cGI/AAAAAAAABEY/bJl4iUjymp0/s1600/36797_423963479231_138547954231_4895769_4378029_n.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 221px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TN-va6p-cGI/AAAAAAAABEY/bJl4iUjymp0/s400/36797_423963479231_138547954231_4895769_4378029_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539338943645773922" border="0" /></a><br /> <a href="http://www.tommervik.com/archives/1270"><span style="font-size:85%;">Ce n' est pas un vélo!</span></a><blockquote></blockquote><br />Ένας ξαφνικός πόνος! Για όσους δεν γνωρίζουν, να αποκαλύψω ένα απλό πλήν απολύτως <span style="font-style: italic;">βασικό</span> μυστικό του επαγγέλματος, ότι ο πόνος στον καβάλο από την σέλα κρατάει πολύ λίγο και μόνο στην αρχή, εάν είσαι αγύμναστος ποδηλατικώς, μετά εξαφανίζεται. Εκτός κι αν είναι ακατάλληλη η σέλα ή οι ρυθμίσεις, οπότε πάμε για ανασχηματισμό ή εκλογή άλλης σέλας.<blockquote></blockquote>Ένας πόνος αίφνης έπιασε τους άρχοντες! Αποδώ ποδήλατο αποκεί ποδήλατο παραπέρα πετάλι, στρώθηκε το οικολογικό ντεκόρ, ο ένας στήνει τελευταία στιγμή έξι όμοια καινούρια κι έρημα ποδήλατα άνευ αναβάτη μπροστά στο προεκλογικό του περίπτερο και οικειοποιείται την εξαγγελία ή την δημιουργία ποδηλατόδρομων ενώ στο μεταξύ αρνήθηκε οποιαδήποτε σχετική συζήτηση κι ο άλλος προσεγγίζει τον παράλλον για καμμιά σταγόνα λάδι από το μπουκαλάκι του προηγούμενου γύρου στην αλυσίδα της κούρσας του αρχηγού.<br /><br />Κι ακόμη πάρκα διαρρυθμίζονται και ποδήλατα διατίθενται στην τούρλα του Σαββάτου, νεολαίες παρελαύνουν πάνω σε ποδήλατα χωρίς να ιδρώνουν, αφίσες μπήκαν και ξαναβγήκαν απ΄τα τυπογραφεία, για να στολιστούν επιπλέον μ΄ένα ποδήλατο, όπου χωρέσει, μόνο οι χοντροκέφαλοι με τα ρόπαλα δεν σκέφτηκαν καθόλου επί του ποδηλατικού επικοινωνιακού θέματος, επειδή το ποδήλατο, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι τόσο εργονομικό όσο το ρόπαλο.<blockquote></blockquote>Όμως όλα αυτά σβήνουν μπροστά στον Ιππέα του Βορρά, τον θαύμασα τόσο πολύ, ώστε τον έβαλα στην επιφάνεια εργασίας να τον καμαρώνω, όποτε ανοίγω τον υπολογιστή, αλλά κατόπιν τον έβγαλα, γιατί χάζευα και δεν έκανα τίποτα άλλο μετά. Περήφανα πηγαίνει πάνω στο ραντισμένο με αγιασμό ασημένιο υποζύγιο, περνάει την παραλία, καβάλα πάει στην εκκλησιά, μιλιούνια ιπποκόμοι με ποδήλατα, ίδια όλα, καβάλα προσκυνάει! <blockquote></blockquote>Ορίστε, έχασα τα λόγια μου, δυσκολεύομαι να συνεχίσω, θαυμασμός κι έκσταση! Αν τέτοια συγκίνηση με κυριεύει από την πληροφόρηση και μόνο, τότε τί χάνω, τί χάνω, τί μού ήρθε να πάρω το ποδήλατό μου και να περάσω άσκεφτα τον Ατλαντικό, πού θα τα βρω αυτά στις σατραπείες, τα ανεκτίμητα, με ή άνευ κράνους! Και τί ποδήλατο χωρίς αυτά θα κάμω!<br /><blockquote></blockquote><br />Υστερόγαμον: Ε, από αύριο!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-1657210873624728135?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-15420606178781197052010-11-08T21:48:00.022+02:002010-11-09T13:13:52.441+02:00<div style="text-align: justify;">Μετά το χιλιόμετρο φυσικά χρειαζόμουν θερμίδα. Η τορτερία δεν είχε τη συνηθισμένη μου καμπανούλα με κοτόπουλο και κατουπιρί, τυρί λιωμένο, και κόλλησα την ελληνοπρεπή μου μύτη στην βιτρίνα με τα γλυκά. Όχι πως χρειαζόταν να διαλέξω, για τους τύπους το έκανα, και βέβαια μια μοσάντου, σοκολάτα με μόκα, φράουλα και ρούμι, ένα κολασμένο γλυκό, πολύ ταιριαστό με το ποδήλατο και ό, τι δεν ξεχνιέται, μα έχει κατασυκοφαντηθεί πια αυτή η έρημη η σοκολάτα, επιτέλους, έλλειψη εννοείται η συνεπαγόμενη, της θερμίδας! Να σημειώσω, ότι στη χώρα αυτή το άρωμα του κακάο έχει εμποτίσει ανεξίτηλα το χώμα, όλα μυρίζουν σοκολάτα, η μαύρη ζάχαρη μυρίζει σοκολάτα και την προτιμώ από την άσπρη γιατί δεν καταπιέζει παρά αναδεικνύει την γεύση του καφέ, που κι αυτός, όποια ποικιλία, μυρίζει σοκολάτα και δένει με τον καπνό, σκέτο υποτίθεται αλλά με έντονο άρωμα σοκολάτας και όλα μαζί συνοδεύουν το σοκολατένιο γλυκό, που μυρίζει πιο σοκολάτα κι από σοκολάτα!<br /><br />Απ΄τα γλυκά στα αλμυρά και βρέθηκα στην απλάδα με τις ρέγγες, οι οποίες βγαίνουν κοπάδια μετά τη βροχή, αλλά για να μην λείψει το υγρό στοιχείο, τα καινούργια συντριβάνια των πρόσφατων εκλογών ψέκαζαν τα ράστα να διατηρούνται ακμαία. Κι επίσης ποτίζονταν με μπύρες και διάφορα αλκοολούχα από πλανόδιους, δεν υπάρχουν μπόμπες γιατί μπόμπα είναι η ίδια η κασάσα αν πρόκειται για μέτριας ποιότητας, μα αν είναι καλή σβήνει την βότκα και παρακαλώ να γίνω πιστευτή, διότι πάντα ομιλώ σοβαρώς. Κι όχι σαν αυτούς τους απίστευτους τους χασταφαχιάνους - και πάλι σοβαρολογώ, έτσι λέγονται - που ονειρεύονται την Ελλάδα ως όλως μυθική χώρα, η αλήθεια είναι ότι και γω δυσκολεύομαι να πιστέψω τα όσα συμβαίνουν στη χώρα του μύθου.<br /><blockquote></blockquote></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNj3mvfluZI/AAAAAAAABD4/1bkr2ubV6hI/s1600/7.11.10%2B009.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 207px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNj3mvfluZI/AAAAAAAABD4/1bkr2ubV6hI/s400/7.11.10%2B009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537447986808076690" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNhVeCNiHEI/AAAAAAAABDw/0ynbzVnjACc/s1600/7.11.10+006.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNhVeCNiHEI/AAAAAAAABDw/0ynbzVnjACc/s400/7.11.10+006.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537269716330093634" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNhVD76SdJI/AAAAAAAABDg/1hESvJljNoA/s1600/7.11.10+005.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 366px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNhVD76SdJI/AAAAAAAABDg/1hESvJljNoA/s400/7.11.10+005.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537269267962164370" border="0" /></a><br />Στη συναυλία πάντως απίστευτα πολλά ποδηλατάκια ένα γύρω, απίστευτο κέφι, ο τρομπετίστας απίστευτος κι αυτός, όταν τέλειωσε το πρόγραμμα, τα πολύχρωμα κουρέλια τραγουδούσαν ακόμα και χόρευαν στο γρασίδι και τους τσιμεντένιους πάγκους στον απόηχο του <a href="http://www.youtube.com/watch?v=5lH1WIYxwRs">Βάλε Φωτιά</a> ν΄ανάψουμε!<br /><br /></div><blockquote></blockquote><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNhU-9yj1oI/AAAAAAAABDY/bv1wAZHzdrw/s1600/7.11.10+012.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 190px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNhU-9yj1oI/AAAAAAAABDY/bv1wAZHzdrw/s400/7.11.10+012.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537269182567274114" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNj4QKRdavI/AAAAAAAABEA/6L1I1zCiR6A/s1600/7.11.10%2B014.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 257px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNj4QKRdavI/AAAAAAAABEA/6L1I1zCiR6A/s400/7.11.10%2B014.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537448698371205874" border="0" /></a><blockquote></blockquote><br /><div style="text-align: justify;">Υστερόγαμον: Τα κουτσομπολίστικα περιοδικά που μελετάω να μορφωθώ στην τορτερία με επηρρεάζουν άσχημα και γίνομαι παπαράτσο...<br />Στην τελευταία φωτογραφία ο Αλεμί, η Κάρλα κι ο Μπάμπης ο Φλου! Μπορεί να τους πετύχετε σε καμιά Γαύδο το καλοκαίρι!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-1542060617878119705?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-1273052586161600332010-11-05T07:22:00.015+02:002010-11-05T17:20:05.187+02:00<div style="text-align: justify;">Όταν ο Αλβέρτος Καμύς επισκέφτηκε την Βραζιλία πριν εξήντα χρόνια, την χαρακτήρισε "γη χωρίς ανθρώπους", διότι θεώρησε ότι η φύση εδώ πνίγει το ανθρώπινο στοιχείο κι οι τερμίτες θα φάνε τους ουρανοξύστες του São Paolo. Ο Κλαύδιος Λεβιστρώσσιος με τον οποίο συναντήθηκε κατόπιν ο Καμύς στη Νέα Υόρκη μάλλον είχε αντίθετη άποψη. Δεν γνωρίζουμε τί ειπώθηκε μεταξύ τους, παρά μόνο πως ο εθνολόγος ήταν σιωπηλός και συμμαζεμένος. Από την άλλη ο Καμύς δεν βρισκόταν σε καλή φυσική και συναισθηματική κατάσταση στο ταξίδι του εκείνο στην Λατινική Αμερική και το πρόγραμμά του ήταν παραφορτωμένο. Επιπλέον ένα βιβλίο του απαγορεύτηκε μόλις τότε από το καθεστώς της Αργεντινής, ενώ στην Χιλή ξεσπούσαν πολιτικές ταραχές. Την διάθεση τού έφτιαξε σε μια διάλεξή του στο Ρίο ένας ισπανός δημοκρατικός που είχε γνωρίσει στο Παρίσι και ο οποίος διένυσε εκατό χιλιόμετρα χωματόδρομο από την φαζέντα που δούλευε για να τον ακούσει και του πρόσφερε ένα πακέτο τσιγάρα, ελπίζοντας ότι βρίσκονται κοντά στο <span style="font-style: italic;">gosto français.</span><blockquote></blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNOVyVuvdbI/AAAAAAAABDQ/NyvUAQcjtcg/s1600/11032010136.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNOVyVuvdbI/AAAAAAAABDQ/NyvUAQcjtcg/s400/11032010136.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5535933059027662258" border="0" /></a><br />Ο συγγραφέας ήρθε την εποχή της ξηρασίας, όπου για μήνες δεν πέφτει σταγόνα, δεν πήγε στη ζούγκλα στα βορειοδυτικά αλλά είδε κάμποσο από τις νοτιοκεντρικές αχανείς εκτάσεις , σουρρεαλιστικές τις αποκάλεσε, και αν στην Ευρώπη ένοιωσε τον Ξένο, εδώ προφανώς αντίκρυσε τον Απόξενο. Η Brasília τότε δεν είχε χτιστεί ακόμα και αυτό έγινε σε μια προσπάθεια εποίκησης του εσωτερικού και αποσυμφόρησης των παραλιακών πόλεων. Παραταύτα διασχίζοντας σήμερα ένα τμήμα του <span style="font-style: italic;">Planalto Brasileiro</span>, έστω και σε άσφαλτο, ανάμεσα σε απέραντες φυτείες, μπορεί να σκεφτείς ότι η γη κατάπιε τους ανθρώπους.<blockquote></blockquote>Η διαδρομή με ποδήλατο είναι καλύτερη για να νιώσεις το περιβάλλον. Άνθρωποι διακρίνονται πού και πού να ρεμβάζουν στην μεσημεριανή σιέστα, αλλά για να τους δεις πρέπει να ΄χει συνηθίσει το μάτι, επειδή είναι ελάχιστοι και καμουφλαρισμένοι στην ώχρα και το κεραμιδί του τοπίου. Τέλη Σεπτεμβρίου η ξηρασία είναι απελπιστική, η ατμόσφαιρα καίγεται μες το κοκκινόχωμα κι ο μοναδικός ήχος, ένα αδιανόητα συνεχές τρίξιμο, προέρχεται από τα σιγκάρας, τα τερατώδη βραζιλιάνικα τζιτζίκια. Εκατέρωθεν του αυτοκινητόδρομου ακολουθεί για εκατοντάδες χιλιόμετρα μια φαρδιά σκαμμένη και πυρπολημένη επίτηδες ζώνη με μαύρα δέντρα, που ωστόσο με το τεχνητό πότισμα έχουν βγάλει καινούργια πράσινα κλαδιά πάνω από μια σειρά ψοφίμια όλων των ειδών άτυχων ζώων και πουλιών που μπούχτισαν τα κοράκια.<blockquote></blockquote>Μετά από τόση ξηρασία και αρρώστια ο κόσμος περιμένει σαν τρελός την εποχή των βροχών, παρότι οι βροχές κάθε φορά πνίγουν ολόκληρες περιοχές, μόνο που αυτό οφείλεται περισσότερο σε κοινωνικούς λόγους, την άναρχη και πρόχειρη δόμηση σε επισφαλή κομμάτια γης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η τροπική νεροποντή δεν είναι πράγματι επικίνδυνη, μπορεί να κρατήσει ώρες με αμείωτη ένταση και πριν λίγα χρόνια μια τέτοια κατεδάφισε το <span style="font-style: italic;">Nilson Nelson</span>, το στάδιο της Brasília, ευτυχώς νύχτα και άδειο, το οποίο χτίστηκε εκ νέου.<blockquote></blockquote>Ήμουν στο κέντρο της πόλης, όταν έπεσε η πρώτη σταγόνα. Δεν ήταν τίποτα ακόμα, μια μικροψιχάλα, όμως ο κόσμος πετάχτηκε έξω από τα καταστήματα εκστασιασμένος, στους δρόμους όλοι ηδονίζονταν κοιτώντας τον ουρανό και ξεφωνίζοντας, t<span style="font-style: italic;">a chuvendo, karaaaa, a chuva</span>! Βρέχει!!! Από μέρες ένοιωθες μια χαρούμενη αδημονία στην διάθεση των ανθρώπων, άκουγες παντού κουβέντες, ότι η βροχή έρχεται επιτέλους και μετρούσαν τα συννεφάκια. Τις επόμενες μέρες ο καιρός πήρε δυναμική απόφαση κι έσκασε σε καταιγίδες με οργιώδεις βροντές και αστραπές ευφάνταστες, που θρυψάλιαζαν τον ουρανό πάνω στο κεφάλι των κατοίκων του οροπεδίου, που μοιάζει τέτοιες ώρες με κουβέρτα πλοίου σε θύελλα.<blockquote></blockquote>Η τρικάταρτη <span style="font-style: italic;">padaria </span>χτυπιόταν απ΄το δρολάπι, σκοτεινιά κι ανεμοσούρι μέρα μεσημέρι, <span style="font-style: italic;">ιστία θυέλλης</span>! ούρλιαξε ο φούρναρης, μπαρδόν, ο πρώτος, και έπιασα να καργάρω με το νερό κόντρα στα μούτρα ενώ ο μούτσος πέταξε τον κουβά να πιάσει την άλλη πάντα. Μια φρεγάτα μαύρη με μαύρα πανιά, καταβρεγμένη μα απτόητη, κρατώντας μιαν άχρηστη σε τέτοιες περιπτώσεις μαύρη ομπρέλα εμφανίστηκε για μια στιγμή και χάθηκε στην ομίχλη. Η padaria μάζεψε μερικούς παρδαλούς ναυαγούς με ποδήλατα, σαγιονάρες, βρεγμένα σκυλάκια λουλού κι ένα καφέ άλογο, ο καμαρότος όλη αυτήν την ώρα διαφωνούσε με τον μάγειρα για την τακτική των <span style="font-style: italic;">Corinthians</span>, κι ο μούτσος τράβαγε τα λασπόνερα απ΄ τη μια για να μπουν απ΄ την άλλη. Κάποτε κάλμαρε και το γύρισε σε σταθερό πότισμα που κράτησε όλη τη νύχτα.<blockquote></blockquote>Την άλλη μέρα δεν πίστευα στα μάτια μου. Αίφνης τα πάντα είχαν γίνει πράσινα. Το γρασίδι λυσσασμένο είχε καλύψει διαμιάς όλες τις πρώην κίτρινες εκτάσεις, ένα γρασίδι πυκνό, ύψους δέκα πόντων με φύλλα πλατιά λες και ποτίστηκε με ραδιενέργεια. Η πόλη πήρε την ευφορική όψη της, τα δέντρα άνοιξαν με φούξια και άσπρα λουλούδια, η ατμόσφαιρα δροσίστηκε, οι πυρετοί κι οι πονοκέφαλοι εξαφανίστηκαν. Κι επιτέλους γλύκαναν οι μπανάνες!<br /><br />Υστερόγαμον: άλλο ένα γκράφιτι από την περιοχή της Asa Norte, και μια ...βαρκαρόλα: <a href="http://www.youtube.com/watch?v=n9cscP8UAvQ"><span style="font-style: italic;">Barco Negro</span></a>, το fado που έκανε διάσημη την Αμάλια με την ομώνυμη ταινία του 1955.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-127305258616160033?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-14983266551781263782010-11-02T11:32:00.013+02:002010-11-04T06:23:36.822+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_cQ-ZP5tI/AAAAAAAABCQ/zN-oOuXwdbQ/s1600/graffiti+014.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_cQ-ZP5tI/AAAAAAAABCQ/zN-oOuXwdbQ/s400/graffiti+014.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534884651246544594" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">Dia os Finados</span> σήμερα, των Νεκρών και βέβαια των τελειωμένων μπλόγκερς, σαν εμένα, και ναι, επιτέλους άνοιξαν οι ένατες πύλες και σκαρφάλωσα από τα καταχθόνια στην ιντερνετική επιφάνεια με το λάπτοπ στα δόντια!<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_b6wBM4TI/AAAAAAAABCI/iOJMHtR104I/s1600/graffiti+010.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_b6wBM4TI/AAAAAAAABCI/iOJMHtR104I/s400/graffiti+010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534884269430464818" border="0" /><blockquote></blockquote></a>Woooooowagrrrrrrrrrrrrrrrr!!!!!!!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_dWOoqE-I/AAAAAAAABCY/cQwcZb9-rJ4/s1600/3575989106_3b990d72f1_m.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 180px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_dWOoqE-I/AAAAAAAABCY/cQwcZb9-rJ4/s400/3575989106_3b990d72f1_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534885841017115618" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_bn5-_orI/AAAAAAAABCA/K6XwEqaG_-4/s1600/graffiti+013.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_bn5-_orI/AAAAAAAABCA/K6XwEqaG_-4/s400/graffiti+013.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534883945688048306" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_bgBWVlYI/AAAAAAAABB4/a1W1R_3QSWU/s1600/graffiti+008.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_bgBWVlYI/AAAAAAAABB4/a1W1R_3QSWU/s400/graffiti+008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534883810226050434" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_bYtG2EUI/AAAAAAAABBw/E5No8QNWIqo/s1600/graffiti+009.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_bYtG2EUI/AAAAAAAABBw/E5No8QNWIqo/s400/graffiti+009.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534883684533276994" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNI1FRwsuwI/AAAAAAAABDA/ZqjVFPtT8uo/s1600/13.7.10+015.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 236px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TNI1FRwsuwI/AAAAAAAABDA/ZqjVFPtT8uo/s400/13.7.10+015.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5535545256775039746" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_hbTaKACI/AAAAAAAABCg/DbW7MH6bK6c/s1600/arte+021.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_hbTaKACI/AAAAAAAABCg/DbW7MH6bK6c/s400/arte+021.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534890326244327458" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_avfM-R3I/AAAAAAAABBg/UwFga_vr9uY/s1600/arte+022.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TM_avfM-R3I/AAAAAAAABBg/UwFga_vr9uY/s400/arte+022.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534882976426248050" border="0" /></a><br />(τα γκράφιτι από Brasília DF, ενταύθα!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-1498326655178126378?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-55171997671434051232010-09-23T16:10:00.010+03:002010-09-23T16:31:20.794+03:00<div style="text-align: justify;">Είχαμε αποικιοκρατία, λέει ο Φάμπιου.<span style=""> </span>Ε, και μεις τουρκοκρατία, τού απαντάω. Δηλαδή τώρα τους λογαριασμούς με τα φέσια πού να τούς στείλω, στο Σουλτάνο ή στον Φερδινάνδο;<span style=""> </span>Πάντως είστε ευγενικοί, σαν και μας! Δηλαδή, με ρωτάει. Κλέβετε από παντού, αλλά όλο και κάτι ψιλά αφήνετε για τον καφεζίνιου της παρηγοριάς!<span style=""> </span>Κι αν δεν μείνουν ψιλά, θα πας να πεις τον πόνο σου στους ίδιους που σε κλέψανε και θα σε κεράσουν, δεν είναι θέμα!<span style=""> </span> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Πρέπει επίσης να παραδεχθώ, ότι συνήθως δεν σε κλέβουν όταν κυκλοφορείς ούτε σε ξεγελούν ποτέ στα καταστήματα.<span style=""> </span>Μπορεί βέβαια αυτό να συμβαίνει, γιατί όλοι γνωρίζουν, ότι μόνο τα ψιλά για τον καφεζίνιου σού έχουν μείνει.<span style=""> </span>Γεγονός πάντως, ότι τουλάχιστον στην <span style="" lang="EN-US">Bras</span>í<span style="" lang="PT-BR">lia</span><span lang="PT-BR"> </span>δεν υπάρχει άγχος ότι θα σε γδύσουν στον δρόμο, ίσως πάλι γιατί τί να γδύσουν, ένα βρακί και μια σαγιονάρα;<span style=""> </span>Όταν λένε <span style="" lang="EN-US">roubado</span>, εννοούν κυρίως άνοιγμα του σπιτιού σαν κονσέρβα και άμεση κατανάλωση του περιεχομένου, γιατί δηλαδή να σού βουτήξουν το ποδήλατο ή την τσάντα, όταν μπορούν να μπουν άνετα στο σπίτι σου την ώρα που κοιμάσαι και να σουφρώσουν τον πολυέλαιο ήσυχα και πολιτισμένα;<span style=""> </span>Έτσι λοιπόν μπορείς ν΄ αφήνεις το ποδήλατο λυτό έξω αλλά στο σπίτι μέσα πρέπει να το φυλάς με άγρυπνο μάτι και τον πολυέλαιο αναμμένο. <span style=""> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Επίσης δεν έχει νόημα να σού κλέψουν τα ψιλά του πορτοφολιού σου.<span style=""> </span>Το πολύ πολύ να σού τα ζητήσει κανένας ξυπόλητος <span style="" lang="EN-US">bagabunto</span> έξω από τα εμπορικά κέντρα.<span style=""> </span>Με τους έξωθεν <span style="" lang="EN-US">bagabuntos</span><span lang="EN-US"> </span>δεν έχω πρόβλημα προς μεγάλο σοκ καταστηματαρχών και φυλάκων.<span style=""> </span>Αν πάλι είναι <span style=""> </span><span style="" lang="PT-BR">manobristas</span>, παρκαδόροι, δεν ζητάνε ποτέ από μένα, με εξαίρεση μερικούς ηλίθιους φύλακες που μού λένε να το κατεβάζω στο <span style="" lang="EN-US">estationamento</span>, για να πληρώσω φυσικά, χώρια που είναι και σκέτη ταλαιπωρία. Επομένως ή το αφήνω χύμα στην είσοδο για λίγο και τους αναγκάζω να το φυλάνε, και στις μια δυο φορές<span style=""> </span>τους μίλησαν σίγουρα κι από κεί<span style=""> </span>που ψωνίζω, ή πάλι το δένω υποτυπωδώς στην περιοχή των μανομπρίστας. Ένας πλάκωσε στις σφαλιάρες έναν μικρό γιατί μού ζητούσε χρήματα τάχα να φυλάει το ποδήλατο και τού είπε να πάει να πλύνει κανένα αμάξι.<span style=""> </span>Μια άλλη φορά που έβρεχε καταρρακτωδώς επί ώρες, ήρθε ένας να με πάρει με την ομπρέλα να με πάει στο υποτιθέμενο αυτοκίνητό μου. <span style=""> </span>Το τί καζούρα έφαγε από τους άλλους που ξέρανε, ότι έχω ποδήλατο, δεν λέγεται.<span style=""> </span>Λοιπόν τού λένε, στο τέλος, πήγαινε αλλά θα τρέχεις δίπλα στο ποδήλατο με την ομπρέλα!</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""> </span>Έχω όμως πρόβλημα με τους έσωθεν παγαπόντηδες, αυτούς που δεν επιτρέπουν στους ξυπόλητους να μπουν μέσα.<span style=""> </span>Έρχεται λόγου χάρη ένας λογαριασμός του ηλεκτρικού δέκα φορές πάνω από τον κανονικό πού έχεις πληρώσει τον προηγούμενο μήνα.<span style=""> </span>Εντωμεταξύ έχεις μείνει τέσσερις μέρες χωρίς φως. <span style=""> </span>Δεν ξέρεις τί τρέχει.<span style=""> </span>Ανάστατο το κοντομίνιου, φύλακες ανεβοκατεβαίνουν, πίνακες ανοιγοκλείνουν, τηλέφωνα στο μεσιτικό και την εταιρεία, τίποτα, σκότος.<span style=""> </span>Πας στην ΔΕΗ.<span style=""> </span>Τί γίνεται, ρε πατριώτες; Να, λέει, η ιδιοκτήρια είχε πει να κοπεί το ρεύμα, γιατί ο προηγούμενος ενοικιαστής δεν είχε πληρώσει.<span style=""> </span>Μα δεν υπήρχε προηγούμενος ενοικιαστής, καινούργιο είναι το διαμέρισμα, εγώ ήμουν η πρώτη!<span style=""> </span>Όχι, πρέπει να αλλάξει το ΑΦΜ! Κι αφού δεν έχω ακόμα ΑΦΜ; Δεν πειράζει, θα βάλουμε ενός άλλου! </p><blockquote></blockquote><div style="text-align: justify;">Κι ο λογαριασμός ο φουσκωμένος; Αυτός είναι, λέει, τα χρωστούμενα! Ποια χρωστούμενα, αφού είπαμε δεν υπήρχε άλλος ενοικιαστής! Μάλιστα καθυστέρησα πάνω από μια βδομάδα να μπω στο σπίτι μέχρι να συνδέσετε το ρεύμα, και τώρα το κόψατε απροειδοποίητα!<span style=""> </span>Χμ χμ, τότε θα είναι ο θερμοσίφωνας!<span style=""> </span>Το μπόιλερ που είναι ενσωματωμένο στο ντους; Δεν το έχω χρησιμοποιήσει ούτε μια φορά γιατί αφενός είχε ζέστη του θανατά, αφετέρου δεν ήξερα πώς λειτουργεί (το ανακάλυψε η Βαρώνη)!<span style=""> </span>Α, όχι, να το προσέξετε αυτό το μπόιλερ, διότι καταναλώνει ρεύμα (ακολουθεί μισάωρη ανάλυση).<span style=""> </span>Δεν κάνω ζεστά ντους για να κρατιέμαι σε φόρμα, για τις κρυολουσίες! Μήπως στοιχίζει τόσα πολλά η σύνδεση του ρεύματος;<span style=""> </span>Όχι, δεν είναι αυτό, το μπόιλερ είναι (μισάωρη ανάλυση)! </div><p></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Τελικά, τ΄ανοίξεις δεν τ΄ανοίξεις το καφτό, θα καείς!<span style=""> Επειδή το κοτόπουλο το ζεματάνε πριν το ξεπουπουλιάσουν! </span>Κι αν δεν πληρώσεις τα κερατιάτικα; Ε, θα φαίνεται χρέος στην εφορία, θα μαυρίσει το πρόσωπό σου στην κοινωνία και δεν θα μπορείς να συναλλαγείς.<span style=""> </span>Και γιατί να συναλλαγείς, εδώ που τα λέμε, για να σε κλέψουν κι άλλο; Συχνά βέβαια κάνεις φασαρία και δεν πληρώνεις, όλο αυτή η δουλειά γίνεται, κυρίως με τις ρουφιάνες τις τηλεφωνικές εταιρείες.<span style=""> </span>Δεν είναι δε τυχαίο, ότι βρίσκομαι στην πόλη που βγάζει πιο πολλούς δικηγόρους από γρασίδι!<br /></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Υστερόγαμον: η παρούσα ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον <a href="http://apouro.blogspot.com/2010/09/blog-post_16.html"><span style="" lang="EN-US">Vad</span></a><span lang="EN-US"> </span>αντί σχολίου που δεν πρόλαβα ν΄αφήσω, γιατί με ξωπέταγε το νετ, στις γεμιστές του πιπεριές!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-5517199767143405123?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-27069925870267588502010-09-16T22:10:00.014+03:002010-09-17T00:20:54.446+03:00<div style="text-align: justify;">Εκ προοιμίου δηλώνω ότι είμαι ασυγχώρητη και ο λόγος, ότι ήρθα στην χώρα της σαπουνόπερας και όχι μόνο δεν το υπολόγισα εξαρχής αλλά το αγνόησα πλήρως, υποθέτοντας στρουθοκαμηλικώς, ότι μιας και δεν βλέπω τηλεόραση, δεν με αφορά το θέμα παρά μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν για παράδειγμα σε στήνουν στο ραντεβού ή εξαφανίζονται, στην αρχή φαντάζεσαι διάφορα, όμως όχι, είναι απλώς η ώρα της δραματικής τηλενουβέλας και δεν κουνιέται φύλλο.<blockquote></blockquote>Υπήρξαν κάποιες προειδοποιήσεις αλλά δεν τις έλαβα υπόψη και πολύ περισσότερο δεν τις συσχέτισα με καταστάσεις που μού συμβαίνουν και δεν θα μπορούσαν ν΄αποδωθούν απευθείας στο κόλλημα των βραζιλιάνων με τα σήριαλ. Όταν λόγου χάρη ο κομμωτής μένει με το ψαλίδι μετέωρο πάνω απ΄το κεφάλι μου, η μανικιουρίστα τρώει τα νύχια της κι ένας παππούς κλαίει αγκαλιά με τον οπλισμένο φύλακα, ενώ μέσα σ΄ ένα σκηνικό που θα φθονούσε ο Αλμοδόβαρ επικρατεί το αδιαχώρητο από κόσμο που συνέρρευσε ξαφνικά για να μετάσχει στο τηλεοπτικό δράμα του Χουλιάνου, της Πάουλα και του Εντουάρντου, εγώ περιόρισα το φαινόμενο στο μισάωρο της προβολής και δεν έδωσα προεκτάσεις.<blockquote></blockquote>Λάθος, λάθος ασυγχώρητο και σκίζω τις περγαμηνές μου στην Πλατεία των Τριών Εξουσιών! Λάθος και μυωπία του μυαλού μου, που παρά τις πρώιμες ενδείξεις, αγνόησα το προφανές. Ο βραζιλιάνος δεν παρακολουθεί απλώς το σήριαλ, δεν παθιάζεται, έστω, με το σήριαλ, είναι ο ίδιος σήριαλ, κι όποιος σαν και μένα δεν το καταλάβει εγκαίρως, ας ετοιμαστεί για ανεξήγητες ταλαιπωρίες. <blockquote></blockquote>Αναρωτιόμουν μέχρι τώρα, η ηλίθια, καλά, όλα αυτά σε μένα συμβαίνουν μόνο, διότι είμαι ξένη, διότι δεν το χειρίζομαι καλά, διότι έχω τον μαγνήτη, ή τί, όοοχι, είναι απλό το πράγμα, δεν μπορείς, σινιόρα μου, να περιφρονείς το βασικό αυτό συστατικό της βραζιλιάνικης ζωής, κι αν δεν τό΄χεις καταλάβει, παίζεις ήδη έναν ρόλο στην σαπουνόπερα, και μάλιστα τον βλακωδέστερο, και να μην νομίζεις ότι είναι τυχαίο, που το σήριαλ προβάλλεται καθημερινώς και αδιαλείπτως, στο θυμίζαμε το πράγμα, μπροστά σου ήταν, φώναζε, αλλά εσύ διάβαζες Λακάν και την θεωρία του ανοιχτού γράμματος!<blockquote></blockquote>Τα γράφω αυτά, επειδή πριν λίγο εδέησε να ανάψει επιτέλους ένα λαμπάκι στο μυαλό μου σχετικά με τον απώτερο λόγο, που δεν έχω σωστή σύνδεση στο ίντερνετ από τότε που ήρθα. Μπορεί τα λαμπάκια στο μόντεμ να μην ανάβουν ή ν΄ αναβοσβήνουν, αλλά το κεφάλι μου χτύπησε μια Λάμψη, όλα τα επεισόδια έδεσαν σ΄ ένα μεγαλειώδες τηλεσαπούνι, που ξεπερνά τον Φώσκολο, για να τιμήσουμε και τα δικά μας. Εφόσον πρόκειται για άπειρα επεισόδια, είναι φυσικά αδύνατον να τα διεκτραγωδήσω με λεπτομέρειες, μπορώ όμως να σημειώσω δυο δυσοίωνες παραμέτρους. Ότι τα καθημερινά σήριαλ επαναλαμβάνονται με εξαντλητικούς ανούσιους διαλόγους και μικρές παραλλαγές μέχρις αηδίας και ότι ουσιαστικά δεν έχουν τέλος. <blockquote></blockquote>Στο αποψινό επεισόδιο που βρίσκομαι, υποψιάζομαι, πέρα από την απατεωνιά της τηλεφωνικής εταιρείας, μια ίντριγκα κάποιων υπευθύνων του κοντομίνιου, του οικήματος δηλαδή, και ο μάστορας που ήρθε από την εταιρεία, και με ξύπνησε, γιατί ήρθε τρεις ώρες αργότερα από το ραντεβού με την τηλεφωνήτρια, την οποία και απείλησα, ότι θα διακόψω την σύνδεση, αν συνεχιστεί το κακό, ο Μάρκου ντζι ου Νέγκρι λοιπόν υποσχέθηκε να έρθει και αύριο, γιατί στα τρία λεπτά αφότου έφυγε, έπεσε πάλι η γραμμή, και βάλε βγάλε την πρίζα θα χαιρετήσω σε λίγο τον γείτονα από τον τρύπιο τοίχο. <blockquote></blockquote>Αντιλήφθηκα όμως αυξημένη κίνηση στον όροφό μου και έπεσα πάνω στον σίντζικου, τον αρχιυπεύθυνο, ο οποίος κοιτούσε τάχα μου έξω από το παράθυρο, μια στα χίλια χρόνια ν΄ανεβεί στον όροφο, είπαμε γεια, και μετά έφυγε σαν σουπιά. Ο μάστορας το μόνο που έκανε ήταν να επανατοποθετήσει το καλώδιό μου στην αρχική του θέση, γιατί κάποιος το είχε βάλει σε φα διέση. Κατόπιν με πήραν τηλέφωνο από το θυρωρείο περίπου μισή ώρα, αφού είχε φύγει ο μάστορας, δήθεν να επιβεβαιώσουν, ότι ήρθε σε μένα η τεχνική βοήθεια. Αυτή την στιγμή η σύνδεση δείχνει μια κάποια σταθερότητα.<br /><blockquote></blockquote>Στο αυριανό επεισόδιο περιμένω τον Ντζι ου Νέγκρι, και αποκαλύπτω στο κοινό, ότι σχεδιάζω να εμφανιστώ με απειροελάχιστα άνιμαλ πριντ, σαν τη Τζουλιάνα την Αγριόγατα, να δούμε για πότε φτιάχνουν οι συνδέσεις, ή μήπως είναι μεξικάνικο αυτό, δεν πειράζει, σαπούνι να΄ναι κι ό, τι νά΄ναι.<br /><br />Υστερόγαμον: αύριο είπαμε, υπομονή!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-2706992587026758850?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-45946554091086680072010-09-02T09:01:00.027+03:002011-12-02T08:29:31.449+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TH9_ioDnavI/AAAAAAAABAw/h_3S0Tp2NyM/s1600/DSCN0275.JPG"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512264701769640690" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TH9_ioDnavI/AAAAAAAABAw/h_3S0Tp2NyM/s400/DSCN0275.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Για τα βραζιλιάνικα λεωφορεία τα λόγια είναι περιττά! Είμαι όμως επιζήσασα και μπορώ να καταθέσω μια μαρτυρία ψυχής, θέλοντας να ενθαρρύνω τους Αθηναίους που χρησιμοποιούν τα μέσα μεταφοράς. Τα βραζιλιάνικα λεωφορεία <span style="font-style: italic;">σκοτώνουν</span>! Είναι ο καμουφλαρισμένος στρατός ξηράς της Βραζιλίας, και για να μην χάσει την φόρμα του το δυναμικό σε καιρό ειρήνης, μεταφέρουν άμαχους επιβάτες και ανίδεους τουρίστες.<br /><br />Τα απέφευγα συστηματικώς και επιμελώς, έως ότου η Βαρώνη εξέφρασε την επιθυμία να γνωρίσει επιτέλους αυτή την εξαιρετική ατραξιόν της πόλης. Χρυσή την έκανα, προσωπικούς σωφέρ της έφερα, την εξόρκισα, μην μπει στα οχήματα του διαβόλου! Όλα μάταια, η περιέργειά της και η δίψα για συγκινήσεις υπερκέρασαν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, και ένα μεσημέρι εισήλθε χωρίς περίσκεψη και χωρίς να έχει κάνει προηγουμένως την διαθήκη της, σε ένα από δαύτα. Επέμενε μάλιστα να την ακολουθήσω για να εκπολιτιστώ επιτέλους , να μην είμαι συνέχεια με το ποδήλατο.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TH9_QgrL5RI/AAAAAAAABAo/kP8y_hONLCk/s1600/DSCN0274.JPG"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512264390550480146" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TH9_QgrL5RI/AAAAAAAABAo/kP8y_hONLCk/s400/DSCN0274.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br />Εγώ βέβαια, ως ανίδεη περί τα μέσα μεταφοράς εδώ, δεν ήξερα ποια λεωφορεία σταματούν σε ποια στάση, κι η Βαρώνη θεώρησε, ότι αυτό οφείλεται στην ποδηλατική μου <span style="font-family: georgia;">naïveté</span>, όμως δεν χρειαζόταν να γνωρίζω, απλούστατα διότι όλα τα λεωφορεία σταματούν σε όλες τις στάσεις απ΄όπου περνούν και δεν υπάρχει πίνακας δρομολογίων ούτε στις στάσεις ούτε στον κεντρικό σταθμό, αν ο προορισμός σου δεν είναι το τέρμα, τότε παραμένει σκοτεινό αντικείμενο του πόθου.<br /><br /><br /></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TH-AAKX5BDI/AAAAAAAABBA/V4cGzvtEmwM/s1600/muito+frio+063.JPG"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512265209197691954" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TH-AAKX5BDI/AAAAAAAABBA/V4cGzvtEmwM/s400/muito+frio+063.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TH9_3Lar2UI/AAAAAAAABA4/p4W0UIIt6vk/s1600/muito+frio+062.JPG"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512265054859024706" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TH9_3Lar2UI/AAAAAAAABA4/p4W0UIIt6vk/s400/muito+frio+062.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 300px;" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Μέσα υπάρχει εισπράκτωρ. Μάλιστα. Ο οποίος λαμβάνει το αντίτιμο των 2 ή 3 χεάις, αδιευκρίνιστος ο λόγος της διακύμανσης στην τιμή για ίσες διαδρομές, και επιτρέπει την είσοδο από έναν σιδερένιο μύλο, γαλλιστί τουρνικέ, όπου μια χαρά μπορείς να σφηνώσεις μαζί με τα συμπράγκαλά σου και να μείνεις λάιβ αρτ. Αν περάσεις, λέω αν, τότε πρέπει να έχεις κρατηθεί γερά, το κόλπο είναι να σπρώξεις τον μύλο με το ένα χέρι και με το άλλο να κρατηθείς βγαίνοντας, αλλιώς, καθώς το πολεμικό άρμα βρίσκεται εν κινήσει, θα εκτιναχθείς κατευθείαν στο πίσω μέρος του οχήματος, ως οπίσθιο συμπληρωματικό σχόλιο στις πολιτιστικές αφίσες. Υπάρχει και μια ακόμη παγίδα, να σπρώξεις μεν αλλά ο εισπράκτωρ να μην έχει ελευθερώσει τον μύλο κι όταν το κάνει να βρεθείς στην καλύτερη περίπτωση με κάποιον αγκαλιά και στην χειρότερη με την κοιλιά χαρακίρι από κανένα ξύλινο δωδεκάποντο.<br /><br />Είχαμε παραταύτα καθήσει σε δύο θέσεις, με τα δόντια σφιγμένα κρατιόμουν γερά και με τα δύο χέρια. Η Βαρώνη χαλαρή, σχολίαζε την έλλειψη δρομολογίων, πράγμα απαράδεκτον στη ...Γαλλία, αλλά της επεσήμανα, ότι μάλλον δεν χρειάζεται, δεν έχει ξέφραγους τουρίστες εδώ κι αυτό που προείχε ήταν να βγούμε ζωντανές από το <span style="font-style: italic;">busão</span>, λεωφορειάρα, ή <span style="font-style: italic;">bau</span>, φέρετρο, αλλιώς δεν θα ξαναδεί ούτε το Παρίσι, ούτε τα δρομολόγια των γαλλικών μέσων μαζικής μεταφοράς. Επομένως να κρατηθεί ....<br /><br />...ίσα που πρόλαβε. Το λεωφορείο έστριψε αφηνιασμένο σ΄ένα balão, και έφερε αφρισμένους κύκλους στις ανηφοροκατηφόρες του κύκλου του θανάτου για να συνεχίσει μουγκρίζοντας μια αιμοχαρή προέλαση πάνω σε ανώμαλη άσφαλτο. Τα balão είναι κόμβοι για να μην κόβεται η ροή της κίνησης, αρχικά σε στέλνουν αρκετά πιο πίσω από κει που θες να πας, και μάλιστα αντίθετα, εφαρμόζοντας την κβαντική θεωρία στην οδική κυκλοφορία της Brasília.<br /><br />Κι αν πρέπει να σηκωθείς για να πας στην πίσω πόρτα, από την οποία και μόνο μπορείς να κατεβείς, τότε αίρεται και ο νόμος της βαρύτητας. Έγινα έρμαιο, πετούσα δώθε κείθε κλαίγοντας από τα γέλια και προσπαθώντας να πιάσω το σκοινάκι για να στείλω σήμα στον οδηγό. Διότι υπάρχουν μεν κουδούνια αλλά είναι απενεργοποιημένα, το σύστημα έχει αντικατασταθεί αποτελεσματικότερα με ένα κορδονάκι πάνω από την οριζόντια μπάρα, ναι, εκείνη εκεί πάνω, τραβάς το σκοινάκι για το οξύ και παρατεταμένο σφύριγμα που θα διαπεράσει τους θορύβους των σιδερικών της κολάσεως και θα τρυπώσει στά αφτιά του οδηγού.<br /><br />Σπίθες τινάζονταν, στριγγλιές έσκιζαν τον αέρα και το τέρας μας έφτυσε μ΄ένα τράνταγμα από τις παταγώδεις πόρτες του στον κεντρικό σταθμό. Φανταστείτε την Ομόνοια πριν το μετρό. Η μυθική Χοντοβιάρια! Εκεί στην Αυλή των Θαυμάτων είχα την ψευδαίσθηση ότι θα μπορέσω να πληροφορηθώ, πού βρίσκονται τα υπεραστικά λεωφορεία. Σ΄ένα κιόσκι που έμοιαζε με σημείο πληροφοριών, ένας τύπος που έμοιαζε να είναι σε θέση να δώσει πληροφορίες, μου είπε ότι τα λεωφορεία αυτά δεν ξεκινούν πια από εκεί, και από πού ξεκινούν, εεε...εεεμ, από τον καινούργιο σταθμό, πού; εεεε... εεεμ, κάπου πέρα, κατά κει μακριά... πιο μακριά και πιο μπερδεμένα κι απ΄ τα ράστα του τύπου, που ζητούσε αναπτήρα απ΄ την Βαρώνη.</div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TH-AZBEoYsI/AAAAAAAABBI/tkRclnH35ig/s1600/muito+frio+067.JPG"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512265636197720770" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TH-AZBEoYsI/AAAAAAAABBI/tkRclnH35ig/s400/muito+frio+067.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Με την οποία αμετανόητη Βαρώνη επαναλάβαμε το απονενοημένο. Δεν της έφτανε που βγήκε ζωντανή, ήθελε διακαώς να μπει σε ένα λεωφορείο, που είχε την επιγραφή <span style="font-style: italic;">Circular</span>, όταν το είδε άστραψε το μάτι της και δεν ανέβαλε λεπτό. Αφού μπήκαμε, σκέφτηκα να ρωτήσω, μήπως περνούσε από το Iguatemi, το καινούργιο εμπορικό κέντρο, όπου θέλαμε να πάμε, διότι η Βαρώνη είχε εντοπίσει κάτι σε ένα κατάστημα, που τελικά δεν υπήρχε, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο.<br /><br />Η εισπράκτωρ ήταν η βραζιλιάνικη μετενσάρκωση της Μπέλλου χωρίς γυαλιά και διαβεβαίωσε κοφτά, ότι περνάει. Άρα εντάξει, δεν χρειαζόταν να σταματήσουμε σε ένα ύψος, όπου έχει πιάτσα ταξί, θα πηγαίναμε μια και καλή... στο πουθενά. Περνάμε τον κόμβο του Lago Norte, την γέφυρα, την ανηφόρα και βλέπω σκοτάδια. Πού΄ναι το σουπερμάρκετ, το βενζινάδικο και πού είναι το εμπορικό κέντρο; Τίποτα, σκότος βαθύ και το λεωφορείο βρυκολάκιαζε στο άγνωστο.<br /><br />Ρωτάω έναν που ετοιμαζόταν να κατεβεί, τί, μού λέει, πίσω είναι! Κατεβαίνουμε. Εκείνος εξήγησε, ότι έπρεπε να βγούμε απέναντι, να πάρουμε ένα άλλο λεωφορείο για δύο στάσεις και κατόπιν ένα ακόμα για μια στάση και ιδού, το Iguatemi, εκεί στα φώτα, πέρα στο λόφο! Το εμπορικό, δεν ήταν θέμα, ήξερα πού είναι, σε ένα τέταρτο από το σπίτι μου με το ποδήλατο πήγαινα, αλλά τώρα το κατηραμένο λεωφορείο μας επλάνησε. Διασχίζουμε έξι λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας και περιμένουμε στη στάση απέναντι. Κάποτε πέρασε ένα, το παίρνουμε, όχι για το Iguatemi, αλλά για πίσω, μέχρι την πρώτη πιάτσα ταξί και πάλι πίσω, στο Iguatemi!</div><br />Υστερόγαμον: <a href="http://youtu.be/HMKYS5ODhbU">ξαπλώσου στο ταξί</a>!<br /><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: georgia; text-align: justify;"><o:p> </o:p></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: georgia; text-align: justify;"><o:p> </o:p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-4594655409108668007?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-52502415770686250902010-08-28T10:03:00.023+03:002010-08-28T21:14:48.767+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjPir36h2I/AAAAAAAAA_o/P6c8St54rxM/s1600/DSCN0136.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjPir36h2I/AAAAAAAAA_o/P6c8St54rxM/s400/DSCN0136.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510382338887550818" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Μπορεί η Βαρώνη να ήρθε incognito εκ Παρισίων άνευ λανσέλ και συναφών, ωστόσο χρειαζόμασταν έναν σωφέρ για την μετάβαση στο Parque National, καθότι προχωρημένο πρωινό και μια βαρώνη ιππεύει μόνο με την προϋπόθεση να έχει δροσιά, δηλαδή την αυγή ή το σούρουπο, συνήθως στην Βουλώνη.<blockquote></blockquote>Το πρώτο ταξί στην σειρά ήταν ολοκαίνουργιο, όπως άρμοζε. Το Εθνικό Πάρκο της Μπραζίλια είχε ελάχιστο κόσμο μιας και επελέχθη καθημερινή για να αποφευχθούν ο συνωστισμός και οι δημοσιότητες. Το Πάρκο έχει δυο φυσικά μονοπάτια, το Μονοπάτι του Καπιβάρα και το Χρυσό Μονοπάτι, διάρκειας είκοσι λεπτών και μιας ώρας αντίστοιχα. Εμείς όμως πήγαμε κατευθείαν για γοργονισμό στην καινούργια πισίνα, που εγκαινιάστηκε στις αρχές του έτους.<blockquote></blockquote><br /></div><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjM8U6aA2I/AAAAAAAAA_I/GYJyd4fHl0g/s1600/muito+frio+158.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjM8U6aA2I/AAAAAAAAA_I/GYJyd4fHl0g/s400/muito+frio+158.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510379480865702754" border="0" /></a><br />Η πισίνα αυτή τροφοδοτείται από φυσικό μεταλλικό νερό εξ ου και η ονομασία <span style="font-style: italic;">Agua Mineral</span> που ισχύει για το πάρκο γενικά. Είναι αρκετά μεγάλη, στρωμένη με πλάκες των βραζιλιάνικων Πυρηναίων και στο μεγαλύτερο βάθος της φτάνει γύρω στο ενάμισι μέτρο, καλή για κολύμπι και ασφαλής για όσους δεν ξέρουν να κολυμπούν. Υπάρχουν ναυαγοσώστες, ιατρείο, τουαλέτες, ντους, καντίνα, περίπτερα με πάγκους και τραπέζια, μπάρες γυμναστικής και κυρίως ευρυχωρία και ησυχία. Το γλυκό νερό δεν σε σηκώνει αλλά κολυμπάς άνετα και αφήνει μια ευχάριστη αίσθηση και μυρωδιά φρεσκάδας στο σώμα. Δίπλα στην πισίνα τα νερά σχηματίζουν έναν δυνατό μικρό καταρράκτη ιδανικό για μασάζ.<blockquote></blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjOWvo6qUI/AAAAAAAAA_Y/qUB4Jr2kASY/s1600/DSCN0186.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjOWvo6qUI/AAAAAAAAA_Y/qUB4Jr2kASY/s400/DSCN0186.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510381034228328770" border="0" /></a><br />Όλα ωραία λοιπόν και η Βαρώνη έκανε συγκρίσεις με τα ελβετικά σπα τρώγοντας μια παμόνια, πάστα καλαμποκιού με τυρί και βούτυρο τυλιγμένη και ψημένη σε καλαμποκόφυλλα, κι εγώ, που είμαι μεν μια μαρκησία, αλλιώς πώς θα έκανα παρέα με μια βαρώνη, αλλά μαρκησία των τροπικών, επειδή λοιπόν δεν είχα ιδέα για τα ελβετικά σπα, ρουφούσα με ευγενική κατάφαση την καρύδα μου. Δίπλα μας μια κοπέλα έκανε σαμανιστική ηχοθεραπεία σ΄ έναν νεαρό, χτυπώντας απαλά ένα ινδιάνικο τύμπανο πάνω από την πλάτη του.<blockquote></blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjQJh6TceI/AAAAAAAAA_w/9C2-S26Td1E/s1600/DSCN0142.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjQJh6TceI/AAAAAAAAA_w/9C2-S26Td1E/s400/DSCN0142.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510383006228115938" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjffn6TrtI/AAAAAAAAA_4/DnimSXn6CDQ/s1600/muito+frio+097.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjffn6TrtI/AAAAAAAAA_4/DnimSXn6CDQ/s400/muito+frio+097.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510399878470282962" border="0" /></a><br /><br />Μετά από λίγο σηκώθηκα να πάω στο περίπτερο που είχαμε τα πράγματά μας να φέρω μια κοκακόλα και τον καπνό μου, όταν διέκρινα ένα μίκου να έχει αρπάξει το μπουκάλι με το αναψυκτικό σκοπεύοντας να το ανοίξει να το πιει, α, λέω, νάτος πάλι! Διότι αυτά τα πιθήκια είχαν αποθρασυνθεί προ πολλού, τότε εκείνος σάστισε κι άφησε το μπουκάλι, να φύγει ελαφρύτερος. Πηγαίνοντας τη κοκακόλα στην Βαρώνη, την ρώτησα, μήπως είχε δει πουθενά τον καπνό μου.<blockquote></blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjO6ClkOCI/AAAAAAAAA_g/IZIkrpyPFFk/s1600/DSCN0148.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjO6ClkOCI/AAAAAAAAA_g/IZIkrpyPFFk/s400/DSCN0148.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510381640609970210" border="0" /></a><br />Ο καπνός είχε γίνει καπνός. Κοίταξα πάνω και κάτω μήπως πετύχω κανένα μίκου να καπνίζει κιόλας αλλά πλησιάζοντας ακούω ένα ντουπ και μια καρύδα έσκασε από ψηλά μισό πόντο από το πόδι μου. Ταυτόχρονα, ο πιο μεγάλος μίκου, ένας με γένεια αλά Λίνκολν και βασικός ύποπτος μού έκανε ένα απειλητικό χου! δείχνοντας μου τα δόντια του. Τού έκανα και γω χου! δείχνοντας του τα δικά μου και λέγοντας του, σιχαμένε, πού είναι ο καπνός; την ξέρεις την πομπή σου! στα ελληνικά. Μού έδειξε τον πισινό του. Ακολούθησε τρελό σούσουρο μέσα στα κλαδιά. Τα μίκου είχαν πάρτι.<blockquote></blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjNXM-kLwI/AAAAAAAAA_Q/WRYdAcykQFY/s1600/muito+frio+164.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/THjNXM-kLwI/AAAAAAAAA_Q/WRYdAcykQFY/s400/muito+frio+164.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510379942592130818" border="0" /></a><br />Η επιστροφή ήταν περιπετειώδης. Ρώτησα τον φύλακα στην έξοδο, πού είναι η στάση του λεωφορείου, διότι σε όλα τα παρόμοια μέρη έχουν στάσεις αφενός και αφετέρου θα ήταν πολύ βολικό, μας πήγαινε σε δέκα λεπτά εκεί ακριβώς που θέλαμε. Αν είχε. Σύμφωνα με τους σουρρεαλιστικούς ισχυρισμούς του φύλακα που συνοδεύονταν από απλωτές χειρονομίες σαν να έκανε κουπί στις άπειρες δυνατότητες ενός άπειρου σύμπαντος, υπήρχε μια στάση απέναντι και μπορούσαμε να πάμε όπου τυχόν επιθυμούσαμε, στη Χοντοβιάρια; στην Άζα Σουλ; Στο Κρουζέιρου; στα άστρα;<blockquote></blockquote>Διασχίσαμε ένα χωράφι μες τ΄απομεσήμερο κοιτάζοντας απέναντι από τον αυτοκινητόδρομο, που δεν είχε κανενός είδους διάβαση, πού μπορεί να ήταν η στάση. Τίποτα. Παραπάνω ένας τύπος πουλούσε φρούτα, ο αέρας με το κοκκινόχωμα έπαιρνε κι αυτόν και την τέντα και τα φρούτα. Τον ρωτάω για λεωφορείο, μπα μου λέει, δεν έχει. Εκείνη την στιγμή σταματά ένα κόκκινο αυτοκίνητο, ένας μαύρος έκανε σήμα να μας πάρει αλλά πήγαινε αλλού ντ΄αλλού κι όπως και νά΄χει, δεν είχα όρεξη να βρεθούμε σε τίποτε άλλα χωράφια μεσημεριάτικα.<blockquote></blockquote>Βγαίνουμε στην φαρδιά πλατιά νησίδα με την προοπτική να περάσουμε και να στρίψουμε προς τα κάτω, όπου υποτίθεται είχε λεωφορεία. Εγκλωβιστήκαμε στην νησίδα κανένα τέταρτο. Μέχρι να καταφέρουμε να βγούμε απέναντι, η Βαρώνη είχε μεταφυσικές εμπειρίες και γω θα έφτυνα τον εαυτό μου, που δεν είχα καλέσει ταξί από την πύλη, αν φυσικά είχα σάλιο και δεν μασούσα σκόνη και πετραδάκια.<blockquote></blockquote>Λεωφορεία δεν είχε, επειδή η βόρεια αφετηρία ήταν αρκετά πιο κάτω. Ούτε κανένα ταξί φάνηκε. Επομένως περπατήσαμε όλο τον δρόμο κάτω, μέσα στην επόμενη νησίδα με το χώμα να στροβιλίζεται γύρω μας. Η πορεία κράτησε σχεδόν μια ώρα. Ήταν η εκδίκηση των καπιβάρα που δεν επισκεφτήκαμε το μονοπάτι τους και ο χλευασμός των μίκου, γιατί είχαμε γίνει κόκκινες σαν τον κώλο της μαϊμούς ακριβώς. Στην τορτερία φάγαμε και ήπιαμε το μισό μαγαζί, ελεεινές και πανευτυχείς ανάμεσα στα άψογα μοντελάκια που είχαν έρθει για τον απογευματινό καφέ τους. Η Βαρώνη μού εκμυστηρεύτηκε, ότι μετά από αυτήν την εμπειρία δεν την σκιάζει φοβέρα καμμιά. Εγώ δεν μίλησα. Ήμουν ένα σκονισμένο τοτέμ.<br /><br /><br />Υστερόγαμον: την επόμενη φορά θα δώσω ραντεβού στον ταξιτζή για την επιστροφή και να μην ξεχάσω να πάρω τσιγάρα για τα παιδιά...<br /><br />Στην δεύτερη φωτογραφία μηρμηκοφωλιά με εφτά σουίτες και θέα. Στην πέμπτη, η παμόνια. Στην τελευταία φωτογραφία αριστερά ένας μίκου στα κλαδιά μετά από έφοδο.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-5250241577068625090?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-5846308311196619062010-08-04T05:45:00.021+03:002010-08-05T04:47:39.915+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkQx4f6ClI/AAAAAAAAA-w/fPuNY2gbIw4/s1600/taboquinha+020.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkQx4f6ClI/AAAAAAAAA-w/fPuNY2gbIw4/s400/taboquinha+020.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501446868975618642" border="0" /></a>Χθες το βράδυ κι απόψε έκανα δυο πενηντάρια κουρσάδικα γυρίζοντας την μισή λίμνη, να βρω τον εαυτό μου, τον οποίο είχα χάσει την Κυριακή στα βουνά, όταν αποφάσισα να αφήσω λίγο την κιθάρα και να πιάσω τα ντραμς. Κι αφού ήρθα στα ίσια μου, μπορώ τώρα να αφηγηθώ το βάφτισμα του χώματος, το οποίο συνέπεσε με την επέτειο των δύο χρόνων, από τότε που άρχισα πάλι μετά από χρόνια να κυκλοφορώ με ποδήλατο κάθε μέρα.<blockquote></blockquote>Ξημερώματα Κυριακής πέρασα από το κέντρο της πόλης, που το είχαν κλείσει για έναν μαραθώνιο, δρομείς ξεφυτρώναν από παντού, όσο για μένα έκανα μια διαδρομή σαρανταπέντε λεπτών ως το σημείο συνάντησης και πρόλαβα τους βουνίσιους ποδηλάτες στο παρά τρίχα. Είχαν φορτώσει τα ποδήλατα στ΄αυτοκίνητα και θα έφευγαν, περνάω την λεωφόρο, κοιτάζω να δω πού θ΄απευθυνθώ, βλέπω μπροστά μου έναν γνωστό από τους Νυχτερινούς, τον Χαφαέου, με αναγνωρίζει, του λέω, δεν έχω αυτοκίνητο, καρντιά μου, φορτώνουμε και το δικό μου ποδήλατο και πάμε για το σημείο zero.<blockquote></blockquote>Το σημείο zero ήταν η είσοδος της <a href="http://www.fazendataboquinha.com.br/"><span style="font-style: italic;">Fazenda Taboquinha</span></a>, 20 χλμ. έξω από την <span style="font-style: italic;">Brasilia</span>, πάνω από το προάστιο <span style="font-style: italic;">São Sebastião</span>. Το κομβόι των ποδηλατοφόρων αυτοκινήτων ανεβοκατέβηκε μερικά χιλιόμετρα χωματόδρομου σηκώνοντας έναν σιμούν, και εισέβαλε στην φαζέντα. Λίγο αργότερα είμασταν έτοιμοι στην εκκίνηση για την <span style="font-style: italic;">trihla</span>, δηλαδή τη διαδρομή στους λόφους μέσα από εξοχικούς δρόμους και μονοπάτια. Ο ήλιος ανέβαινε ψηλά. Στην πρώτη κατηφόρα μετά την στροφή διασχίσαμε μια λασπουριά και βγήκαμε στο πλάτωμα του ποταμού, εκεί, αν και ρηχά, οι περισσότεροι βουτήξαμε κανονικά τα πόδια μας μέσα για να περάσουμε. Έπειτα από την δροσιά, άρχισε η κόλαση!<blockquote></blockquote>Ανηφόρα τραγική μες το χαλίκι και την πέτρα. Εντελώς άσχετη εγώ από ποδηλασία βουνού, διαπίστωσα, ότι εάν σταματήσεις στην ανηφόρα, δεν είναι εύκολο μετά να φύγεις πάλι, δεν πιάνει το πετάλι, που βρίσκεται στην ευκολότερη ταχύτητα, συχνά ξεκινούσα με το ποδήλατο όρθιο στην πίσω ρόδα, συχνότερα έσπρωχνα, αλλά και στις κατηφόρες πάλι τύχαινε να πρέπει να σταματήσεις, κι εκεί τράβαγες το ποδήλατο, ή το φορτωνόσουν να κατεβείς απότομες πλαγιές ή το έδινες σε κάποιον άλλον που περίμενε στον πάτο μιας καταβόθρας, για να το παραλάβεις ύστερα και να συνεχίσεις πιο κάτω και πάνω μετά πάλι, ακροβατώντας πάνω σε ρίζες, που εξείχαν από τα κάθετα σημεία με το δίτροχο στον ώμο.<br /><br />Τόσο που ρώτησα κάποια στιγμή δυνατά, πορκέ, ρε σεις, χρειαζόμαστε τα ποδήλατα μαζί μας; Την άλλη φορά θα πάω με άλογο! Πράγματι είχε κάτι ωραία άσπρα και κανελλί αλογάκια, κόβανε οι εκδρομείς βόλτες και έπιανα στο βλέμμα τους έναν οίκτο για την φριχτή ταλαιπωρία των κολασμένων στο ποδηλατοδρόμιο του Δάντη!<blockquote></blockquote><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkQKUJVoYI/AAAAAAAAA-Y/a8Ij28KuxZE/s1600/4854938651_07c01722d1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkQKUJVoYI/AAAAAAAAA-Y/a8Ij28KuxZE/s400/4854938651_07c01722d1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501446189202383234" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkQCnPzQII/AAAAAAAAA-Q/B0iVzY-BSUE/s1600/taboquinha+013.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkQCnPzQII/AAAAAAAAA-Q/B0iVzY-BSUE/s400/taboquinha+013.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501446056890810498" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkRDSQtBXI/AAAAAAAAA-4/XoCTaAA65ko/s1600/taboquinha+011.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkRDSQtBXI/AAAAAAAAA-4/XoCTaAA65ko/s400/taboquinha+011.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501447167948948850" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Δεν είμαι η Βεατρίκη, αλλά ως Coco, έβλεπα συχνά τον άγγελο-οδηγό Rafael, με την άσπρη φόρμα, το ασημί ποδήλατο και το σχεδιάγραμμα της διαδρομής με τα βελάκια! Αλλά είχα και τον περιχαρή διάβολό μου, τον επικεφαλής του συλλόγου, τον Gaúcho, o οποίος με είχε δει συμπτωματικά την προηγουμένη μέρα στο ποδηλατάδικο, αλλά δεν γνωριζόμασταν ακόμη. Έι! Τί κάνεις εκεί; ούρλιαξε, όταν με είδε στην σκιά της εισόδου μιας φάρμας να έχω βγάλει το κράνος και να δροσίζομαι. Εμπρός! Όχι δεύτερη ταχύτητα! Πρώτη! Εισπνοή, εκπνοή! Πάνω, μπρος! Αχά - άι!</div><blockquote></blockquote><div style="text-align: justify;">Αυτός λοιπόν ο διάβολος του <span style="font-style: italic;">cerrado </span>ανεβοκατέβαινε τα κατσάβραχα, έλεγχε την πορεία από ψηλά, ηδονιζόταν στις γκρεμίλες και ξεφύτρωνε απ΄τα πουρνάρια, τραγουδούσε στις ανηφόρες, φώναζε από πίσω μου σ΄ένα στριφογυριστό κατσικοδρόμι, μην πέσεις, ωωω, τραλα-λα, μην πέεεεεσεις! στον γκρεμό αποκάτω δηλαδή, ταυτόχρονα ούρλιαζε σε μια άλλη που είχε σταθεί πιο ψηλά και ατένιζε, ω, τί ποδηλατικό στιλ, κε εστσίλου σικλίστσικου! Κι όταν πεντέξι εξουθενωμένα όντα αντικρύσαμε με απελπισία μια κάθετη ανηφόρα, που έπρεπε να ανεβούμε από ένα μονοπάτι σχηματισμένο απ΄ την βροχή, ακούμε αποπάνω κραυγές, εκείνος και δυο τρεις άλλοι χοροπηδούσαν και φώναζαν, μπρος, τσακιστήτεεεεεεε, πάνωωωωω!</div><blockquote></blockquote><div style="text-align: justify;">Εκεί κάπου βλέπω μπροστά μου τον Rafael, του είχε σπάσει η αλυσίδα, την έφτιαξε ο Gaúcho, που είχε το κλειδί, κατόπιν ο Rafael, που φαίνεται τον κυνηγούσε η ατυχία, γιατί στην εκκίνηση τού έφυγε το καλουπιέ απ΄το πετάλι κι ήταν η μόνη φορά που είχα εγώ μαζί μου κατσαβίδια, τρίτωσε λοιπόν, τον βρήκαμε με λάστιχο, και κατηφορήσαμε όλοι προς ένα κτίσμα, στην σκιά του οποίου κάθονταν κάμποσοι, μαζί και το ...τάντεμ, ναι, ο επικεφαλής της εκδρομής στο Piri με την κοπέλα του πήγαιναν με διπλό ποδήλατο, α, μου λέει εκείνη, ήρθες επιτέλους στο βουνό, ναι, της απαντώ, και δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό το πράγμα, το Piri ήταν οδοντόκρεμα!<br /></div><blockquote></blockquote><div style="text-align: justify;">Είχε πια μεσημεριάσει, ο τόπος έκαιγε, τρεις φορές βούτηξα τα πόδια μου με τα μποτάκια μες το νερό και στέγνωσαν σε δύο λεπτά, σε μια πηγή λέω, το νερό πίνεται; Όοοοχι, άκουσα δυο τρεις μυστηριώδεις φωνές απ΄τα κλαδιά, είχα ακόμα νερό στο παγούρι, αλλά ο Gaúcho, που ξεπετάχτηκε από το πουθενά επέμενε να μου προσθέσει, μη μού λείψει και εκλείψω, και χάσω την επόμενη trihla. Αν ετούτη χαρακτηριζόταν "μετρίου επιπέδου, για γυμνασμένους αρχάριους", δεν θέλω ούτε να φανταστώ μια "δύσκολη" διαδρομή!</div><blockquote></blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkQPp5EjkI/AAAAAAAAA-g/UNX3tY_p42s/s1600/4338277499_ab154b58a2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkQPp5EjkI/AAAAAAAAA-g/UNX3tY_p42s/s400/4338277499_ab154b58a2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501446280939081282" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Τρεις ώρες βολοδέρναμε στην <span style="font-style: italic;">natureza brazileira</span>, και γευόμασταν μαζοχιστικώς την ηδονή της άμεσης επαφής μαζί της, όπως όταν λόγου χάρη παρεξέκλινε η ρόδα μου μέσα σ΄ένα χωράφι με αγκάθια, <span style="font-style: italic;">flores do cerrado</span>, και μετά κάμποσα μέτρα με φρέναρε ένα πουρνάρι. Πίσω στις εγκαταστάσεις της φαζέντα αντίκρυσα μια εικόνα ειδυλλιακή, οι ποδηλάτες έπιναν χυμούς γύρω από την πισίνα! Εκεί είχε και θαυμάσιο φαγητό, εγώ διάλεξα μελιτζάνες, μαντιόκα και μπανάνες τηγανητές, αγγινάρες, φασολάκια μαυρομάτικα, πατζάρια, αγελαδινό τυρί και ένα τεράστιο κομμάτι μοσχαρίσιο κρέας πάχους δύο πόντων ψητό στη σχάρα, χυμό γκοϊάμπα και καφέ. Πριν το παραδείσιο γεύμα όμως, πήγα στους καταρράκτες με μια μπύρα και βούτηξα κατά παράδοση πια με τα ρούχα!</div><blockquote></blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkQcMZZICI/AAAAAAAAA-o/iCM2W0i-swA/s1600/taboquinha+015.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TFkQcMZZICI/AAAAAAAAA-o/iCM2W0i-swA/s400/taboquinha+015.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501446496359882786" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Υστερόγαμον: Ο τύπος μες το λασπόνερο είναι μια φωτογραφία από την ίδια διαδρομή τον Φεβρουάριο. Κάτω από την φωτογραφία διάβασα το σχόλιο: <span style="font-style: italic;">με τις υγείες σας, σινιόρ Αρχιμήδη!</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Άλμπουμ με φωτογραφίες από την πρόσφατη trihla - <a href="http://www.facebook.com/album.php?aid=2071481&amp;id=1385554807&amp;l=a2de593a8f">δικές μου</a>, των <a href="http://www.flickr.com/photos/rebasdocerrado/sets/72157624641371838/">Rebas do Cerrado</a>, συν <a href="http://www.youtube.com/watch?v=UiazilvDYEc&amp;hd=1">βιντεάκι</a>!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-584630831119661906?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-36085492320524521132010-07-24T08:47:00.025+03:002010-07-24T12:59:44.387+03:00<span style="font-family:courier new;">ΜΕΡΟΣ 3: Ο ΣΤΕΓΝΟΣ,Ο ΒΡΕΓΜΕΝΟΣ ΚΙ Η ΑΣΧΕΤΗ!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqTtBS5mEI/AAAAAAAAA8A/-acPySW_B00/s1600/Piri+17-18.7.10+035.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 374px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqTtBS5mEI/AAAAAAAAA8A/-acPySW_B00/s400/Piri+17-18.7.10+035.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497368696810215490" border="0" /></a><blockquote></blockquote><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:georgia;">Την επαύριο, ήταν Κυριακή και σχόλη και η γιορτή της Meia Lua, του μισοφέγγαρου του Ιουλίου, που φαινόταν στον ουρανό απ΄το πρωί. </span></span></span>Στο Πιρί είχαν καταφτάσει τουρίστες και κόσμος, γινόταν και παζάρι με πανηγύρι. Συνάντησα τους δικούς μου χαλαρά, ψάχνοντας καφέ, αλλά ο Αντρέ μου είπε, άσε τον καφέ, θα πάμε σε μια churracharia, δηλαδή εστιατόριο με κρέας, λέω μα είναι νωρίς ακόμα, δεν έχω φάει και δεν έχω πιει καφέεε, όχι λέει πάμε και θα δεις, ε, καλά, πάμε. Στην εκκλησία μπροστά ήρθε και μας παρέλαβε το σχολικό, που εκτελούσε χρέη τουριστικού. <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqdP-T3fbI/AAAAAAAAA9Y/_6-BcqAAShY/s1600/Piri+17-18.7.10+022.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqdP-T3fbI/AAAAAAAAA9Y/_6-BcqAAShY/s400/Piri+17-18.7.10+022.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497379192909036978" border="0" /></a>Βγήκαμε από το Πιρί, τέλειωσε η άσφαλτος κι ανεβαίναμε σε χωματόδρομους, ίσια μες το βουνό. Αριστερά ένα κάμπινγκ, πιο πάνω ένα νταμάρι, μετά πιο στενοί χωματόδρομοι, τραμπαλιζόμασταν δεξιά ζερβά, σκόνη σύννεφο, περνάμε ένα γεφύρι και κάποτε βλέπουμε μια πινακίδα <span style="font-style: italic;">Churracharia Vehla "Meia Lua".</span> Μπαίνουμε στον εσωτερικό δρόμο, αλλά πού, περάσαμε κάμποσες πινακίδες και μια φοβερή ανηφόρα όλο πέτρες, για να δούμε επιτέλους το παραδοσιακό εστιατόριο, ήτοι καντίνα - ψησταριά με ξύλινους πάγκους στην κορυφή του βουνού.<blockquote></blockquote>Πήραμε παγωμένες μπύρες, χωθήκαμε στην πυκνή βλάστηση και κατεβαίναμε πέτρινα σκαλιά από σχιστόλιθο της περιοχής. Τότε συνειδητοποίησα, ότι εκτός από τους καταρράκτες πριν το Πιρί, που είχαμε δει, έχει κι άλλους, αυτούς εδώ, κι εγώ βέβαια δεν είχα φορέσει το μαγιώ μου, το είχα αφήσει στην πανσιόν μαζί με την πετσέτα! Φυσικά αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα. Όχι ότι παρουσιάστηκα σαν την Εύα μέσα απ΄τα φυλλώματα και σκανδάλισα τους πιστούς καθολικούς, απλά δεν σκοτίστηκα κιόλας με βάλε - βγάλε και επευφημίστηκα καθώς βούτηξα ακριβώς όπως ήμουν με τα ρούχα στο δροσερό νερό. <blockquote></blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqVrbqvVyI/AAAAAAAAA8o/d06tkLEIGj4/s1600/Piri+17-18.7.10+025.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqVrbqvVyI/AAAAAAAAA8o/d06tkLEIGj4/s400/Piri+17-18.7.10+025.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497370868553045794" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqUXFu-s1I/AAAAAAAAA8Q/iQDD-e-p5hk/s1600/Piri+17-18.7.10+023.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqUXFu-s1I/AAAAAAAAA8Q/iQDD-e-p5hk/s400/Piri+17-18.7.10+023.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497369419556238162" border="0" /></a><blockquote></blockquote>Γλίστρησα και προσγειώθηκα στα πόδια του Λήο, που ήταν ακόμα όρθιος και με κρατούσε να μπω μέσα, οι υπόλοιποι κάθονταν μες την γούρνα και έκαναν υδρομασάζ στον καταρράχτη που έπεφτε από πάνω, ενώ δυο παπαράτσες είχαν σταθεί σε στρατηγικό σημείο και απαθανάτιζαν όλες τις φάσεις για την ιδιωτική κουτσομπολίστικη συλλογή τους! Χαριεντιζόμενοι όλοι μες το νερό δεν πήραμε αμέσως είδηση, ότι είχαμε καλυφθεί από σάνγκι- σούγκας, βδέλλες! Επομένως πριν τις βουτιές που ακολούθησαν στα πιο βαθιά νερά παρακάτω, προηγήθηκε ενδελεχής αποβδέλλωση. Ένας, δυο πιο τριχωτοί είχαν μαζέψει πάνω τους τις περισσότερες και κυρίως καθαρίσαμε αυτούς, οι υπόλοιποι δεν είχαμε ιδιαίτερο πρόβλημα!<blockquote></blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqV_b5n4vI/AAAAAAAAA8w/r9opJSUm6kE/s1600/Piri+17-18.7.10+026.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqV_b5n4vI/AAAAAAAAA8w/r9opJSUm6kE/s400/Piri+17-18.7.10+026.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497371212212855538" border="0" /></a><br />Ούτε με τα βρεγμένα ρούχα είχα πρόβλημα, μάλιστα καλό μου έκανε, ο ήλιος έκαιγε κι εγώ δροσιζόμουν. Ανεβαίνοντας πάνω είχαμε λυσσάξει όλοι πια της πείνας, αλλά τσιμπήσαμε μόνο λίγο κρέας σε μπουκίτσες, ήταν θαυμάσιο, μα δεν υπήρχε χρόνος πια για κανονικό φαγητό, επειδή θα ερχόταν το σχολικό, το οποίο όσο άργησε, θα μπορούσαμε να είχαμε φάει την καντίνα μαζί με τον καντινιέρη αλλά ήπιαμε άλλη μια μπύρα και θα τρώγαμε κάτω στο Πιρί. Κατεβαίνοντας, ο οδηγός μας πέρασε μες το νταμάρι να δούμε την περίφημη πέτρα των βραζιλιάνικων Πυρηναίων. Είναι ένας σχιστόλιθος με καταπληκτική ποικιλία αποχρώσεων, χρυσός, ασημί, κόκκινος, λευκός, γκριζογάλαζος, ανάλογα με την πρόσμιξη των στοιχείων.<blockquote></blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqWmMR1ArI/AAAAAAAAA9A/dP0A_3haWqo/s1600/Piri+17-18.7.10+032.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqWmMR1ArI/AAAAAAAAA9A/dP0A_3haWqo/s400/Piri+17-18.7.10+032.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497371878034309810" border="0" /></a><br />Το ότι δεν φάγαμε πάνω παρουσιάστηκε ως ευκαιρία για να δοκιμάσω το αυθεντικό <span style="font-style: italic;">empadão, </span>γκοϊάνικη πίτα, συνήθως με κοτόπουλο, αλλά και λουκάνικο, ελιές, τυρί, σάλτσα κοτόπουλου ή άλλοτε ντομάτας κι όπως έγραφε η πινακίδα στο μαγαζί, με "παουμίτου προαιρετικό"! Κι αυτό μάλλον διότι γενικά οι πίτες είναι κυρίως δυο ειδών, ή με κοτόπουλο ή με <span style="font-style: italic;">palmito</span> (το δροσερό ψαχνό του φοίνικα). Στην Brasília επιστρέψαμε αριστοκρατικά με βαν και τρέιλερ για τα ποδήλατα πίνοντας <span style="font-style: italic;">cachasa pirineirinha</span>!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqWRvs8qiI/AAAAAAAAA84/LHPdO6NpfS0/s1600/Piri+17-18.7.10+036.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqWRvs8qiI/AAAAAAAAA84/LHPdO6NpfS0/s400/Piri+17-18.7.10+036.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497371526766045730" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqZ7p-JkvI/AAAAAAAAA9Q/NJbeYNEEFmQ/s1600/Piri+17-18.7.10+048.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEqZ7p-JkvI/AAAAAAAAA9Q/NJbeYNEEFmQ/s400/Piri+17-18.7.10+048.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497375545316971250" border="0" /></a><blockquote></blockquote>Υστερόγαμον: Το <a href="http://www.youtube.com/watch?v=ybdQr0dhFUg">φυλακισμένο καναρίνι</a>, καντάδα γκοϊάνικη !<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-3608549232052452113?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-58307455660331280662010-07-22T18:24:00.022+03:002011-12-02T08:50:45.619+02:00<span style="font-family: courier new;">ΜΕΡΟΣ 2: ΚΑΙ ΟΙ ΕΦΤΑ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΟΧΕΣ!</span><br /><span style="font-family: courier new;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: georgia;">Ένα τεράστιο καρπούζι στη μέση και γύρω γύρω</span> ποδηλάτες απλωμένοι στα ρουστίκ ανάκλιντρα της <span style="font-style: italic;">Fazenda dos Pirineus</span>, αυτή η σκηνή ευδαιμονίας μετά από οχτώ ώρες καφτής ποδηλασίας δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τους πίνακες του Βατώ! Η <span style="font-style: italic;">Fazenda </span>σ΄έναν στεγνό κόμβο λίγο πριν το Πιρί είναι στην πραγματικότητα εστιατόριο, μπαρ και βενζινάδικο, στη δροσερή σκιά του κυρίως καταστήματος διακρίνονται βάζα και πακέτα με παραδοσιακά γλυκά με βάση το ζαχαρούχο αγελαδινό γάλα και ξεμυτίζουν άκρες από μακριά βούκινα φτιαγμένα με πολλά κέρατα βοδιού το καθένα, τα οποία χρησιμοποιούνται για να οδηγούν τα ζώα. Στα τζάμια αφίσες αναγγέλουν εκδηλώσεις όπως ιπποδρομίες, ζωοπανηγύρεις, ταυρομαχίες και φολκ μουσικά σχήματα, υπάρχει ακόμα κι ένα σκάμμα για κοκορομαχίες στο πίσω μέρος του μαγαζιού.<br /><blockquote></blockquote><br />Στις βακεζάντας, αγελαδομαχίες ή ταυρομαχίες, αμολούν στην αρένα το δύστυχο ζωντανό, το οποίο λίγο πριν μασούσε ήσυχα το χορτάρι του στην σκιά, και το κυνηγούν δυο καβαλλάρηδες, ο ένας το αρπάζει από την ουρά με το ένα χέρι και προσπαθεί να το ακινητοποιήσει ενώ με το άλλο χέρι αγκαλιάζει το λαιμό του αλόγου του να μην πέσει, συνήθως το ζώο τα παρατάει, καμμιά φορά όμως ο βακεζέιρου τρώει σκόνη.<br /><blockquote></blockquote><br />Εμείς ωστόσο φάγαμε το καρπούζι και μετά το δροσιστικό ιντερλούδιο ήμασταν έτοιμοι ν΄αντιμετωπίσουμε τις εφτά φημισμένες ανηφόρες του Πιρί! Εγώ ως ανέμελη ποδηλάτισσα αφενός κι αφετέρου επειδή είχα ακούσει αντικρουόμενα πράγματα, μέχρι ότι είναι μια ενιαία ανηφόρα είκοσι χιλιομέτρων, δεν το έψαξα περισσότερο, είπα εδώ είναι, θα το δούμε, ενίσχυσα το παγούρι μου με παγάκια και κατηφόρησα το ανάχωμα αφήνοντας ένα πυκνό κόκκινο σύννεφο.<br /><blockquote></blockquote><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEipdG8a4JI/AAAAAAAAA64/QI6WuceNy9I/s1600/OMG076.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496829662751023250" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEipdG8a4JI/AAAAAAAAA64/QI6WuceNy9I/s400/OMG076.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 299px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br />Ο δρόμος ήταν πιο στενός, για καλά γυριστός μες το βουνό και πότε απότομος κατήφορος πότε απότομος ανήφορος. Χαρακτηριστικά η επόμενη ανηφόρα δεν φαινόταν αμέσως, τόσο που έλεγες πώς δεν υπάρχει άλλη, όμως εκείνη κάπου κρυβόταν και αίφνης έκανε μια μεγαλόπρεπη εμφάνιση, που συνοδευόταν από φωνές δέους - όλια, όλια! α σουμπίνταααα! νόο-σσαα!, πελα μόοορτσι ντέους, α σουμπιντζίνιαααα! νάτη, νάτη! αμάν παναγιά μου, για το θάνατο του θεού, ανηφορίτσαααα! <br /><blockquote></blockquote>Μετά την δεύτερη που ήταν διπλή, δηλαδή έκοβε σε στροφή και συνέχιζε πιο άγρια, στις υπόλοιπες, που είχαν κλίση και διάρκεια, από μια στιγμή και μετά σαν να εθίζεσαι στην ανάβαση και δεν σε νοιάζουν πια όχι εφτά αλλά εβδομηνταεφτά ανηφόρες, δώσε κι άλλο στους άρρωστους! Ήταν απομεσήμερο περασμένες τέσσερις, οι fazendeiros συνέχιζαν το ποτό μετά το φαγητό, και από τα υψώματα πάνω μας συχνά βλέπαμε καπέλα να πετούν μόνα τους στον αέρα και ακούγαμε ουρλιαχτά, <span style="font-style: italic;">aiiii, pedalaαααndo! coragem! óiiiiiii, ciclistas loucos!</span> ανάμικτα με ήχους μουσικής <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Fdkw0-Zw-XY">sertaneja</a>.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEirdGAM89I/AAAAAAAAA7I/AtHUV531aqM/s1600/OMG044.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496831861521707986" src="http://3.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEirdGAM89I/AAAAAAAAA7I/AtHUV531aqM/s400/OMG044.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br />Όπου στο δίωρο και κάτι, μη μου ζητάτε ακρίβειες, γιατί με τα ρολόγια έχω άθλιες σχέσεις, μπήκαμε στο Πιρί πριν το ηλιοβασίλεμα, και πεζέψαμε για λίγο μπροστά στην ψηφιδωτή επιγραφή <span style="font-style: italic;">Pirenópolis</span> για να βγάλουμε φωτογραφίες και να πιστέψουμε ότι φτάσαμε. Είχαμε διανύσει με την ησυχία μας 150 χλμ. σε δέκα ώρες συν σύνολο στάσεων δύο ώρες. Κι αφού στολιστήκαμε με αναμνηστικά μετάλλια, γιατί αυτή η διαδρομή γίνεται μια φορά τον χρόνο, τον Ιούλιο, εισβάλαμε θριαμβευτικά στην κεντρική λιθόστρωτη οδό αλαλάζοντας.<br /><blockquote></blockquote><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEiwrO4i5PI/AAAAAAAAA74/c-oulQpgoWc/s1600/OMG081.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496837601981818098" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEiwrO4i5PI/AAAAAAAAA74/c-oulQpgoWc/s400/OMG081.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEiuWFpqBNI/AAAAAAAAA7Y/oQcf8CgAiO4/s1600/Piri+17-18.7.10+021.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496835039702942930" src="http://1.bp.blogspot.com/_k6fjH0Gg-c4/TEiuWFpqBNI/AAAAAAAAA7Y/oQcf8CgAiO4/s400/Piri+17-18.7.10+021.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br />(<span style="font-family: courier new;">Συνεχίζεται</span>)<br /><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1760290081983968909-5830745566033128066?l=veloudo.blogspot.com' alt='' /></div>Cocohttp://www.blogger.com/profile/10555974368828911956noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1760290081983968909.post-16111172099066561162010-07-20T12:06:00.009+03:002010-07-20T15:20:14.997+03:00<span style="font-family:courier new;">ΜΕΡΟΣ Α΄: ΠΟΔΗΛΑΣΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΗΛΙΟ<br /><br /></span><div style="text-align: justify;font-family:georgia;">Το χώμα ήταν κόκκινο, ο ήλιος έκαιγε κόκκινος και οι δεκαοχτώ καβαλλάρηδες είχαν γίνει κόκκινοι από τον ήλιο και το χώμα που κόλλαγε πάνω τους ο αέρας της <span style="font-style: italic;">Serra Dourada</span>. Μετά δυο ώρες ποδηλασίας στον περιφερειακό με τις εγκαταστάσεις ξυλείας, είχαν αφήσει πίσω την <span style="font-style: italic;">Brasilia</span>, την <span style="font-style: italic;">Ceylandia </span>και την <span style="font-style: italic;">Tanguatinga</span>, στο ύψωμα της οποίας έκαναν μια μ�